Wat zo voorspoedig begon...
Door Aly op 21/05/2007 - 15:56:
“We gaan nog voor een 4e kindje”, dat is wat mijn man en ik zeiden. En zo gebeurde het ook... Momenteel ben ik 30 weken zwanger en ik wil jullie mijn verhaal doen.
Onze jongste zoon heeft - toen ik 8,5 weken zwanger was - de 5de kinderziekte gekregen. Omdat ik deze ziekte als kind niet had gehad, werd ik nu helaas ook ziek. Vanaf toen moest ik regelmatig bij de gynaecoloog langs gaan.
De 5de kinderziekte kan bloedarmoede bij het ongeboren kindje tot gevolg hebben, maar alles leek goed te gaan.
Met 18 weken werd er een uitgebreid echo-onderzoek verricht, en met 22 weken weer. Alles was goed. Het gevaar was geweken en ik kon van mijn zwangerschap beginnen te genieten. Het is omdat ik een vleesboom heb, anders had ik gewoon via de verloskundige de controles doen laten verlopen.
Maar met 26 weken kom ik bij de gynaecoloog en het is mis. Vocht in de baby zijn buikje en het hartje was niet goed. Meteen moest ik weer voor uitgebreid echo onderzoek gaan.
Nu blijkt ons lief, klein mannetje een hartafwijking te hebben en hij zal het niet redden… Het leek toch allemaal zo goed… Ze zeggen dat de 5de ziekte hier niks mee te maken heeft.
Mijn lief, klein mannetje schopt flink in mijn buik. Dit geeft mij een gelukzalig gevoel en ik koester hem met heel mijn hart. Ik leef met de hoop, de hoop dat hij het ondanks de prognose toch gaat redden... Dit sleept mij door de tijd heen, want het kan zomaar gebeurt zijn. Dat je door een hel gaat, is zeker. Maar voor mijn lieve zoon ben en blijf ik positief, en probeer ik hoopvol te zijn. Dat verdient hij.
Volgende week weer voor een uitgebreide echo… Hopende op goede berichten.
Hoop ziet het onzichtbare, voelt het ontastbare en bereikt het onmogelijke...
Laat het waar zijn.
Aly
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: sandra (profiel) op 21/05/2007 @ 19:35 
wat een zware periode zeg voor jou en je gezin. Ik hoop met gans mijn hart dat je zoontje het haalt en als een flinke jongen door het leven zal gaan. Je verhaal heeft mij gegrepen en ik zal aan je denken. Mijn gedachten zijn bij jou en dat ventje in je buik!!!
Veel sterkte,
Sandra
Door: Mira (profiel) op 21/05/2007 @ 22:01
Dat is verschrikkelijk nieuws voor je gezin! Ik hoop echt voor je dat het niet zo erg is als het lijkt en het kindje nog gezond ter wereld komt...
Ook al sta je machteloos bij zulke dingen, probeer de moed niet op te geven,
Mira
Door: denise (profiel) op 22/05/2007 @ 02:19
ai wat vind ik dit vreselijk. Alles komt weer boven. Zelf was ik tot bijna 3 weken geleden zwanger van een zoontje. 2 ernstige hartafwijkingen. Met 22 weken is hij geboren en voor eeuwig gaan slapen. Dit doet onmenselijk veel pijn en ik hoop met heel mijn hart dat jullie dit verdriet bespaard blijft en dat je over 10 weken kunt genieten van een prachtige zoon.
Hou ons op de hoogte als je kunt.
Veel sterkte.
Denise
Door: Karen op 22/05/2007 @ 07:58
Hou de moed erin: op 20 bweken zwangerschap kreeg ik ook te horen dat onze dochter een ernstige hartafwijking had en het waarschijnlijk niet ging halen: ze is geboren heeft een aantal erg zware operaties achter de rug maar zit nu in het eerste studiejaar...als je kijkt op mijn profiel zou je nooit zeggen dat ze een apcemaker heeft en op de wachtlijst staat voor een hartstransplantatie...dus blijven
Door: Denise op 24/05/2007 @ 16:16
Ik gedachten mijn liefde en steun.
Geen woorden voor........zoveel verdriet. Ik neem m'n petje voor je af dat je je zo positief op kunt stellen! Ik hoop voor je en zal zeker voor je duimen dat het bij jullie anders blijkt te lopen en dat het dus toch allemaal een positieve wending krijgt. Heel veel sterkte!
Groetjes kaat
Door: Marianne op 28/05/2007 @ 19:23
Hier wordt je echt stil van.
Wat een leed,en dan ook nog zoveel onzekerheid.
Wens jullie heel veel kracht en sterkte toe.
Gr Marianne
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.