BBZ? Of niet?
Door flairtje op 11/03/2008 - 23:19:
Hallo iedereen,
Hier komt mijn verhaal.
Vrijdag 25 januari:
Een eerste test gedaan… Ik had al enkele dagen last van misselijkheid en een gespannen gevoel in de onderbuik. Ik wist dus eigenlijk al voor ik de test deed dat ik zwanger was. Maar de test zei negatief. Ik was zo ontgoocheld! En ik dacht steeds: dat kan niet!
Maandag 28 januari:
Nog steeds had ik mijn maanstonden niet. Ik ben dan een nieuwe test gaan halen en ja, hoor, positief! Ons geluk kon niet meer op! Hoewel er onmiddellijk ook angst bij kwam kijken… We hebben namelijk op 31 oktober vorig jaar al eens een miskraam gehad.
Dinsdag 29 januari:
In de namiddag begon ik lichte steken te krijgen: “Ojee, déjà-vu!”
Op woensdag en donderdag ging ik slechts een halve dag werken en ik had de gynaecoloog opgebeld. We mogen komen op vrijdag.
Vrijdag 1 februari:
Naar de gynaecoloog...
Hij neemt een echo. Er is niets te zien, buiten een slijmprop. Hij stelde ons gerust dat dit normaal was zo vroeg in de zwangerschap. Om ons helemaal gerust te stellen, stelde hij voor dat we naar het labo gingen om bloed te laten prikken. ’s Avonds mochten we hem nog bellen voor de uitslag.
Zo gezegd zo gedaan. En ja, hoor, ik had een hormoonwaarde van 96. “Wel laag”, zei de gyn: “Maar dat bewijst dat je nog in een heel vroeg stadium zit en dat verklaart waarom we nog niets zagen op de echo, want je hebt toch een waarde van bijna 1000 nodig voor we iets kunnen waarnemen.”
Zaterdag 2 februari:
Ons petekindje van 8 maanden kwam logeren Een echt schatje, maar toen hij ’s avonds in bed lag, was ik bekaf! En pijn dat ik had in mijn onderbuik…
Zondag 3 februari:
Lukas (het petekindje) was al vroeg wakker. We hebben hem in bad gedaan en eten gegeven. Daarna wou ik me gaan klaarmaken. Eerst even naar het toilet?! Bruinverlies?! Direct naar de gynaecoloog gebeld, we mochten meteen langsgaan.
Hij nam weer een inwendige echo: niks te zien, maar pijn! Hij ging naar de linkse eierstok...”Aauw!” En naar rechts... “Aaauw!”
En dan zijn woorden: “Ik ben niet zeker, maar ik heb een vermoeden dat het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gaat.”
Ik denk dat ik toen alle kleuren van de regenboog kreeg.
Hij raadde ons aan om diezelfde dag nog, opnieuw bloed te laten prikken om de hormoonwaarde te controleren. Zo gezegd zo gedaan… Om 15u mocht ik hem bellen voor de resultaten.
Het duurde een eeuwigheid en om 14u50 had ik er genoeg van. Gelukkig had hij de uitslag al: “Mevrouw, uw hormoonwaarde is verdubbeld.”
Hoe kan dat nu? Want volgens de dokter zou dat er dan op wijzen dat alles goed gaat. Maar er kan ook een stijging worden vastgesteld als het om een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gaat… Dus moeten we morgen terug om opnieuw bloed te laten prikken.
Maandag 4 februari:
Deze morgen opnieuw bloed laten prikken, mijn armen beginnen te lijken op die van een drugsverslaafde van al dat prikken. En ik weet niet of het daardoor komt, maar ik voel me steeds suffer en suffer worden. Vanavond om half tien moet ik terug naar de gynaecoloog. Dan krijg ik de uitslag en valt het verdict over hoe het nu verder zal gaan…
Groetjes
Flairtje
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
hoi
heel veel succes ik hoop dat het allemaal goed is gegaan
groetjes
Door: mama van 2 meisjes (profiel) op 12/03/2008 @ 09:14 
hallo,ik wens je succes,hoop dat alles goed komt
Door: flairtje (profiel) op 12/03/2008 @ 20:54
Hoi,
Hier komt het vervolg van mijn verhaal, helaas heeft het geen happy-ending.
Toen we 's avonds naar de gyn gingen, had hij een papiertje klaar liggen met daarop enkele cijfertjes:
96 -> 294 -> 278 Dat waren mijn hormoonwaardes van vrijdag, zondag en maandag... Zonder dat hij iets moest zeggen, wist ik genoeg. Mijn ogen schoten vol en de tranen kon ik niet meer bedwingen. Door mijn hoofd ging 'een bbz, een bbz, een bbz, een bbz, hoe kan dat nu?'
De gyn had het er zelf moeilijk mee, met een heel bevend stemmetje zei hij dat hij nog een laatste interne echo wou doen.
Man wat deed dat pijn!!! Ik keek naar het scherm en ik wist niet wat ik zag, een grote zwarte vlek. ???
De gyn zijn reactie: 'Oei, dat is niet goed' Ik had zoiets van 'Kan het nog erger dan?' Hij legde uit dat het vocht was. Hoe kan er nu vocht in mijn buik zitten vroeg ik hem? Wel dat vocht is bloed, je zit al met een enorme interne bloeding. WAT?!
We moesten dus snel onder het mes, toen we bij de gyn buiten gingen was het al 22u45 dus moesten we dinsdag direct binnen in het ziekenhuis. Hij heeft diezelfde avond de papieren nog doorgefaxed naar het ziekenhuis, dat was dan geregeld!
Dinsdag 5 februari:
Om 8u aangekomen in het ziekenhuis. Tot 12u45 heb ik moeten zitten wachten op de kamer! Verschrikkelijk vond ik dat!! Uiteindelijk kwamen ze me dan halen, in de operatiekamer aangekomen was de gyn er nog niet. Ik hoorde de assitente zeggen tegen iemand anders 'hij is onderweg, hij is net klaar met de bevalling' Tja dat is de harde realiteit zeker? Eentje op de wereld zetten en er eentje afhalen. Hij kwam binnen en vroeg hoe het met me ging? Tja stomme vraag niet, de watersluizen gingen weer open. Hij verzekerde me dat hij goed voor me ging zorgen en extra zijn best ging doen. Vlak voor mijn ogen dicht vielen gaf hij me nog een knipoogje.
Terug op de kamer kwam de gyn zelf langs om 'verslag' te brengen.
Het vruchtje had zich ingenesteld in mijn rechter eileider, daar waar ik dus die constante steken voelde. Gelukkig heeft hij mijn eileider kunnen sparen. De operatie heeft wel wat langer geduurd, 2 uur maar hij heeft dan ook extra zijn best gedaan want hij heeft de eileider kunnen van rechts naar links kunnen afnijpen waardoor het vruchtje er is uitgekomen in de baarmoeder, dan hebben ze nog een curretage gedaan en klaar.
Om 19u30 heb ik het ziekenhuis verlaten, nog wel heel suf maar ik wou naar huis. Ik wou deze dag zo snel mogelijk achter me laten.
Gelukkig kreeg ik 2 weken ziekenverlof, heb ik nodig gehad want de lichamelijke pijn heeft toch 4 dagen geduurd, maar het meeste last heb ik gehad van de narcose, bijna 3 weken was ik heel snel moe, maar dan moe in die zin, dat ik echt mijn ogen niet kon open houden.
Maar mentaal ging het wel goed met me, we besloten om gewoon verder te blijven proberen, uiteindelijk kan het niet fout blijven gaan toch? Ik bleef het allemaal heel positief inzien.
Anderhalve week later kreeg ik een sms-je van mijn schoonzus: 'Half oktober komt er een juniorke bij' Dat was een enorme klap en die heeft me in een diepe put gegooid. Waarom nu? Waarom? En dan nog voor dezelfde periode als ik uitgerekend was?! Een nachtmerrie!
Het heeft me toch 2 weken gekost om dat te boven te komen, uiteraard ben ik heel blij voor mijn schoonzus. Ik denk niet 'waarom gaat het bij hen zo gemakkelijk?' Nee ik denk 'waarom mag het bij mij niet zo gemakkelijk gaan?' Ik wil ook gewoon gelukkig zijn in mijn zwangerschap. Maar nee bij mij moet het gewoon 2 keer fout gaan. Ach ja, vragen waar we toch nooit een zinnig antwoord op zullen krijgen.
Nu gaat het al beter, ik kan haar al vragen hoe het met haar gaat. Uiteraard zullen er nog dagen komen dat me dat niet zal lukken, maar ik heb met haar er al over gesproken en ze begrijpt en respecteerd mijn gevoelens. Het is een schat van een schoonzus!
Ondertussen zijn mijn eerste maanstonden gearriveerd, weliswaar 7 dagen overtijd, maar de gyn had me op voorhand gezegd dat het wel 1 tot 3 weken kon uitblijven. Door de curretage is de cyclus ontregeld en duurt het even vooraleer het terug op gang komt. Stom hoor, maar je weet dit van tevoren en toch begin je te hopen als je merkt dat de duiveltjes uitblijven... en als ze er dan door komen, krijg je weer een emotionele opdoffer. Gelukkig vind ik hier op het forum bij 'soms gaat het mis... / cyclus na miskraam' heel veel steun bij lotgenoten en praten die je er telkens weer bovenop. Want hoe goed je omgeving het ook bedoelt, je kan de commentaar alleen maar verdragen van mensen die je écht begrijpen.
Door mijn verhaal hoop ik andere voldoende in te lichten over bbz. Want bij mij zijn ze er vroeg bij geweest en dat is een groot voordeel geweest. Daardoor hebben ze mijn eileider kunnen sparen. Als je zwanger bent en je hebt steken die aanhouden is dit niet normaal, wacht niet tot 9 weken voor je eerste echo, maar ga direct naar de gyn!
Andere hoop ik te kunnen inspireren om de hoop niet te verliezen, we zullen zwanger geraken!
Vele lieve groetjes
Flairtje
Ik ben er gewoon sprakeloos van. Stertke.
Ik heb in april vorig jaar een miskraam gehad. Ik was samen met mijn vriendin zwanger. Zij welliswaar een maand eerder uitgerekend dan ik. Maar bij mij ging het mis en bij haar ging het gelukkig wel goed. En toch deed het heel veel pijn. Het idee dat zij wel het geluk had en ik niet. Daarna bleek mijn collega ook nog eens zwanger te zijn precies zoveel weken zwanger als ik niet meer zwanger was. Dat raakte mij ook enorm.
Nu ben ik weer zwanger. 7 maanden al. Dat maakt echt veel goed.
Kan me dus goed voorstellen dat het nieuws van jouw schoonzus je onwijs raakt. Ik wens je ook dat je snel opnieuw zwanger mag zijn waarbij het nu wel goed gaat!
Hoi Flairtje,
Goed van je dat je je verhaal hier hebt neergetypt!!
Vind dat je heel moedig bent en ik hoop dat je snel zwanger mag zijn en je een wondertje in je armen mag gaan krijgen!!
Ik weet honderd procent hoe je je voelt en doet me pijn om te lezen dat zoveel meiden dit ook mee moeten maken!!!
Heel veel sterkte en dikke knuffel!!
Door: sarah (profiel) op 16/03/2008 @ 00:40
hey,
heel veel sterkte met je verlies.
heb 2jaar geleden juist het zelfde gehad.
Alleen wist ik niet dat ik zwanger was. Had enorm veel pijn
en bruinverlies,maar geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht dat ik zwanger kon zijn. Nu ja om verder te gaan wil ik je zeggen dat je je moed niet moet laten zakken.
Heb nu een prachtig,gezond zoontje van 5m.
groetjes sarah
Door: monique op 19/03/2008 @ 12:48
hoi flairtje
Ik snap heel goed hoe je je voelt en herken echt heel je verhaal.Want zal jij je onwijs klote voelen en ook machteloos van hoe zal de toekomst eruit gaan zien.
Ik heb zelf in dec 2006 een miskraam gehad van een kindje van 9 weken.
Enorm geschokt en ingrijpend is dat op je leven.Maar met een miskraam weet je,dat het meedere mensen overkomt.Maar in mei 2007 had ik ook enorme buikpijn en was eerder ong geworden en dat is niks voor mij.Na een week weer begonnen tebloeden vertrouwde ook ik het niet en heb een zwangerschapstest gedaan.positeif en de tweede ook.Ik wist meteen dit is niet goed.Naar de huisartsenpost gegaan en die verwees me door naar het ziekhuis waar ik gelijk een echo kreeg.Die konde mij vertellen niks te kunnen zien in me baarmoeder maar ook met het verhaal dat zien we wel vaker vroeg in een zwangerschap.Ik moest bloedprikken en een paar dagen later terug komen.De waarde was gestegen maar er was weer niks te zien op de echo.Ik naar huis met weer een beetje vertrouwen,want het kon nog steeds.Maar hij hamerde er op als ik pijn kreeg BELLEN!!!Nou ik heb het geweten op een zondag kreeg ik enorme pijn en mijn man belde het zierkenhuis.Ik mocht komen en daar zagen ze op de echo een enorme plas bloed in me buik.Mevrouw u heeft een bbz,wat is dat,dacht ik!!!!!Ik moest gewoon naar huis en weer een paar dagen erna terug komen.
De volgende afspraak vertelde hij ons dat hij de eileider wilde besparen dus een soort chemo kreeg om de dag spuiten en de dag er tussen pillen slikken.Dan zou de waarde zakken en het vruchtje sterven en afdrijven.Ik mocht niet veel doen en ook geen sex(of je daar zin in hebt)Maar hij keek wel bijna iedere dag met een inwendige echo
.Hij verzekerde mij na een week was de waarde tot bijna 0.Ik om de dag bloedprikken leek ook wel een verslaafde.hihihi.Toen belde het ziekhuis mij op 23 mei.De waarde was helemaal niet gezakt maar na een hele week spuiten juist gestegen moest gelijk komen.De dokter vertelde mij dat hij mij de volgende dag ging opereren.Hij wist niet wat die ging doen.Dus kon mij ook niks vertellen.Toen ik wakker werd was het eerste wat ik zei en wat heeft die gedaan.Nou de dokter komt zo.Toen vertelde hij mij dat hij de eileider niet heeft kunnen besparen en ik nu alleen nog de rechter kant heb.Dan zakt alles onder je voeten weg hoor.Pijn in me buik van de drain die er veel te ver inzat en pijn in me hart.Twee kindjes waren we voor ons gevoel kwijt.Toen belde me vriendin een paar weken later op,ze was zwanger en een vriendin van haar die ook ken ook.Zo'n trap in je gezicht,waarom zij in 1x en wij twee verliezen.Maar ook met het fijt kan ik nog zwanger worden krijg ik niet weer een bbz.Hoe gaat alles eruit zien.Ik ken jou verhaal en voelde wat jij nu voelt.Ik kan je wel vertellen probeer positief te blijven want anders raak je helemaal van streek met alles wat te maken heeft betreft kinderen.Ik heb nu in blijde verwachting bijna alweer 37 weken.Ik wens jullie veel sterkte en hou moed en hoop.groetjes monique
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.