Geen roze wolk
Door Sanne op 15/07/2005 - 10:34:
Mijn man en ik wilden dolgraag een kindje en na 10 maanden oefenen, was het zo ver! Ik was zwanger en dolgelukkig.
Maar na 4 maanden kreeg ik erg veel last van mijn onderrug en benen. Ik kwam bij een therapeut terecht en daar bleek dat ik bekkeninstabiliteit had. Daar had ik wel vaker van gehoord, maar nooit zo in gelooft. Vanaf dat moment ging het alleen nog maar bergafwaarts met mij. De pijn in mijn rug en bekken werd steeds erger en erger. Tot ik op een gegeven moment niet meer kon werken. En zo zat ik dag in dag uit thuis. Ik kon, door de pijn, de hond niet meer uitlaten en boodschappen doen, was ook al een ramp. Hierdoor raakte ik in een depressie waar ik niet meer uitkwam. Als ik de deur uit moest, was ik bang voor aanspraak en raakte ik al helemaal in paniek.
Twee weken voor mijn uitgerekende datum voelde ik mij ‘s avonds kiplekker. Ik begon dus van alles en nog wat doen. Ik ging als een gek door het huis heen en zag het opeens weer helemaal zitten. Maar toen ik eenmaal in bed lag, dacht ik: "Hoe kan ik mij nou zo goed voelen, terwijl ik al een week de griep heb en al maanden erg depressief ben met continu huilbuien?"
Die nacht werd ik wakker met weeën. De bevalling was begonnen.
‘s Morgens had ik om de 4 minuten weeën, vooral rugweeën, maar ik had nog maar 2 cm ontsluiting. De rugweeën waren o zo pijnlijk, dat kan ik niet beschrijven.
Om 16.00 uur ging ik naar het ziekenhuis, met nog maar 3 cm ontsluiting en verschrikkelijke rugweeën. De autorit ernaartoe zal ik nooit vergeten!
In het ziekenhuis kreeg ik een ruggenprik voor de pijn en omdat ik helemaal uitgedroogd was kreeg ik ook vocht en suiker toegediend. Naar 22 uur hard werken, werd onze prachtige zoon eindelijk geboren!
Die nacht in het ziekenhuis kon ik niet slapen. Van zodra ik mijn ogen sloot, had ik het gevoel dat ik wegzakte en niet meer bij zou komen. Bovendien had ik last van verschrikkelijke hardkloppingen en zweten. Dit was een gevoel dat ik niet kende en ik was dan ook erg angstig.
De volgende dag wou ik dolgraag met mijn zoontje naar huis, want ik dacht: “Eenmaal thuis, komt alles weer goed.”
Dit was echter niet het geval. Iedere nacht had ik datzelfde gevoel en van mijn zoontje kon ik niet genieten. Hij huilde de hele nacht door en ik kon het niet aanhoren. Waneer hij weer begon met huilen, begon ik weer met zweten en hyperventileren. Mijn man zat dag en nacht met hem beneden, terwijl ik boven lag te huilen. Bezoek wilde ik niet en bijna iedereen bleef dan ook beneden.
Geleidelijk aan, met hulp, ging het iets beter maar over is het zeker nog niet.
Inmiddels is dit alles alweer 3 jaar geleden, maar ook nu heb ik nog geregeld dezelfde nachten als toen. Mij helemaal goed voelen, lukt me helaas niet meer en ik moet leren leven met mijn gevoelens. Ik vermijd de drukte, want dat is mijn ergste probleem.
Ik hou ontzettend veel van mijn zoontje en ik vindt het verschrikkelijk dat ik in het begin niet van hem kon houden. Hij heeft het vast en zeker gevoeld dat ik zo depressief was.
Ik zou dolgraag een tweede kindje willen, maar ik ben bang voor de zwangerschap, de bevalling en natuurlijk mijn gevoelens hieromtrent. Wat er ook zal gebeuren, ik weet in ieder geval zeker dat ik een ontzettend lieve man heb, die van me houd. En een geweldige, gezonde knul, waar ik heel veel van hou en niet zonder kan.
Groetjes,
Sanne
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Marieke (profiel) op 15/07/2005 @ 13:58 
Sanne, ik wens je heel veel sterkte toe en hoop dat je de stap aandurft voor een tweede kindje.
Groetjes,
Marieke
Door: Greetje op 15/07/2005 @ 15:05
Sanne, ik denk dat je gewoon bang was van dat gevoel: je hebt het gevoel dat je weg gaat glippen, daardoor ben je bang en begin je te hyperventileren, waardoor de hartkloppingen en 't zweten nog harder worden ... Ik ken dat gevoel, een paar jaar geleden (mijn zoontje was toen ongeveer 3) heb ik dat ook een hele tijd gehad ! Nu is het beter, maar ineens: poef, zondag op de kermis had ik het weer, 't gevoel om flauw te gaan vallen ... Heb mijn dochtertje laten zitten op de paardemolen en ben even verder uit de drukte gaan staan ....erg hé ? Volgens de dokter is dat een symptoom van stress en lichte depressie ... depressie heb ik niet, maar van de stress da zou wel eens kunnen kloppen ...
Hopelijk kom je hier snel over en krijg je nog eens de kans om een 2de keer van het moederschap te proeven !Veel succes !
Greetje
Door: Marieke op 07/08/2005 @ 13:54
Heeft niemand je verteld waar de klachten door veroorzaakt werden??Ik heb bij mijn eerste zwangerschap veel last van mijn bekken gehad,en bij de verkeerde therapeut liep.Die man zei dat het door mijn overgewicht kwam.Nu ben ik na bijna drie jaar bij een andere therapeut gekomen die voor mij de zon weer liet schijnen.En wel op die manier dat mijn man en ik het aandurfden om aan een tweede kindje te beginnen.Ik ben nu 35 weken zwanger,ga elke twee weken naar de therapeut puur om alles bij te houden,want ik heb GEEN ENKELE klacht!! Dus als je denkt dat er iets niet goed zit,zoek dan iemand anders die je wel serieus neemt,en je klachten begrijpt! Als dat gebeurt durven jij en je man het misschien wel aan om aan een tweede kindje te beginnen.Je moet zelf je geluk najagen,en eruit halen wat erin zit. Heel veel geluk in de toekomst.Succes!!
Door: Barbara op 17/08/2005 @ 10:30
Ik herken de klachten helaas ook, maar bij mij zijn deze al voor de zangerschap begonnen. Na ook lang kwakkelen, verkeerde diagnoses, etc. vond ik een arts die aangaf dat ik waarschijnlijk een tekort aan sirotonine had, een stof in de hersenen die je gevoelsleven afzwakt. Dit voorkomt dus: ernstige angsten, huilbuien, etc. Sommige mensen, ik ook, hebben dan baat bij een kleine dosis SEROXAT, dit is een antidepressiva die de helft van de bevolking slikt en is voor mij een wondermiddel. Na pleinvrees en zweetaanvallen in drukke winkels, voelde ik mij eindelijk weer mens. Ik ben gestopt tijdens mijn eerste zwangerschap, maar toen de kleine 6 mnd. was kreeg ik huilbuien en adviseerde de dokter weer wat Seroxat te nemen en binnen 3 dagen voelde ik mij weer prima en kon de moeder zijn die ik wilde. Ik ben nu zwanger van de tweede en ben zojuist weer gaan slikken, ditmaal tijdens de zwangerschap omdat ik de klachten weer terugkreeg, mede door vermoeidheid met een peuter in huis en de hormonen.
Ik ben er niet voor dat iedereen zomaar antidepressiva slikt, maar als de arts het voorschrijft en begeleid, dan kan het de uitkomst zijn om daarmee een gewoon leven te leiden en daar hebben we uiteindelijk allemaal recht op. Blijf dus niet met je klachten lopen, je verdient beter en het kan!! Succes en ik hoop dat je, als je eraan toe bent, toch een tweede kindje mag krijgen!
Door: fabienne op 22/08/2005 @ 11:06
hoi sanne
nou ik weet ook als geen ander wat je hebt doorgemaakt,ik ben in 1989 bevallen van een gezonde zoon, ook kort daarna kreeg ik last van paniekaanvallen en was totaal niet in staat om voor mijn kindje te zorgen. ik kon alleen maar huilen en bibberen, gelukkig ben ik er na 2 jaar wel weer helemaal zelf uit gekomen, maar met de gedachte dat ik nooooooiiit meer kinderen wilde want zoiets wil je niet nog een keer meemaken.
nu zijn we inmiddels 16 jaar verder en je raad het natuurlijk al, ik heb inmiddels weer een heerlijke knul van 3 jaar erbij, en ben nu 36 weken zwanger van weer een jongen! ik heb bij mijn tweede kindje zo ontzettend genoten, en mede dankzij de prozac die ik al jaren slik, (ook tijdens mijn zwangerschap) ben ik gelukkig niet weer in die situatie terecht gekomen, terwijl ik er ontzettend bang voor was.
de angst heb ik nu bij mijn derde zwangerschap ook nog wel een beetje hoor, maar ik denk dat het allemaal wel los loopt.... sanne als je een tweede kindje wil zou ik er beslist serieus over nadenken want het kan oooh zo leuk zijn!
heel veel sterkte
Door: Anoniem op 21/10/2005 @ 23:35
hoi ik wil ook even reageren ...het is me allemaal zo herkenbaar .ik heb inmiddels een dochter van 6 jaar.en ik ben naar de geboorte van me docher ook depresief geweest ik had paniek aanvallen en angsten en was voor alles bang ik durfde de straat niet meer op en wou geen mensen zien .ik durfde de winkels niet meer in en wist niet wat me overkwam .is ook heel eng als je zulke gevoels nog nooit gehad heb.
ik ben nou 6 jaar verder maar de angsten zyn nooit echt helemaal weggegaan 
en daar probeer ik maar mee te leven .ik heb zelf ook de drang voor weer een tweede kind maar durf het niet meer aan .ik wil me nooit meer zo voelen als toen.ik wil alle vrouwen die zich zelf herkenen in dit verhaal heel veel sterkte wensen .en het komt ook allemaal wel goed .
geniet van je kind dat is het belangrykste .en onthoud je ben niet die enigste met dat gevoel (al denk je van wel)heel veel sterkte wendyDoor: Anoniem op 30/10/2005 @ 00:02
hou het bij een kindje, heb ik ook gedaan.
Door: Anoniem op 30/10/2005 @ 00:07
neem van mij aan, met een kindje ben je net zo gelukkiger als met meerdere. inmiddels is hij bijna 21 jaar en achteraf ben ik zo blij dat ik maar een zoon heb, heerlijk gewoon en ik mis totaal nietsDoor: Anoniem op 21/05/2006 @ 21:41
kijk eens bij babybrabbel dit boek wat op deze site staat kan je misschien helpen bij een postnatale depressie, bied vast veel herkenning..en werd geschreven door een hele goeie vriendin van me..xxx
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.