Beste Petra, Ik begrijp helemaal wat je bedoeld ook ik heb bij de zwangerchap van mijn eerste van het begin tot het eid gebraakt, gespuugd ,gekotst en ben tijdens deze zwangerschap ruim 25 kilo afgevallen.Nu ben ik opnieuw zwanger en wat denk je ja hoor waar het de vorige keer is geeindigd braak en spuug ik nu weer van s'morgens vroeg tot sá'vonds laat ik heb van mijn huisarts nu het medicijn EMESAFENE en daarmee zou het beter moeten gaan.Maar het helpt niet zoals ik gehoopt had. Maar ja het zijn gelukkig maar negen maanden en dan ben je er weer vanaf.Je krijgt er wel iets heel moois voor terug. Ik hoop dat je de juiste beslissing kunt nemen en wens je hierbij dan ook heel veel sterkte toe. Groetjes Wendy

dag Petra,

Mijn eerste zwangerschap is al 22 jaar geleden. Ik weet nog goed toen ik opstond 's morgens. Ik zei tegen mijn man , ik geloof dat ik zwanger ben! Van de eerste dag tot de laatste dag heb ik niet overgegeven maar gekotst en nog eens gekotst. De momenten dat het goed ging profiteerde ik vlug van mijn zwangerschap. Dat ware zeldzame momenten maar ik genoot ervan. In de derde maand kreeg ik een zware kou op mijn longen. Daarvoor kreeg ik spuitjes. Daarna kreeg ik al vanaf vijf maanden valse weeën door. Vanaf 7 maanden moeten binnen gaan met een infuus in mijn armen gelegen tot de verpleegster nog niet meer wist waar ze nog eens zou prikken. De baby kwam uiteiendelijk tevroeg. Ik beschouwde het als een bevrijding. Eindelijk bevallen van een flinke zoon.
Mijn tweede zwangerschap zag ik met angst in de ogen aan. Het eindigde in een zwangerschap buiten baarmoeder met alle schuldgevoelens van dienst.
Zou ik het nog eens aandurven? Ja, hoor, een moeder is sterk op dat gebied. Het kan niet slechter zijn dan het al geweest is.
18 jaar later wordt ik binnenkort bomma van mijn eerste zoon zijn kind, mijn tweede zoon gaat binnenkort voor een leraar opleiding wiskunde. Ik heb er geen minuut spijt van dat ik mijn zonen heb. ondanks veel vreugde en nog meer pijn kan ik ze niet meer missen.
veel sterkte met een volgende poging

zWANGERSCHAP EEN ROZE WOLK??

Ik ben altijd erg jaloers geweest op vrouwen die het zo ervaarden. Heb ze onderzoekend aangekeken waar die stralendheid vandaan kwam die ik totaal niet kenden.Logen ze, was het echt zo, kon het zo zijn?

Mijn eerste zwangerschap heb ik ervaren als een trein die op een vreselijk spoor zat en niet meer kon stoppen tot je na 9 maanden bij het eindstation komt.
Braken tot 26 weken en toen het braken stopte een forse bekkeninstabiliteit als gevolg. Dat nooit meer !!! En dat heb ik ook bijna 3 jaar volgehouden tot ik ging nadenken wat het voor ons kind zou betekenen alleen te blijven. Ik ken alle verhalen dat enigs kind-zijn geen enkel verschil uit zou maken maar toch...Hij is gek op andere kinderen en op baby's en ook dat ik geen garantie dat hij zijn broer of zus wel leuk zal gaan vinden die nu onderweg is.
Alles hebben we doorgelopen, waar zijn we bang voor, wat als ik weer bekkeninstabiliteit krijg, wat als ik weer braak...maar och, laten we eerlijk wezen het zijn 9 maanden op een mensenleven en ik denk nu bij alles: Het is een fase en het gaat voorbij en klap in je handen als je een gezond kind krijgt. Hoeveel zouden er niet willen ruilen?

Nu ben ik bijna 3 maanden zwanger van nummer 2 en ja, ik hang weer regelmatig boven de wc. maar ik weet, er komt een einde aan en er groeit iets moois in mijn buik wat zeer welkom is.
Meer dan welkom....

Hoi,

Mijn eerste zwangerschap ging opzich goed op een ding na dat was huidproblemen. Niet een beetje nee echt nog erger dan mijn pubertijd. Ik zat helemaal onder de pukkels.......ik voelde me daardoor onzeker en kon niet genieten van de zwangerschap......pas na 8 maanden na de bevalling ging ik er weer wat beter uitzien.....en ik had ook zoiets van: Noooit meer !! Maar toch was het verlangen er naar een tweede kindje, alleen ik wilde er niet weer bijna 2 jaar vreselijk uitzien....na veel denken en overwegen......ja wat is dan 2 jaar op een mensen leven, je krijgt er iets fantastisch voor terug. Nu ben ik weer zwanger (7 weken) en het is voor mij spannend of ik weer van die pukkels krijg of niet, maar ik houd in mijn achterhoofd: het is tijdelijk.....en het komt weer goed!! Sterkte ermee

petra ,veel kan ik niet doen maar ik ben er zeker van,hier duimen we allemaal voor jou nimué

Hoi!
Je berichtje is al van een hele tijd terug, maar goed, alsnog een reaktie. In je vraag klinkt namelijk nogal door dat je je zelf het een en ander ’oplegt’: je MOET een beslissing nemen, je MOET een jonge moeder zijn, het leeftijdsverschil van tussen je eerste kind en een eventuele tweede MAG NIET te groot zijn ... Fok jezelf toch niet zo op!
Neem rustig je tijd om erover na te denken.
Sterkte!
Sophie

Ook ik heb bij mijn eerste zwangerschap heel veel moeten braken en na de bevalling zei ik ook ’nooit meer’. Wel Raven is nu 2,5 en ik ben 4maanden zwanger van ons tweede. Het braken is sinds vorige week gestopt en ik vool me nu opperbest. Je hebt geen garanties op een betere zwangerschap en je moet het risico gewoon nemen, het is maar voor negen maanden en wat je er voor in de plaats krijgt is zo mooi dat je de rest snel vergeet. Denk niet aan de ongemakken maar aan het wonder dat in je groeit!!!!!!!!!!!!

gewoon de stoute schoenen aantrekken en doen ik had bij mijn eerste zwangerschap geen problemen ben nu 5 weken en ben al ontiggelijk veel bij gekomen terwijl ik gewoon normaal eet heb nu ook veel last van buikpijn door het uitzetten van mijn buik dus het is echt waar alle zwangerschappen zijn anders grts en veel succes

sjongejonge, ik ben dus niet de enige.... nu bijna ah bevallen toe maar ook met ndige ongemakken gepaard gegaan. Vooral 's avonds veel last van misselijkheid. Het bleef een tijdje weg maar helaas, sinds ook maagzuur me parten speelt, weer erg veel moeten braken. Word er ontzettend moe van. Gelukkig mag ik verder helemaal niet klagen en zijn andere klachten me bespaard gebleven. Wel maak ik me, nu de bevalling ook dichterbij komt, natuurlijk zorgen over gezondheid van mijn kindje. Heeft het braken geen schadelijke gevolgen gehad? Ik had gelukkig geen last van uitdroging en misschien is het 'gezonde ongerustheid' van een moeder die eerste kindje verwacht.... Vaak dronk ik thee, zonder suiker, met heel kleine slokjes. En op 'betere'momenten zorgde ik in eerste instantie dat ik genoeg vocht binnen kreeg. Vooralsnog prachtige echo en alle check ups waren prima. mar toch, .... ligt het aan mij, die ongerustheid? Kan niet wachten tot het komen gaat, ben zoooo neiuwsgierig naar het kleine wonder! Succes allemaal en veel geluk met kleintjes!

Jippie, ben dus ook niet de enige, had het ook niet verwacht.

Voor dat ik wist dat ik zwanger was, was ik al misselijk.
Ik had net de eisprong achter de rug.
Blij dat het na 1 maand al raak was.
We prezen ons gelukkig. En zag me al, met een dikke buik en veel lol de 9 maanden doorlopen.
Niet dus.

Het idee hebben steeds te moeten braken de eerste maanden.
Ontzettend moe zijn, s'nachts niet kunnen slapen en rond dwalen door het huis, overdag helemaal kapot zijn.
Na de eerste 3 maanden kon ik wel slapen s'nachts maar overdag was ik nog steeds moe en werkte ik minder uren omdat ik vanuit mijn werk naar huis bijna in slaap viel achter het stuur.
Een hoop frustratie niet te kunnen doen wat ik in mijn hoofde allemaal wilde.
Gigantisch vocht vasthouden, op het moment nu ik op het einde loop overal jeuk, om gek van te worden.
Maagzuur.
Tussen de 2 en de 5 maanden last van de bekken.
Pezen onder mijn voeten zijn verveeld en kan er al een aantal maanden bijna niet op lopen. Vooral toen het gewicht ging toenemen werdt het alleen maar erger.
Ben blij dat het nu slechter weer is, is iets aangenamer.
Ik ben net een warmtebron. Mijn handen en voeten gloeien en het is net of de warmte nergens naartoe kan.
Loop continue op slippers i.v.m. vocht vast houden, de warmte, en de perzen die pijnlijk zijn, terwijl ik iemand ben die zijn steunzolen nodig heeft.
In het begin van de zwangerschap kreeg ik geen eten naar binnen en viel ik af, later in de zwangerschap had ik geen problemen meer met eten. (lichtpuntje)
En mijn vingers voel ik niet meer, s'nachts trekt het door naar mijn ellebogen, het is dan net of mijn handen en onderarmen slapen.
Overdag is het net of de verdoving nog niet uit de handen is, net als bij de tandarts. Dat gevoel wat je dan hebt als de verdoving nog niet is uitgewerkt of nog niet volledig werkt.

Het aller belangrijkste is dat met de kleine alles goed is.
Maar ik weet absoluut niet of ik ook nog zwanger zou willen worden.
Ik weet dat je blij mag zijn dat je zwanger mag/kunt
zijn. Omdat het niet bij iedereen gemakkelijk gaat (om aan te tellen).
En men zegt wel, ach als je die kleine dadelijk ziet in je armen, dan ben je alles vergeten......Nou daar twijfel ik hééééééél erg aan of dat wel klopt.
De toekomst zal het uitwijzen.

Het ergste is ook dat ik niet kan doen wat ik graag zou willen en op deze manier erg beperkt wordt. In mijn hoofdje wel maar de realiteit is anders.
Ik klaag wel eens, en zie soms vreemde gezichten van omstanders die zeggen dan, daar heb ik nooit last van gehad, of ze hebben nergens last van gehad.
Dan denk ik, iedereen is anders, of twijfel of ik teveel zeur.
Het is namelijk jammer dat mensen niet meer begrip hebben voor de situatie, ook al hebben ze het zelf makkelijk gehad.

Ik ben erg benieuwd naar de kleine, en hoop die 9 maanden snel te kunnen vergeten !!!!!!

Liefs Suus