Groeiachterstand...
Door sanneke2306 op 21/01/2008 - 13:48:
Toen ik vorig jaar plots zwanger werd, stond onze wereld even op zijn kop. We moesten het goed laten bezinken… We waren dan wel al 7 jaar samen, we woonden ook al samen en de plannen waren er wel… Maar het was maar voor binnen 5 jaar gerekend.
Maar we waren echt superblij! Het nieuwe leven was zeker welkom en ging zeker in goede handen vallen.
Over het algemeen had ik een goede zwangerschap. Ik had geen kwaaltjes zoals misselijk zijn, maar ik was gewoon vooral moe (zeker in het begin).
We werden uitgerekend op 23/01/2007. Ik ging elke dag naar Brussel werken, wat wel vermoeiend was (met de trein, metro en dan nog een stuk te voet).
Bij de controle van de echo was alles héél goed tot op 8 december… De gynaecoloog zei dat ons zoontje een groeiachterstand had. Ze vertelde ons dat de moederkoek niet genoeg eten voorzag voor Jonas en dat hij daardoor kleiner was dan andere kindjes op dat aantal weken (ik was toen 31 weken zwanger). Maar voor de rest ging alles goed en we moesten wachten op de volgende echo, die gepland werd op 22 december 2006. Ik kreeg de raad mee om goed te rusten en om veel op mijn linkerzij te liggen omdat zo de bloeddoorstroming beter gaat!
Op 22/12 kregen we te horen dat ons zoontje nog geen 200 gram bij was komen. Zijn gewicht was geschat op 1950 gram en hij zou een kleine 37 cm groot zijn. Ik mocht kerst nog thuis vieren, maar 26/12 moest ik binnen om onder constante controle te blijven. We wisten niet goed wat er gebeurde… Plots begon de gynaecoloog over een keizersnede omdat mijn bekken die niet breed genoeg was. En ze wou proberen om de 37 weken te halen (ik was toen 36 weken)… Eén ding was zeker en dat was dat ik niet meer naar huis mocht tot ons zoontje geboren was.
Er werd met geen woord gesproken over zwangerschapsvergiftiging. Wel elke dag dezelfde vragen: zie je geen zwarte vlekken voor je ogen, heb je geen pijn in de buik, voel je je niet duizelig, ben je misselijk… ? Maar ik had niets van al die dingen… Wel was zeker dat mijn bloeddruk te hoog was en dat er eiwitten in mijn urine zaten.
Een dag of drie na mijn opname kwam een andere gynaecoloog met me praten en die begon te vertellen over zwangerschapsvergiftiging... Ik wist niet goed wat er gebeurde en ik wist ook niet wat dat inhield.
Om de drie uur werd ik een half uur aan de monitor gehangen en alles was goed tot vrijdag 29/12. Toen voelde ik minder beweging en ik vertelde de verpleegster dat ik begon vocht op te houden en dat mijn handen en vingers begonnen te tintelen.
De volgende dag werd besloten om ons zoontje te laten komen. Ik was toen 36 weken en 4dagen zwanger. Ze gingen proberen om de bevalling in te leiden.
Om 14 uur kreeg ik een eerste tabletje en de weeën kwamen goed op gang. Om 17 uur kreeg ik een tweede tabletje en vanaf dan ging het mis… De weeën kwamen steeds sneller en steeds pijnlijker, én de hartslag van Jonas ging drie keer gevaarlijk naar beneden. Ik was totaal in paniek. Ik wou geen keizersnede maar ik wist dat er niets anders opzat. Ik vroeg of ik bij bewustzijn mocht blijven en ze zeiden dat als de epidurale direct goed zat, dat geen probleem was. Wij werden in allerijl naar het OK gebracht… De assistent van de gynaecoloog met de monitor op mijn buik om te hartslag van Jonas te blijven horen, en de dokter tegen me inpratend om me te kalmeren…
De epidurale was gelukt, sonde ingebracht, een beetje zuurstof en 4 minuten daarna was ons kleine wonder daar! Hij weende direct, maar hij zag blauw. Ik mocht hem even zien maar daarna moest hij meteen de afdeling neonatologie, waar hij naar de reanimatiecouveuse moest.
Zelf moest ik in het OK blijven tot er terug gevoel in mijn benenwas.
Ondertussen had er al een verpleegster naar beneden gebeld om te vragen hoe het met Jonas ging en ze vertelden dat alles oké was. Hij woog 2 kilo en 70gram en mat 44,5cm. Maar ik was pas gerust toen ik hem veilig en wel in mijn armen had en hem kon aanleggen voor zijn eerste voeding. Dat moment zal ik nooit vergeten en staat voor altijd in mijn geheugen!
Sanneke
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
hoi
spannend zeg maar gelukkig is alles toch nog goed gekomen geniet er maar lekker van
groetjes
Door: ine op 13/05/2008 @ 15:41 
hoi Sanneke,
jouw verhaal komt mij heel bekend voor. Ik was ongeveer 34 weken zwanger van mijn dochtertje toen de gyn mij vertelde dat ze niet goed meer groeide. Ook hier eiwitten in de urine, verhoogde levertesten en vochtophoping. Daarnaast kwam er nog bij dat ook mijn bekken te smal was, ook al was ze maar geschat op een 2,5 kg. op 38 weken ben ik, na enkele weken platte rust, via een keizersnede bevallen van mijn dochtertje (mijn water was gebroken, dus had geen keuze meer)Ik heb geen enkele wee gehad (of gevoeld) Uiteindelijk woog mijn dochtertje 2 kg en was ze 45 cm groot.
Ik had me er ook iets anders bij voorgesteld, ze was gezond en dat was het belangrijkste. Toch had ik het gevoel dat ik niet echt bevallen ben... ik heb het verhaal niet zelf kunnen afmaken en daar voel ik me soms wel schuldig om.
groetjes
[Deze reaktie werd gewijzigd]
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.