hey Sandra,

jeetje at moeten jullie een spannende tijd hebben gehad met al die bloedingen....
Ben blij te horen dat het allemaal weer goed gaat met jullie...
Mijn dochter is ook te vroeg geboren(28/6 weken) door zwangerschapsvergiftiging zij wog 720 gram....veel dingen herken ik daarom wel van jou...Mijn vriend was wel op tijd maar micht er niet bij zijn omdat ruggeprik niet werkte en ik moest onder algehele narcose dat vind ik nog steeds erg jammer...maar hij heeft haar wel op de gang als eerste gezien samen met mijn moeder...ik zag haar pas ’s avonds....zij is nu bijna 10 maanden en weegt nu 6500 gram...Mijn verhaal staat bij te vroeg geboren ons grote wonder mocht je het willen lezen....
Nu kan je eindelijk genieten van jou wonder!!!

groetjes Anja

Hallo Sandra,

Wat komt jouw zwangerschap toch veel overeen met mijn zwangerschap. Tijdens mijn zwangerschap heb ik in de 13e week 2 grote bloedstolsels verloren, zo groot als tennisballen. In die week stroomde het bloed eruit met als gevolg dat ik werd opgenomen in het ziekenhuis. Ik kreeg paar keer op een dag een echo om te zien of het met de tweeling wel goed ging en jawel zij spartelden vrolijk verder. Ik heb tot de 20e week,dan wel dan niet, in het ziekenhuis gelegen omdat ik nog steeds bloedverlies had. Ondertussen zijn we ook nog naar Leiden geweest voor verdere onderzoek omdat er het vermoeden bestond dat de tweeling leed aan tts. Maar in de 20e week, toen ik op het punt stond om voor controle naar mijn gyneacoloog te gaan, kreeg ik het vermoeden dat ik vruchtwater aan het verliezen was. Dit heb ik gemeld toen ik in het ziekenhuis aankwam en binnen een half uur lag ik alweer op bed in het ziekenhuis. De vliezen van Julia waren gebroken maar de weeen bleven uit. Een dag later ben ik naar huis gegaan en heb nog ruim 2 weken met gebroken vliezen rond gelopen. Op Pinksterzaterdag voelde ik ’s avonds niets meer, maar aangezien we die dag even waren winkelen dacht ik bij mezelf dat dat de reden wel zou zijn dat ze wat rustiger waren. ’S nachts zijn we toch naar het ziekenhuis gegaan en daar zagen wij meteen op de echo dat zowel Julia als Emma overleden waren. Onze wereld is toen ingestort. We hebben veel meegemaakt in deze zwangerschap en we waren op het een en ander voorbereid maar dat ze allebei in mijn buik zouden overlijden niet. Het zijn 2 kleine mensjes met alles erop en aan, haartjes, wenkbrauwen, nageltjes enz.

Ik ben blij voor jullie dat Merel het wel heeft overleefd.Geniet ervan van zo’n klein wonder, want dat is het.

Ik ben nu 5 weken in verwachting en ik ben erg gespannen. Maar we hopen dat het deze keer wel goed gaat, en dat we de vorige keer gewoon pech hebben gehad.

Groetjes,
Marloes

hoi sandra , een redelijk bekend verhaal, mijn zwangerschap is veranderd tijdens een autoongeluk, ik had bloedingen achter de placenta. Ik was toen 14 weken zwanger daarna heb ik nog herhaalderlijk bloedingen gehad . Ze konden niet exact de vinger er op leggen of dit te maken had met het ongeluk of wat anders. Ik ben met 18 weken en 22 weken opgenomen in het ziekenhuis met weeen activiteit, als het kindje zou komen konden ze er niks meer aan doen. In week 28 weer een bloeding en de laatste week weeen activiteiten, maar gelukkig zetten deze nog steeds niet goed door. Ik hoop dat ik mijn kleine spruit nog lang in mijn buik mag dragen en dat alles goed komt. Ik had niet verwacht dat het nog zo goed zou gaan. Ik ben al eerder 3 kinderen kwijt geraakt tijdens mijn andere zwangerschappen. Als mij dit nu gebeurt weet ik niet hoe ik mij op de been zou moeten houden,ik moet nog tot half december. Ik ben blij voor je dat met merel alles goed gaat.

hoi,
tja gelukkig is bij jullie nog alles goedgekomen.
Ik hoop dat dit ook bij ons zo zal zijn. We hebben 11 november de eerste test gedaan welke positief was. Dit was heel snel want ik was pas in oktober gestopt met de pil. Op 15 november hoorde we bij de dokter dat we zwanger waren. Dit zou dan teruggeteld bijna 6 weken zijn.
op de dag dat we 6 weken waren begon ik te bloeden...
Nadat we bij de dokter geweest waren wisten we nog steeds niets want ze kunnen je pas na tien dagen zeggen wat aan de hand is.
Na 7 dagen gebloed te hebben met alles erop en eraan. van proppen tot slijm tot een wit bolletje, stopte het afgelopen zaterdag.
dinsdag bij de dokter geweest en die liet me voor de zekerheid nog een test doen.
Deze bleek nog positiever dan eerst. De dokter vertrouwde het niet en stuurde me door naar de gynaecoloog om een vaginale echo. Dit natuurlijk omdat alles nog te klein zou zijn.
Hieruit blijkt dat ik vier weken in verwachting ben?!
Echter de gynaecoloog vertrouwde ook een en ander niet en volgende week moet ik terug voor nog een echo. Dan kan vergelijk getrokken worden en nagekeken worden of de vrucht groeit ja of nee. Dit vinden mijn man en ik natuurlijk flink balen want je weet 10 dagen lang niet hoe alles zit. Niemand heeft me antwoord kunnen geven wat ik gebloed heb en wat het witte bolletje geweest zou zijn.
De enigste mogelijkheid waar we aan gedacht hebben is dat het een tweeling zou zijn geweest maar de gynaecoloog kon geen enkel spoor van bloedingen vinden. Dus ook niet van een eventuele tweeling.
ik zal kijken dat ik jullie op de hoogte houd wat er nu preceis aan de hand is!
gr. joep

hallo allemaal ik heb ook een vreselijke zwangerschap gehad de bloedingen begonnen ook met week 7 we waren op vakantie in oostenrijk toen het gebeurde ikwilde graag naar een ziekenhuis voor onderzoek na inwendig onderzoek met speculum en eeninwendige echo bleekhet hartje toch te kloppen wat was ik blij maar de onzekerheid bleef toch wel. we zijn ook eerder van vakantie teruggegaan ik had geen zin meer in de vakantie bang voor alsnog een miskraam thuisgekomen heb ik de verloskundigen gebeld voor een nieuwe afspraak zij zei als de echo daar goed was kon ik nog wel bijna 2weken wachten voor een nieuwe echo maar dan via de buik. wat duurden die 2weken voor mij lang zeg maar goed daar gekomen was de echo goed gelukkig alles zag er goed uit maar in de twaalfde week verloor ik veel bloed ik dacht dit is niet goed dus weer opgebeld naar de verloskundige. ik belde om 8 uur maar kon pas om 16 uur terecht wat een rotdag is het goed of niet? weer gebeld en gevraagd of ik eerder kon komen ze zou kijken wat ze kon doen ze belde terug ik mocht om 13.30 komen ik was blij en bedankte haar op de echo bleek alles goed wel zag ze bloed in de baarmoeder echt eensoort vlek? dus er kon meer komen werd er verteld dus je bent wel voorbereid maar toch wederom bang. ze vertelde ook nog dat deze echo goed was maar dat ie niks verteld over bijv. morgen dus je houd onzekerheid en zo ging het wel2 of 3 weken door toen belde ik op om het hartje te mogen horen omdat je dan toch weer gerust bent je zoekt continu bevestigingen dus ik mocht komen en toen werd ik echt bang ze kon op geen mogelijke manier in geen enkele positie de harttoontjes horen nou die minuten waren echt niet te harden ze belde voor ons met het ziekenhuis voor een echo we konden wel komen maar dan even tussendoor dus na bijn anderhalf uur te hebben gewacht in onzekerheid mochten we komen bij de gyn.na een geprek over afgelopen weken met de bloedingen enzo zij ook hij dat dat allemaal niet zo mooi was dus er werd een echo gemaakt en goddank alles weer goed ik was toen 18 weken zwanger en het was disdag en hij dacht te zien dat de placenta voor de baarmoedermond lag dus dat kon de bloedingen verklaren eindelijk wisten we meer.hij zei dat ik het kalm aan moest doen nu het kon namelijk alle kanten nog op want als de beby nog zo klein is kun je het nog zo verliezen en zou het een late miskraam worden nou toen heb ik het echt rustig aan gedaan hoor ik werk zelf in de zorg als wijk verzorgende dus je moet steunkouzen aan doen mensen naar bed helpen medicijnen uitzetten enz dus dit werd te zwaar.want bij elke inspanning zou ik weer bloed verliezen nou dan wil je het wel rustig aan doen hoor.ik mocht wel weer naar huis mits ik het rustig aan deed maar dat is moeilijk met een peuter van 2 die zondag erna verloor ik weer bloed met stolsels dit keer dus weer opgebeld naar ziekenhuis stond inmiddels onder de gynaecoloog door alle toestanden bloedingen geen harttoontjes enz.door alle toestanden zat enzit ik nog steeds niet helemaal lekker in mijn vel.maargoed ik weer metvriend richting ziekenhuis en oppas voor oudste dochter geregeld na een echo werd er weer bevestigd placente ligt erg laag en dit veroorzaakt bloeding ik moest blijven met bedrust dit vond ik echt niet leuk hoor je hebt nog een kind waar je voor wilt zijn. maargoed ik ben gebleven niet zo heel lang hoor 2 dagen ik wilde weer naar huis en beloofde het rustig aan te doen ik werkte niet meer dus ziektewet door zwangerschap kreeg gelukkig 100 procent betaald toen ik 20 weken was weer bloedingen gehad wel een pretecho gemaakt ik wilde dolgraag weten hoe het met ons kind ging en alles na gaan van hoofdje tot teentjes alles was goed goddank en het bleek een meisje ons vechtertje want dat is ze. dolgelukkig met echos en dvd was ik zou er wat gebeuren dan had ik haar tenminste nog op dvd. zo dacht ik oftewel wij.ik heb hem ook vaak bekeken de dvd.toch bleef het onrustig in de buik vaak harde buiken enz gelukkig geen bloedingen meer nu maar wel veel controle als ik bang was mocht ik in ziekenhuis komen voor een echo of hartje luisteren.vanaf 30 weken leek ik al regelmatig weeenactivitiet te hebben dus dit ook wel aangegeven iedere keer tot op de avond van20 december ik kreeg veel pijn echt weeen wij weer opgebeld naar ziekenhuis werd aan ctg gelegd ja ik had echt wel weeen vertelden ze op de verloskamer maar het was natuurlijk veel te vroeg voor haar geboorte dus kreeg capsules ik meende adelat die hielpen niet de weeen zetten gewoon door ik werd echt bang ik moest dus nu wel aan het infuus met weenremmers hier kreeg ik hartkloppingen van en werd ik heel somber door ik wist natuurlijk ook wel dat het moest want ik was toen nog maar 33 weken dus eigenlijk nog 7 weken te gaan maar het protocol is remmen tot 34 weken dus ik heb er een week aan gelegen was erg somber door het spul voelde mijzelf opgejaagd ook door dit spul.maar ik moest het doorzetten tot week34 dan duurd eenweek lang hoor savonds liep ik met infuuskast mee naar de uitgang en dan ging vriend en dochter naar huis en jij moet blijven dit is echt zwaar ook kon ik niet slapen door dit spul ik voelde mij hyper. heeeel druk ook in mijn hoofd opgejaagd gewoon eng spul hoor maar het moest ik was het allemaal zo zat dus net voor de kerst was het infuus gesneuveld en mocht ik er eindelijk vanaf en toen was het afwachten zet het door of niet wel nog steeds pijn en ween kreeg een pethidineprikzodat ik eens even pijnvrij was en slaapmedicatie .met kerst wilde ik naar huis na overleg met gyn. mocht ik naar huis ja het was toch maar afwachten wat mijn lichaam deed zet de bevalling door of niet niemand kon ons dit vertellen.ik ging om 11 uur naar huis thuisgekomen bleef ik pijn houden ik probeerde dit te negeren want dit had ik ieder keer toh al.tot ik opeens om 14.30 de slijmprop verloor en krampen kreeg wij weer opbellen met de vraag wat moet ik nu komen of niet ze vonden het wel verstandig dat ik langs kwam voor eenctg.csan op de verloskamer het was toen dus kerst en nomaal heb je toch wel een andere kerst voor ogen maargoed na heel veel heftige weeen die ik echt weg moest puffen ging ik in bad en daar leek de bevalling echt door te zetten dat dacht het personeel ook maar niet dus ze heeft wel nog proberen te strippen dit heeft er nog wel voor gezorgd dat ik er een centimeter erbij was maar ik had nog maar 2cm. en bij 3 of 4 cm kunnen ze bij de vliezen dus dit hoopte ik enigzins want ik was het na al die toestanden al die maanden wel zo zat dat ik graag wilde bevallen maarja ik was nog maar 34 weken geremd werd het niet meer maar meer konden ze niet voor mij doen dus weer een nacht ziekenhuis waar ze mij voor de pijn weer medicatie wilden geven dit wide ik niet ik wilde baas over mijn eigel lijf blijven en al die medicatie leek mij voor onze meid in de buik ook niets. de volgende dag weer naar huis ik wilde niet weer blijven was het ziekenhuis meer dan zat inmiddels. uiteindelijk na een goed emotioneel gesprek met de gynaecoloog wilden ze mij dan inleiden met gel dit zou het laatste zetje voor een bevalling kunnen zijn dus met 37 weken en 2 dagen ben ik ingeleid met gel ze wilden afwachten of mijn lichaam het na de gel zelf overnam of dat ik ook nog een infuus met opwekkers nodig had .smorgrns om half negen werd de gel op de baarmoedermond aangebracht en daarna maar afwachten ze zeiden dat ik wel veel kans had dat het wel door zou zetten aangezien ik al zo voorgerommeld had al die weken en ik al 2cm had en de slijmprop 4weken daarvoor al verloren had gyn vertelde dat je wel 5 weken met de slijmprop verloren kunt rondlopen zolang de vliezen nog intact zijn dit was bij mij dus zo.ik wist dit niet ik dacht maar iets van totaal 2 weken hooguit.smiddags was er alleen een verloskundige die dacht haar eigen belied te volgen en even doodleuk meedeelde dat ze nog niet zeker wist of ze de vliezen ging doorprikken dus ik echt boos en verdrietig ik dacht wat doe ik hier dan ook mijn vriend was in alle staten wilde onze gyn,. thuis al bellen wat dit nu weer was hij had immers toegezegd als er ook maar enige cmeters bij kwamen ze de vliezen zouden doorprikken.gelukkig heeft een lieve verpleegkundige die ons echt snapte een goed gesprek gehad met de verloskundige en die zou wel weer met de gyn. gesproken hebben want ineens werden de vliezen dan toch doorgeprikt bij 5cm.en toen ging het vlot binnen een mum van tijd had ik 10 cm. en mocht ik persen en na 27 minuten is onze tweede dochter maureen geboren heb wel weer een knip gehad maarja eindelijk ze was er ik ben dan ook in huilen uitgebarsten zo blij met haar was zo bang in de zwangerschap om haar ons wonder want dat is ze te moeten verliezen.maar gelukkig verder alles gezond een hele mooie fijne baby ze zat nog in het huidsmeer want ze was net 37 weken maar toch al 3305 gram en 49cm lang.nu probeer ik alles wat er is gebeurt een plek te geven nu is ze alweer 6 maanden bijna en groid prima en zelf kom ik er hoop ik ook weer boven op hoop ik want gisteren ben ik zelf bij de dokter geweest en heb nu ook wat tabbletten voor de rust want door alle toestanden is het mijzelf even allemaal teveel nu maar we komen er wel met zijn allen daar ben ik zeker van.fijn dat ik het verhaal even op kon schrijven groetjes karin en de meisjes en mijn vriend met wie ik al 15 jaar samen ben ik ben nu bijna 30 dus we hebben samen al veel meegemaakt.

Dag karin,

Wat een toestanden he.. in zo´n zwangerschap. Merel is inmiddels alweer een jaar geweest. Ze is een lekkere spekkige, vrolijke meid met een pittig karakter. Onze vrolijke noot. Zij en haar grote zus kunnen het uitermate best met elkaar vinden en we genieten op en top van onze meiden. Een derde zit er voor ons niet in . Puur het risico om nog eens zoiets mee te maken wil ik niet en zo met twee grieten is toch ook erg aangenaam.

Nu, pas na een jaar heb ik voor mijn gevoel alles een beetje afgerond en voel ik me weer happy. Daarvoor veel waterlanders en uiteindelijk heb ik dan ook een gesprek gehad met de artsen, die mijn bevalling hebben begeleidt. Daarnaast heb ik alle ziekenhuis verslagen opgevraagd en nog een rustig nagelezen. En dat geeft rust.. Wie weet een tip?

Ik wens jullie het allerbeste.

Groeten van Sandra, Anne en Merel