Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Ik kon maar niet wennen aan deze zwangerschap…

Hoi,

Ik ben Nousha, mama van Aysha*, Maisy, Mindy* en een nieuwe baby op komst.

In 2000 verwachten mijn man en ik ons eerste kindje. Helaas, na 22 weken begonnen de weeën en werd onze kleine engel geboren. Dit was een grote klap voor ons! Maar na een tijdje begon het toch te kriebelen voor een tweede.
In mei 2002 was het zover, we waren opnieuw zwanger van een kleintje! Alles ging goed, op twee ernstige bloedingen na. Op de echo’s konden ze niets vinden.
Na 34 weken begonnen de weeën en ik werd in het ziekenhuis opgenomen. Ze wisten het te rekken tot 36 weken, maar dan braken mijn vliezen. Onze kleine Maisy werd uiteindelijk met een keizersnee geboren. En dan kwam de gynaecoloog erachter dat er nog een tweede kindje was. Helaas was dit kindje al veel eerder gestopt met groeien, het had het niet gehaald. Dit kindje noemden we Mindy*, wat dapper betekende.

Mijn man en ik wilden graag snel een nieuw kindje in ons hart sluiten. Maar helaas zat het er niet zo snel voor ons snel in. De ene miskraam na de andere volgde. Na de zesde miskraam zagen we het niet meer zitten. Het zou voor ons bij 2 engeltjes en 1 bengeltje blijven.

De weken gingen voorbij. We waren bezig met verhuizen toen ik merkte dat ik, na de laatste miskraam, nog steeds niet was gaan bloeden. De gynaecoloog raadde me aan om toch een test te doen en inderdaad, die was positief.
Met 6 weken mochten we al langsgaan voor een echo, maar hierop was niets anders dan een leeg vruchtzakje te zien. De gynaecoloog zei dat we geduld moesten hebben en vroeg ons om over een week terug te komen.
Een spannende week ging voorbij en dan mochten we weer voor een echo. Gelukkig was hierop wel een kleintje te zien, en het hartje klopte zelfs al. O, wat waren we gelukkig!
We mochten iedere 2 weken even langsgaan om te luisteren en kijken naar de kleine in mijn buik. Maar op de een of andere manier kan ik dit kindje maar niet in mijn hart sluiten. Bang om het weer te moeten laten gaan….
Vermoeiende, maar vooral emotionele weken waarin er veel twijfel is, braken aan. Ik voelde me schuldig tegenover dit kindje en liep tegen een depressie aan.

Dan word ons verteld dat we moeten gaan kiezen. Ik was in de laatste 2 dagen 3 kilo afgevallen en moet nu totale bedrust houden om eens goed uit te rusten of we verliezen dit kindje. Ineens gaan alle alarmbellen bij me af! Ik wil naar het ziekenhuis, ik wil dit kleintje helemaal niet verliezen!
Dus bellen we mijn ouders op om onze bengel, Maisy op te halen . Voor mij beginnen een paar rustige dagen, waarbij ik veel op bed lig en rustig na kan denken. Doordat ik niks aan mijn hoofd heb, rust ik niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk uit… En dan, zomaar opeens, voel ik een klein schopje van binnenuit. Op dat moment gaat er een knopje bij me om: ook dit kindje is hartstikke welkom!
Mijn moederinstinct groeit nu ook voor dit kleintje. Ik wil het koesteren en beschermen… En ik zal er alles aan doen om het gelukkig te maken… En eindelijk, eindelijk kan ik ook dit kindje accepteren in ons leven... En hoef ik me niet meer te schamen voor mijn gevoel…

Nousha

Door: Sanne op 08/06/2005 @ 10:16

Wat een aangrijpend verhaal. Ik kan me wel indenken dat je voorzichtig bent als je het nieuws krijgt weer zwanger te zijn. Na zoveel miskramen ga je jezelf beschermen. Mooi dat het nu beter met je gaat en geweldig dat je het kindje al hebt gevoeld. Wanneer wordt het kindje verwacht?
Succes met de zwangerschap en de bevalling!

Door: Liz (profiel) op 08/06/2005 @ 10:32

Hee Nousha, wat heb jij je verhaal mooi en begrijpend neergezet! Ik wens je heel veel geluk met je kindjes, hopelijk gaat alles goed!! Het is je van harte gegund. Liefs, Liz.

Door: milo (profiel) op 08/06/2005 @ 15:03

ik wens je heeeeel veeeeel success met je zwangerschap. Voel je absoluut niet schuldig dat je je kindje niet onmiddellijk in je hart hebt gesloten. Het was niet omdat het niet welkom is, maar enkel om jezelf te beschermen. Ik heb heel veel bewondering voor je moed Nousha. Je bent een kranige vrouw

Nogmaals veel succes

Door: V. op 08/06/2005 @ 22:12

nousha is al een tijdje bevallen van een zoontje (wel prematuur)

nousha, ik kende je 'voorgeschiedenis' niet, heel spijtig vind ik het allemaal...

gelukkig mag je nu zo genieten van je 2 wondertjes!

groetjes!

Door: Loveblackscorpio (profiel) op 09/06/2005 @ 15:44

Heel veel sterkte toegewenst. Je verhaal is zeer aangrijpend, maar ook een steun en hoop voor al die andere vrouwen die te kampen krijgen met verschillende misvallen (waaronder ik).
Dus dikke voor jou en je familie

Door: nousha op 09/06/2005 @ 15:49

hoi hoi meiden,

Dank jullie voor alle lieve berichtjes. Ik was 8 mei uitgeteld maar 28 february bevallen van een gezonde zoon Samuel hij was 1590 gram en helemaal gezond alleen 10 weekjes te vroeg. Ondertussen is de kleine man al een tijdje thuis en doet het prima.. we hebben ook een eigen site weet niet of ik hem plaatsen mag doe het stiekum toch.. beebjes.web-log.nl

knuffeltjes Nousha

Door: M@m@ op 10/06/2005 @ 19:03

Veel geluk met de nieuwe beebie.
En wat grappig dat Maisy in het engels vertaald 'de muis' is (van Lucy Cousins)

Door: Irene op 10/06/2005 @ 20:12

Nousha,
ook van mij de beste wensen met jullie zoon en een geweldig gezin. De kinderen mogen blij zijn met zo'n moeder, eerlijk waar. Doorzetten is een moeilijke maar zeer goede eigenschap.

Irene

Door: justa (profiel) op 14/06/2005 @ 11:32

Hoi Nousha

Van harte met je zoon.
Ik herken erg veel in jouw verhaal. Ik ben nu voor de 7de keer zwanger. De eerste was ook een miskraam toen een premature zoon. Ik had het HELLP syndrome. Mijn zoon is nu 5 jaar. De derde keer is mijn dochter levenloos geboren met 32 weken zwnagerschap weer door zwangerschapsvergifteging. de placenta heeft losgelaten. Daarna 3 miskramen en nu 22.4 weken zwanger van een mooie zoon.

Ik wens je veel geluk.

liefs chantal

Door: girly op 19/06/2005 @ 21:33

een dikke proficiat met julllie zoontje, Samuël...X
wat een aangrijpend verhaal...heel veel sterkte en geluk met jullie dochter Maisy en zoon Samuël...XXX

Door: Anoniem op 20/10/2005 @ 12:16

hoi nousha
knap hoor na al die miskramen toch nog door te zetten Ik ben nu 18 en ben zwanger van een meisje we weten de naam al maar die zegggen we nog niet

groetjes L.L

Door: laura op 20/10/2005 @ 12:17

hallo ik heet laura
en ik haat kindren ik haat iedereen dus doejjjjJjJjJJJjJ

Door: ciska op 04/06/2006 @ 20:20

Hallo met ons jou verhaal sprak mij erg aan na een grote bloeding ben ik na 2 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen 28 mei ons kindje verloren dit door dat de plasenta helemaal onderin lag en er een bloed prop naast is komen te liggen dit heeft weeen opgewekt,dit doet ons er veel pijn 16 juni krijgen wij de uitslag of er evt nog andere redenen hier voor waren,het doet ons zo veel pijn wij waren zo klaar voor dit kindje,nu een week later weet je dat je verder moet wij hebben ons kindje op onze manier een plekkje gegeven in huis en in ons hart....