Het begon al tijdens de zwangerschap…
Door Chantal op 20/01/2005 - 21:18:
Je hoort altijd van die mooie verhalen van wat er gebeurt na de bevalling. Gelukkige ouders die eerst samen genieten en vervolgens de familie erbij. Helaas ging dat bij ons anders…
Het begon al tijdens de zwangerschap. Vanaf 17 weken mocht ik niet meer werken in verband met een te hoge bloeddruk. De laatste twee weken ben ik ziekenhuis in en uit gegaan in verband met een pre-eclampsie (zwangerschapsvergiftiging). Ook liep ik al dagen met rugpijn en had twee centimeter ontsluiting. Weer werd ik opgenomen en ik kreeg een spuit met slaapmiddel en pijnstilling om tot rust te kunnen komen, omdat ik al dagen niet meer had geslapen.
Op vrijdag 13 februari begonnen mijn weeën dan eindelijk echt, om half elf ’s morgens. Om vier uur ben ik, met drie centimeter ontsluiting, apart in een kamer gelegd. Rond zeven uur ’s avonds werden mijn vliezen gebroken, ik had vier centimeter ontsluiting. Toen bleek dat de baby in het vruchtwater gepoept had.
Om negen uur ’s avonds trok ik het niet meer, omdat ik volgens mij al vanaf ’s middags een enorme weeënstorm had. Ik vroeg om een pijnstilling, omdat ik nog maar vijf centimeter ontsluiting had!
Ik ben naar beneden gebracht voor de prik, maar ik had het idee dat de prik niet echt werkte. De pijn werd wel wat minder, maar ging niet weg. Voordat de prik helemaal kon inwerken, was het half elf en men keek hoe het zat met de ontsluiting. En wat bleek? Ik had volledige ontsluiting!! Ik moest meteen naar boven voordat het kindje beneden geboren zou worden.
Eenmaal boven werden de weeën steeds heftiger. Mijn vriend ging mijn ouders bellen om te vertellen dat ons kindje rond middernacht geboren zou worden en dat ze maar naar zijn ouders moesten gaan, want die woonden vlakbij het ziekenhuis. Om iets voor half één kwam de dokter binnen en vertelde dat ik mocht gaan persen. Ik zei dat ik het gevoel helemaal niet had en ze ging kijken. Ze riep mijn vriend en toen hij keek, zag hij het hoofdje al. Ik ging voluit persen en om één minuut voor één op 14 februari (de dag dat mijn overleden oma jarig was) werd onze zoon Tim geboren. Hij schoot er echt uit! Hij was 52 cm groot en woog bijna 8 pond.
Ons geluk mocht maar even duren want de dokter kon het bloeden niet stoppen. Ze vroeg steeds hoe ik me voelde en ik voelde me goed, maar werd volgens hen steeds witter. Opeens zei de dokter dat ze de gynaecoloog moest bellen, omdat zij het bloeden niet kon stoppen. Toen de gynaecoloog kwam, keek hij even. Hij zei dat hij het op dat moment niet kon verhelpen en dat de OK gereedgemaakt moest worden. Ik bleek van binnen helemaal gescheurd te zijn!
Om twee uur werd ik met spoed weggebracht naar de OK, omdat ik inmiddels al twee liter bloed had verloren en weg begon te vallen.
Om half acht ’s morgens werd ik weer naar mijn kamer gebracht waar mijn vriend en zoontje op me zaten te wachten. Ik bleek van binnen 48 hechtingen te hebben! Mijn vriend was flink geschrokken. Hij had onze ouders gebeld. Mijn ouders waren flink in paniek en konden weer naar huis zonder mij of hun eerste kleinkind te hebben bewonderd.
Rond tien uur kwamen de opa’s en oma’s een kijkje nemen. Het zoontje van mijn vriend was er inmiddels al en was supertrots op zijn broertje!
Iedereen schrok toen ze me zagen, want ik zag spierwit. Ik had geluk dat ik om een ruggenprik had gevraagd, want ze konden mijn aders niet meer vinden voor de operatie. Door die ruggenprik had ik al een infuus, waardoor ze mij bloed konden geven. De zusters bleven me controleren en ik bleef bloedstolsels verliezen en flinke ook!
Tim kreunde telkens wat en zijn temperatuur zakte onder de 36 graden. Daarom namen ze bloed af om te kijken of hij geen infectie had. ’s Middags kwam de kinderarts vertellen dat ze iets dubieus in zijn bloed gevonden hadden en dat ze hem mee moest nemen ter observatie. Ik vroeg meteen waaraan ze dacht en de arts vertelde dat het kon komen door de zware bevalling voor hem of door een infectie. Ik vroeg meteen wat er kon gebeuren als hij een infectie had en ze zei dat baby’s, in het ergste geval, eraan dood konden gaan. Ik schrok me echt helemaal te pletter en belde mijn vriend die net een paar minuten geleden was vertrokken naar zijn ouders. Die kwam meteen naar ons toe.
Toen mijn vriend bij de dokter was geweest, die hem gerust had gesteld, werd ik weer met spoed naar de OK gereden. Ik was inmiddels vijf liter bloed kwijt en ze kwamen er door een echo achter dat er een stuk placenta was achtergebleven, waardoor ik bleef bloeden. Deze keer geen narcose, maar een volledige ruggenprik en die werkte wel. Ik voelde niets meer! Ik was erg bang, omdat ik me steeds voelde wegzakken en geen controle meer over mezelf had.
Na de operatie ging de gynaecoloog naar mijn vriend en vertelde hem dat ze me nog even in de uitslaapkamer hielden. Ze waren bang dat mijn organen gingen bloeden en dat mijn aders zouden imploderen (omdat er weinig bloed in zat). Hij schrok zich natuurlijk weer rot!
Ik kan me nog herinneren dat mijn bloeddruk (onderdruk) steeds rond de
45 à 50 was. En dat terwijl ik werd opgenomen omdat mijn onderdruk 118 was. Ik had zoveel bloed verloren, dat ik constant bloed kreeg toegediend: acht zakken bloed en twee zakken plasma.
Toen ik weer was bijgekomen en de nacht goed had doorstaan, kreeg ik te horen dat het goed ging met onze Tim. Hij had een paracetamol gekregen en was flink opgeknapt! De zusters kwamen allemaal na hun dienst kijken hoe het met me ging, want iedereen was érg geschrokken.
Uiteindelijk is alles goed gekomen! Ik voel me bijna weer de oude, op dingen als hoofdpijn en allerlei tintelingen na. Ik zag altijd al enorm op tegen de bevalling en dan gebeurde ook dit nog.
Na 3 maanden kregen we ook nog te horen dat hij Nystagmus, een oogafwijking (een ritmisch herhaald, onwillekeurig bewegen van de ogen), heeft.
Nu, inmiddels 5 maanden verder, weten we dat zijn ogen verder goed zijn. Een hele opluchting want vaak hebben deze kinderen een achterliggende oogafwijking!
Ik geniet nu heerlijk van mijn zoontje en we zien wel of er ooit nog een kindje komt… Ik blijk nu PCOS te hebben en daardoor zal het waarschijnlijk moeilijker worden.
Chantal
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: bolleke op 22/01/2005 @ 15:01 
dag chantal,
Amaai, wat erg voor jullie, dit is iets wat je niemand toewenst he! Ik ben blij te lezen dat alles nu goed gaat. Mijn dochter is ook naar neonatologie gemoeten omdat ze aan het kreunen was. Ze hadden ook schrik voor een infectie. Maar wat jij hebt meegemaakt is wel veel erger. Ook voor jouw man moet het een heel moeilijke periode geweest zijn. Ik hoop voor jullie dat alles nu vlekkeloos mag verlopen.
Liefs Bolleke
Door: Jolanda op 25/01/2005 @ 13:16
Hoi Chantal,
Ik werd stil van je verhaal. Wat vreselijk zeg. Goed te horen dat het nu goed gaat met jou en je zoontje. Ik wens jouw gezinnetje heel veel geluk en gezondheid toe.
Groetjes Jolanda
Door: Mouna (profiel) op 25/01/2005 @ 19:36
Hey Chantal,
Ik ben heel blij dat alles nu veel beter gaat na deze helse bevalling met zo veel complicaties ! Ik weet niet of je gelovig bent maar als Moslima zijnde geloof ik ( zoals de Koran ons voorschrijft ) dat elke mens 2 beschermengelen heeft. Ik weet zeker dat zowel die van jou als die van je zoontje heel sterk zijn en jullie erdoor hebben gehaald ! Ik wens je heel veel plezier samen met je gezin en geniet van elkaar want dat hebben jullie zeker verdiend !!!
Liefs Mouna
Door: Severine Naessens (profiel) op 27/01/2005 @ 06:36
Beste Chantal,
ik vind het heel moedig van jou dit enge verhaal met ons te delen... was er eventjes niet goed van.
Geniet van elke dag samen!! success met je verdere herstel!
Groetjes,
Severine
Door: Anoniem op 11/03/2005 @ 09:10
Wat een indrukwekkend verhaal........moet weer even bij komen. Ik ben blij dat jullie er goed vanaf zijn gekomen. Heel veel succes verder!
Mirjam
Door: Anoniem op 04/07/2005 @ 22:55
nu ik alles gelezen heb vond ik het doodseng
snap niet dat ze niet eerde ingegrepen hadden dmv keizersnee
het was een hele marteling voor je
fijn dat het nu wat beter gaat natuurlijk
veel geluk samen
gr
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.