Bekkenklachten en geen gemakkelijke bevalling…
Het is nu ruim een jaar geleden dat ik door bekkenklachten een week eerder met verlof ging.
Ik was niet veel aangekomen en voelde me erg moe. Terwijl ik de dagelijkse dingen bleef doen, zag ik op een morgen allemaal striae op mijn buik. Het ging van kwaad naar erger, maar ik had zoiets van: je krijgt er toch wat moois voor terug…
Drie weken voor de bevalling werd ik ineens dik. Ik was in 3 weken tijd 20 kg aangekomen. Ik ging op controle en gaf aan dat ik niet meer kon. Mijn bloeddruk was erg hoog en ik had lichte weeën, dus ik werd in het ziekenhuis gehouden. Ze zagen dat ik moe was en besloten om me in te leiden.
Nadat de vliezen gebroken waren, ging het snel. Ik kreeg rugweeën en kon de weeën niet meer wegpuffen. Ik werd naar de inslaapkamer van het OK gebracht en daar werd de ruggenprik toegediend. Wat een pijn!
Na een half uurtje ging het weer en had ik al 6 cm ontsluiting. Een halfuur later was het al 9 cm. De gynaecoloog ging weg en zei dat het nog even kon duren. Alles werd uitgezet en ik voelde een drang. De bevalling was pas 5 uren bezig - voor mij leek het een dag - , toen de gynaecoloog - na het horen mijn gegil - de kamer weer binnenkwam. Ik was al aan het persen.
Na 3 persweeën werd onze zoon, 4225 gram en 54 cm lang, geboren. Met de kleine ging alles goed, met mij niet. Ik had een totaal ruptuur - mijn sluit- en kringspier was kapot - en ik moest onder volledige narcose gehecht worden.
Ik voelde me benen nog niet en vond het allemaal er snel gaan. Maar toen werd ik al met spoed naar het OK gebracht en ging onder narcose… Dit is het laatste dat ik weet…
Ja, ik werd 12 uur later wakker met een gevoel van een paar uurtjes geslapen te hebben. Maar mijn kindje? Waar is hij?
Ik deed mijn ogen open en zag dat ik aan de hartbewaking lag. Mijn moeder stond boven mijn bed te huilen met het verhaal: "Je was erg ver weg", waarop ik - met een buis in me keel - reageerde: "Waar ben ik…"
"Je bent op de IC. Je bent niet goed uit de narcose gekomen en je stopte met ademen."
Nadat het voor mij duidelijk werd, wilde ik weg. Ik werd van de machines losgekoppeld en mocht naar de kinderafdeling om eindelijk met mijn zoon die ik lang niet gezien had, samen te zijn.
Eenmaal thuisgekomen, wist ik niks meer. Mijn postcode, huisnummer, pincode, … Alles was ik kwijt. Ik was ook erg traag met denken. Ik dacht dat het nu allemaal wel over was, maar toen kreeg ik zo'n pijn in mijn stuitje dat ik niets meer kon: niet lopen, zitten,… Alleen maar liggen… Door veel zelf te ondernemen en met behulp van therapie heb ik nu minder pijn. Ik had bekkeninstabiliteit.
We zijn nu een jaar verder en ik heb steeds nog problemen met mijn bekken en last van incontinentieproblemen. Ik ben blij dat het met onze kleine goed gaat maar ik zit voorlopig nog niet goed in mijn vel.
Achteraf bleek dat ik niet tegen een bepaalde stof die in de narcose zit, kan. En omdat een pijnstillers zo goed bij mij aanslaan, deed die ruggenprik dat ook. Ik heb dan ook 3 dagen geen gevoel gehad. Want doordat mijn lichaam nog vol zat met die rotzooi van weeënopwekkers, ruggenprik en pijnstilling, waren mijn hart en longen ermee opgehouden. Ik ben dus 6 uren kunstmatig in leven gehouden. Veel wist ik er niet meer van, maar nu komt alles weer boven. Er is één pluspunt: ik heb mij zoon en hij is alles voor me!
Anouk
Reacties:
Door: daniëlle (profiel) op 15/11/2005 @ 12:46 
Jezus, wat een verhaal, Anouk! Ik wens je alle goeds een volledig en voorspoedig herstel en heel veel plezier met je mannetje!
Door: Anneke op 15/11/2005 @ 16:10
Tjonge zo'n ervaring wens je niemand niet toe. Gelukkig kwam je toch weer bij en is met je zoontje alles goed. Ik wens je een volledige genezing toe waardoor je samen met je zoontje van het leven op en top kan genieten!
Door: Elke (profiel) op 15/11/2005 @ 16:53
tjonge jonge. Veel geluk en genieten in het verdere leven. Ik ben blij dat je het blijkbaar toch een plaatsje hebt kunnen geven en met ons gedeeld hebt.
Wat een verhaal. Gelukkig is het allemaal goed afegelopen.
Geniet nu maar van je zoontje en dat snel alles in orde mag zijn.
Door: Happy op 16/11/2005 @ 23:16
Totaal ruptuur en bekkeninstabilitiet, ik ben er ook helaas bekend mee. Ben blij te lezen dat je je zo kan optrekken aan je zoontje na dit alles! Hou vol
en geniet ervan!Door: mama-lautje (profiel) op 17/11/2005 @ 11:31
over 5 weekjes moet ik zelf bevallen,hoop dat ik niet zulke nare ervaringen zal meemaken!!
Hallo Anouk,
Ik heb Uw verhaal met
in mijn ogen gelezen.Ik ben heel blij dat het nu stukken beter gaat met U en ook met de kleine
gaat alles goed las ik.Kan me ook heel erg goed indenken dat alles vaak weer bovenkomt, het is niet altijd vanzelfsprekend dat een bevalling van een lijendakje gaat.
2jaar geleden heb ik ook bijna hetzelfde meegemaakt.
Mijn ouders zijn 2week voordat mn dochter
is geboren gescheiden waardoor ik ook een hele klap heb gekregen.Hogebloeddruk, z-huis opname 8 dgn weekje thuis en weer 8dgn in z-huis waarvan 2 heel erg ziek op het IC.
Zie verhaal waarom IC.
Ik was 36 weken zwanger van mijn dochter, van de hele spoedbevalling kan ik mij weining tot niks voor de geest halen.
Het begon midden in de nacht met banden pijn, smorgens rond 6uur mijn vriend wakker gemaakt ik hou het niet meer vol bel maar naar de gyn toe.
Wij om half 7 aangekomen bloeddruk was toen 90/90, aan de monitor gelecht infuus geprikt (Heel erg bang voor naalden) binnen 15 min was mijn onderdruk 130, alles ging zo snel, OK gereed, ik klaargemaakt, vriend verkleden enz enz enz.
Mn vriend heeft mijn moeder nog kunnen berijken om te vertellen dat ze binnen nu en 1uur oma zou worden.
De spoedsectio ging voorspoedig, baby was oké.
Mijn schoonouders zijn gebelt, helemaal in paniek.
Ik naar de uitslaapkamer, waarna het heel erg slecht met mij ging, ik had een zwangerschaps eclamptie, over gebracht naar IC met het HELLP-SYNDROOM.
Mn vriend is in die tussen tijd naar huis gegaan om alles te regelen en bij terugkomst was ik nie meer op mijn kamer, het personeel van het z-huis heeft mijn moeder gebeld ipv mijn vriend.
De artsen hebben mij 2x voor de DOOD weg gehaald.
Het gaat nog steeds na 2jaar niet zo goed met mij, telkens ups en downs.
Ik wens U en Uw gezin heel erg veel
geluk en voorspoed in de toekomst.Groetjes Miranda
Door: anouk op 18/11/2005 @ 20:13
Allemaal heel erg bedankt voor jullie reactie, ik voel me iets beter dat er toch mensen zijn die ook zien wat een ramp dit was, want volgens dokters hoort dit er nog allemaal bij, dit geeft mij toch de bevestiging dat ik er wat aan moet doen,ik ben nu zwanger van de 2e en het wordt zeker een keizersnee niet iedereen zou hier blij mee wezen, maar ik wel want alles is nog week en kapot en teveel littekenweefsel, dat zou weer verkeerd gaan me bekken doen al zeer en ben pas 13 weken,zodra deze zwangerschap erop zit zullen dit operatief allemaal gaan herstellen.
Nogmaals bedankt voor alles
Anouk
Door: Ank (profiel) op 28/11/2005 @ 16:51
Anouk,
Ik heb je verhaal gelezen. Ik kreeg er kippevel van.
Dat jij nog de moed hebt om aan een tweede te beginnen vind ik ongelofelijk!
Ook ik heb een zware bevalling gehad, al moet ik toegeven dat jij veel erger hebt afgezien. Ik ben nu twee jaar aan het revalideren (ook deels door bekkeninstabiliteit) en twijfel aan een tweede.
Maar ik begin me nu pas beter te voelen in mijn vel (mentaal), ook de pijn is aan het minderen. En ik ben zooooo bang, ik weet niet of ik dit tweemaal kan meemaken. En hoe kom je er de tweede keer uit? Je moet dan wel voor twee kindjes zorgen hé. allemaal hersenspinsels, maar ik wens jou en je toekomstig kindje alle goeds. En dat alles goed mag komen.
Geniet van je dreumes en je baby in spé.
Groetjes,
Ank
Door: Anoniem op 05/12/2005 @ 12:43
hoi,
bekkeninstabiliteit, het is me wat. Ik ben zwanger van ons 2de kindje en rond de 10e week is er bekkeninstabiliteit vastgesteld. De bevalling van ons zoontje zal ik niet licht vergeten waardoor ik blijkbaar nu last heb van mijn bekken. Ik heb zolang getwijfeld of ik wel een 2de kindje wou ook vanwege medische problemen de eerste maanden van zijn leven.
Toch de knoop doorgehakt en dan krijg je dat te horen.
Ik zit bijgevolg al 2 maanden thuis en heb nog 3.5 maanden te gaan vooraleer ons 2de kindje er zal zijn. En heel waarschijnlijk wordt dat een keizersnede.
Ik wens je heel veel sterkte
Door: ESMAY op 07/12/2005 @ 21:28
hoi ik zelf heb ook bekkeninstabiliteit en esmay is acht maanden
,toen ik 13 weken zwanger was lag ze al in mijn bekken aan mijn was niet zo te zien dat ik zwanger was ik hoop dat dit heel snel toch kan genessen ,het duurt me te lang ik kan nu nog maar 25 min lopen dan ben ik al moe 
en onze kleine meid dragen woerd nu ook zwaar
ik wens je sterktejolanda en esmayEn je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.