Aan mijn lieve, kleine Britt...
Door Jo op 26/06/2006 - 23:31:
Lieve kleine Britt,
Jouw verhaal begint op een dag eind april, begin mei 2002. Ik zou de precieze datum voor jou kunnen opzoeken. Want ik wou oorspronkelijk een dagboek voor je bijhouden, maar dat heb ik niet lang volgehouden. Jammer eigenlijk, nu zo achteraf bekeken…
In ieder geval, op die dag smeet Joris, jouw papa, mijn laatste pilletjes in het vuilnisemmertje van de badkamer. Het was zover, ik was officieel gestopt met de pil. Wat vreselijk spannend allemaal! We hadden er met niemand (of toch bijna niemand) over gesproken. En stiekem, onder ons tweetjes, de grootste beslissing van ons leven genomen.
We zijn het gaan vieren in restaurant “Bij de Griek” in het centrum van Mol. Heel de avond hebben we gefantaseerd over zwanger zijn en vader en moeder worden, terwijl we ons uitgebreid lieten gaan in heerlijk eten en vooral voortreffelijke wijn. We zijn samen nog een wandeling gaan maken door de lege winkelstraten omdat geen van ons beiden nog in staat was om auto te rijden. Dat was de laatste keer dat ik alcohol dronk, trouwens. Want vanaf dat moment kon ik zwanger worden en ik wilde het beste voor ons kindje.
Mei 2002 was een spannende maand voor ons. Onze relatie kreeg een heel nieuwe dimensie. We leken net twee verliefde pubers. We konden haast niet meer wachten tot het zover was. Ikzelf was er heilig van overtuigd dat het nog wel een paar maand zou duren eer ik zwanger was.
Zeker toen ik een serieuze maagontsteking opliep, wist ik dat het nog niet voor deze maand zou zijn. Ik was al wat teleurgesteld op voorhand. Wat erg dat je maar één keer per maand kon proberen.
Begin juni 2002: mijn maandstonden bleven weg. Tja, ik kende mijn normale cyclus niet. Ik nam de pil al zolang ik mij kon herinneren. Dus zou mijn menstruele cyclus wel helemaal ontregeld zijn. Of zou ik misschien toch zwanger zijn???
Ik durfde er niet op te hopen. Dat zou té mooi zijn om waar te zijn. Anderhalve week over tijd, ik deed toch maar een test: negatief. Ontgoocheld, maar ik had het eigenlijk wel verwacht. Nu zou ik wel snel beginnen menstrueren. Ik probeerde er zo weinig mogelijk aan te denken, me er niet op te fixeren wat niet gemakkelijk is als je seksuele voorlichting moet geven.
Het was warm die eerste weken van juni. Het schooljaar liep stilletjes op zijn einde. En ik gaf seksuele voorlichting aan het vijfde leerjaar van het college. Het was zo’n mooi weer dat ik besloot een halve dag vrij te nemen. Voor ik naar huis reed, haalde ik bij de apotheek een predictor want het begon nu toch wel erg lang te duren.
Ik kan het nog steeds niet geloven dat er toen een bolletje roze kleurde. Vol ongeloof keek ik naar de test. Dit kon gewoon niet waar zijn!
De eerste die ik belde, was ons mama, daarna pas Joris. Die stond op het moment dat ik belde een paar meter boven de grond te werken en viel bijna naar beneden van het verschieten. Ook ik was helemaal de kluts kwijt. De rest van de dag bracht ik samen met ons mama en ons Nele door in de tuin, in bikini. Het was echt schitterend weer die dag…
Terwijl jou verhaal begon in het voorjaar van 2002, begint dit boek een half jaar later. Om precies te zijn op vrijdag 22 november 2002, een dag die ik nooit meer zal vergeten. En een datum die ik niet hoef op te zoeken…
Ik had een zware werkweek achter de rug. Ik was moe en blij dat het bijna weekend was.
Al de hele week had ik veel last van mijn rug, en de nacht van donderdag op vrijdag sliep ik onrustig met een vervelend gevoel in mijn buik. Toch maar uit bed om te gaan werken… Het viel me zwaar. Was het al maar kerstvakantie! Op het toilet had ik een vreemd verlies. Het was meer dan anders en er leek wat bloed bij te zitten. Het leek mij niet normaal, dus ik belde het moederhuis en de gynaecoloog. “Nee, ik moest mij geen zorgen maken. Kom rond 10 uur maar langs voor een controlemonitor.”
Ik belde ons mama, voor wat gezelschap in het ziekenhuis, en het werk om te verwittigen dat ik wat later zou zijn.
In het ziekenhuis verliep alles perfect. Ons mama genoot ervan om samen met mij jouw hartje te horen kloppen en mijn buik te zien dansen van jouw gefriemel binnenin me. Er leek niks aan de hand maar de dokter wou me toch maar even onderzoeken om zeker te zijn. Ik vergeet nooit zijn blik toen hij zei: “Ik heb heel slecht nieuws voor jou.”
Vanaf dat moment is alles in een roes verlopen. Ik mocht plots niet meer bewegen en de ambulance werd gebeld. Ik kreeg medicijnen om weeën tegen te gaan, een spuitje om jouw longetjes te doen rijpen en antibiotica tegen infectie.
Joris werd op zijn werk gebeld en ons mama was volledig van streek en belde onze papa. Ik kon het niet geloven: dit kon niet waar zijn. Waarom wij? Waarom ik? Waarom was mijn kindje in gevaar net nu ik er al zoveel van was gaan houden?
Maar er was geen tijd om na te denken. De ambulance bracht me naar het UZ van Antwerpen waar ik nog diezelfde namiddag werd geopereerd. De dokters duwden mijn vliezen terug op hun plaats en naaiden mijn baarmoederhals dicht.
De toestand was plots al veel minder kritiek en jouw leven al veel minder in gevaar. Die avond deed ik wel de ene wee na de andere. En ik kreeg meer medicatie waardoor mijn buik rustiger werd maar mijn hart steeds sneller ging kloppen.
Na een hele nacht met een polsslag van 160 slagen per minuut was ik een wrak. Maar jij stelde het prima daarbinnen. En dat was al wat telde voor mij. Ik had er alles voor over om je zo lang mogelijk bij me te kunnen houden.
Zondag 24 november: een warme straal vocht liep tussen mijn benen en het kon onmogelijk urine zijn. Dat waar ik zo voor had gevreesd, gebeurde toch: mijn vliezen braken. Geen steriele zak meer om jou van de buitenwereld te beschermen. Ik mocht nu in geen geval meer uit bed tot jij zou geboren worden. Hoelang dat nog zou duren kon men niet voorspellen: het kon morgen zijn, het kon pas na meer dan een maand zijn... Afwachten was al wat we konden doen. En elke dag was een dag gewonnen. “Per dag steeg jouw levenskans met 3%”, vertelde de kinderarts.
Twee weken, twee heel cruciale weken heb ik kunnen winnen. Iedereen leefde met ons mee. We kregen steun vanuit alle hoeken. Mensen spraken ons moed in, boden hulp aan, stuurden kaartjes. Het betekende veel voor ons. Ik heb ze allemaal voor je verzameld op de volgende bladzijden en ik hoop dat ik ze ooit samen met jou mag bekijken. Want dat is waar ik op dit moment zo bang voor ben: dat ik aan een boek voor jou begin en dat je hem nooit zal kunnen lezen. Elke dag nog ben ik bang om je te verliezen. Sinds die bewuste vrijdag ben ik nog geen moment gerust geweest. Ik kan me momenteel ook niet voorstellen dat ik ooit nog gerust ga zijn. Maar dat is een ander verhaal en doet hier nu niet ter zake. Laat het een mooie herinnering zijn aan een moeilijke, maar intense tijd…
Vrijdag, 6 december, het is sinterklaas… En speciaal voor sinterklaas mocht ik voor een keertje uit bed en in bad. Ik vond het geweldig, want al twee weken speelde mijn leven zich af op de twee vierkante meter van mijn bed. Ik was er voor niks uit geweest, ook niet om me te wassen of om naar het toilet te gaan. Ik voelde me vies en het zou deugd doen om eens goed mijn haar te kunnen wassen.
Achteraf gezien, heb ik er nog altijd spijt van dat ik dat bad heb genomen. Ook al zieden de dokters dat het niks te maken heeft gehad met jouw geboorte. Maar na dat bad is mijn buik niet meer rustig geweest.
Zaterdag deed ik dan ook de ene harde buik na de andere. Ik werd bang, je was nog zo klein, het was nog helemaal geen tijd om geboren te worden. Maar iets in me zei me dat je niet meer lang op je zou laten wachten.
Wendy die naast me lag, is die namiddag op mijn verzoek van kamer verhuisd. Ik zou haar ‘s nachts alleen maar wakker houden als het zo zou blijven doorgaan.
De weeën volgenden elkaar steeds sneller op en de medicatie die ze me ervoor gaven, wilde niet echt helpen. Vlak voor Joris naar huis vertrok, ontdekte de vroedvrouw dat het infuus in mijn arm niet meer goed zat. Wie weet hoe lang kreeg ik al geen weeënremming meer??? Even dachten we dat dit de reden was van de vele contracties. Dus Joris reed met een gerust hart naar huis. Hij zou morgen eens goed uitslapen want hij was doodmoe. Het vele op en neer gerij naar Antwerpen en alle emoties van de afgelopen weken begonnen hem parten te spelen.
Ik zei het al, Britt, even dachten we de oorzaak gevonden te hebben. Maar het duurde niet erg lang. Om precies twaalf uur die nacht plofte er iets tussen mijn benen en een vloed van warm water stroomde naar buiten. Dit kon niet waar zijn!
Ik draaide me op mijn rug en volgde nog meer water. Ik wilde het tegenhouden maar dat lukte me niet. Ik belde de vroedvrouw. De weeën kwamen nu nog sneller en werden alsmaar heviger. Mijn medicatie werd nog opgedreven maar buiten een polsslag van rond de 160 slagen per minuut, had dat geen enkel effect. Het zag ernaar uit dat ik een infectie opgelopen had en dat men een geboorte niet meer kon tegenhouden.
Ik heb Joris uit zijn bed gebeld die zich meteen naar Antwerpen heeft gehaast. Uitslapen zou voor een andere keer zijn…
Om half twee stond de dokter aan mijn bed. Ze hadden de knoop doorgehakt: aan alles zijn er grenzen. Ze konden het niet voor eeuwig tegenhouden. Als het een infectie was, was jij beter af buiten de baarmoeder dan erbinnen. En nog meer weeënremmers kon mijn lichaam niet aan. Ze zouden alles stopzetten en de draadjes rond mijn baarmoederhals doorknippen. Je mocht geboren worden.
Ik werd de verloskamer ingereden. Alles ging vrij snel. Op minder dan 2 uur tijd had ik volledige ontsluiting. Ik had een ruggenprik tegen de pijn gekregen, maar die heeft niet meer geholpen want jij zat al te trappelen om geboren te worden. Ik heb jouw geboorte zelf heel goed kunnen zien. Jouw piepkleine hoofdje is hetgeen wat me het beste is bijgebleven van heel die dag. Een heel klein, paars hoofdje met de navelstreng rond het nekje. Een beeld, voor altijd in mijn hoofd. Ik zie het nog vaak voor me als ik naar je kijk of als ik niet kan slapen.
Je hebt zelfs een beetje gehuild. Nu ja, huilen, het was een soort van gekreun.
Toen was je weg… De kinderarts stond klaar en nam je meteen mee naar een andere kamer om je te helpen in de koude buitenwereld.
Nu was het alleen nog wachten op de moederkoek…
Inderdaad, nog een heel verhaal… Maar ik wil er niet te lang op ingaan. Door de infectie die ik in mijn baarmoeder had opgelopen, was mijn moederkoek gaan vastgroeien vanbinnen. Met als gevolg dat hij niet naar buiten wilde (of kon) komen. Ik ben héél erg beginnen bloeden. De anesthesist werd erbij gehaald en Joris werd buiten gestuurd. Meteen een infuus bij in mijn arm en opvullen geblazen want ik was gewoon aan het leegbloeden.
Wat er daarna gebeurde, heb ik van horen zeggen. Want de dokters hebben me in slaap gedaan om er zo voor te kunnen zorgen dat de moederkoek uit mijn baarmoeder zou geraken.
De avond en nacht die na jouw geboorte volgden, waren een verschrikking. Vooral voor Joris. Hij was zowel ongerust over jou als over mij en hij kon niks anders doen dan machteloos toekijken en ons lot in de handen van de dokters leggen. Gelukkig mocht hij al snel eens naar je toe. Ik kon niet mee want ik was te slap en te ziek. Het eerste wat ik van jou gezien heb zijn foto’s getrokken door de verpleegsters op de afdeling waar jij verbleef.
Joris is die nacht bij mij blijven slapen in het ziekenhuis. Ik moest constant bewaakt worden en kreeg 3 zakken bloed bij. Om 5 uur ‘s morgens voelde ik me al een pak beter. De vroedvrouw heeft toen even naar jouw afdeling gebeld om een te polsen hoe het met jou ging. Daar zeiden ze heel mooi op zijn Antwaarps dat je “een vinnige mie” was.
In de loop van de voormiddag ben ik naar je mogen komen kijken. Met bed en al hebben ze me naar je toe gereden. Wat was je mooi! En wat was je klein! Ik ben meteen van je gaan houden, vanaf het eerste moment dat ik je zag. Je bent mijn kleine meisje en dat zal je altijd blijven.
Ik hou van je, lieve, kleine Britt. Ik hou meer van je dan dat ik ooit van iemand heb gehouden. En ik ben er zeker van dat dit voor je papa net zo is.
Welkom op deze wereld, kleine meid!!! Wij zullen er altijd voor je zijn…
Mama & papa
 |
 |
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Carootje (profiel) op 27/06/2006 @ 20:28 
Kippenvel en tranen... Wat een verhaal...
Stertke voor jullie drietjes en jullie familie!
Geniet maar van jullie wondertje...
Liefs, Carootje.
Door: Ellie (profiel) op 27/06/2006 @ 20:32
Hey,
De tranen sprongen in mijn ogen toen ik jullie verhaal las. Gelukkig dat alles nu goedgekomen is met jullie allebei. Wat een opluchting.
Groetjes
Sluit me helemaal aan bij de dames die wat geschreven hebben!!!
Geef Joris maar een knuffel omdat die zo machteloos is geweest!!!
Fijne avond!!!
Door: Jorgi op 28/06/2006 @ 08:03
Hé Jo,
ik kende het verhaal natuurlijk wel, maar toch deed je me een traantje wegpinken hier in de vroegte op mijn bureau...
en het eind van het verhaal kennen we natuurlijk allebei hé, Britt is een schat van een meid...nog steeds een "vinnege mie"...
tot op het forum,
Jorgi
Door: beatrijs (profiel) op 28/06/2006 @ 14:38
Hoi mama en papa van Britt!
Héél mooi geschreven verhaal met - gelukkig - een goede afloop. Jullie hebben al veel moeten doorstaan sinds de komst van jullie dochter! Veel plezier nog met jullie ongetwijfeld 'sterke madam'!
Bé, Jo-Lynn & ?
Door: hannah (profiel) op 28/06/2006 @ 20:40
Hey,
met ontroerong en sprakeloos heb ik jou verhaal gelezen....wat een geluk heb je met jou dochter gekregen,ook al heb je er zo voor moeten afzien,koester haar en je man want wonderen bestaan echt nog!
groetjes
hannah en de kindjes
Door: jo op 29/06/2006 @ 09:11
bedankt voor al jullie lieve reacties!!! dat doet een mens goed.
dikke kus
Jo
Door: patricia op 30/06/2006 @ 16:52
hey wat een verhaal sjonge jonge jullie hebben al heel wat mee gemaakt ik wil jullie heel veel sterkte wensen dikke kus van patricia en mijn dochtertje nedjla
Door: lon (profiel) op 01/07/2006 @ 08:28
met tranen in mijn ogen heb ik het zitten lezen , wat ben ik blij dat alles goed is gekomen en wat heb je een prachtige meid , geniet ervan en veel geluk
Door: Diana Migchels op 01/07/2006 @ 20:52
Ook ik zit een traan weg te pinken aan de pc. Ik ben blij dat alles goed afgelopen is met je kleine meisje...
Door: linsy (profiel) op 04/07/2006 @ 16:38
kippevel krijg ik ervan
ik wens jullie alvast heel veel succes
laat ons zeker weten hoe het jullie vergaat...
Door: Anja op 05/07/2006 @ 12:59
Hallo,
jeetje meid wat een spannende tijden hebben jullie meegemaakt...ik vind het erg knap hoe je het hebt verwoord...fijn dat alles goed is met jullie meisje..
Ik ben zelf ook mama van een prematuur-dochter...zij is geboren met 28/5 weken en woog 720 gram. k had zwangerschapsvergiftiging. (Ik lag 2 dagen in het ziekenhuis toen de knoop werd doorgehakt.)
groetjes Anja
Door: Inge, mama van Ryan & Yana op 05/07/2006 @ 13:31
Ook ik heb met tranen in de ogen jullie verhaal gelezen...
Het is heel mooi geschreven, en ooooo wat ben ik blij dat alles goed is afgelopen met Britt en met mama!!!
Veel geluk nog met jullie "vinnige mie"
Groetjes
Inge
Door: Julie op 05/07/2006 @ 13:42
Hey Jo!
Ik kende jouw verhaal ook al maar ook ik zit hier achter mijn pc met veel traantjes!
Wat een ongelooflijk mooi verhaal! Daar zal britt later blij mee zijn!
Dikke kus aan jullie allemaal!
Julie & Co
Hallo,
wat een ongeloofelijk verhaal zeg..........
wat een mens al niet moet mee maken in zijn/haar leven.
gelukkig gaat met de kleine alles goed.
heel veel geluk in de toekomst en geniet van elkaar
p.s. "keep the faith"
heel veel liefs van Joyce
Door: kim op 08/07/2006 @ 10:57
hallo,wat een verhaal heb gewoon zitten huilen achter mijn pc,ben blij dat het goed is afgelopen.
Ik wens jullie voor in de toekomst nog heel veel geluk toe en geniet lekker van je gezin.
De tranen rollen van mijn wangen...amai!
Gelukkig is het goed afgelopen.
Veel geluk en plezier met je flinke meid!
Elke.
Door: sasje op 21/08/2006 @ 19:38
zucht.... wat een ongelooflijk mooi geschreven verhaal, de inhoud is ongelooflijk... tranen sprongen uit mijn ogen...
En gelukkig mag het een mooi einde zijn, en een mooi begin voor een enorm mooie toekomst met jullie vinnige mie.... geniet en koester elk moment.
Door: Iris op 09/06/2007 @ 10:19
wat een verhaal,
spontaan rolden er dikke tranen uit mijn ogen, chapeau voor jullie doorzetting. Ik wens jullie heel veel succes met jullie vinnige meid!!!
Groetjes
Door: marieke op 12/10/2007 @ 12:27
waaauuww.......
toen ik het las dacht ik echt dat het kindje hetniet zou redden!
maar ben blij dat ze er is !!!
Heel veel geluk!!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.