Onze tweeling Babet & Renée.
Wij zijn Edward (32) en Jolanda (28) Klappe uit Deventer.
Op 27 november 1999 hebben wij een tweeling gekregen. Zij heten Babet en Renée. Ons verhaal gaat als volgt:
Half februari 1999 hebben wij besloten om te stoppen met de pil. We wilden nu wel eens na twee jaar huwelijk een poging wagen om zwanger te raken. Wij dachten voordat ik zwanger raak, zijn we weer een half tot een jaar verder.
Nou, niet dus. Eén maand later was ik overtijd (wat ik anders nooit ben, maar ja, ik ben ook al zolang aan de pil) en dacht/voelde gelijk dat ik zwanger was. Zere borsten, moe en een raar gevoel... nou, dat kon bijna niet anders!! Ik zei steeds tegen Ed: "Ja, maar als ik nu zwanger ben, als dit, als dat." Dus gelijk om zekerheid te krijgen maar een test gedaan. Nou, deze was dus positief. Wat waren wij blij.
Omdat Ed een zus heeft die geestelijk en lichamelijk gehandicapt is, wilde ik graag praten over eventuele onderzoeken (wij hadden hier al gesprekken over gehad in Nijmegen voordat we besloten om met de pil te stoppen). Toen ik 8 weken zwanger was, moest ik voor een gesprek over bovenstaande naar de gynaecoloog. Wij mochten een onderzoek laten doen omdat Ed z'n zus een chromosoomafwijking (chromosoom 11) heeft en Ed trouwens ook.
De gynaecoloog vertelde dat dit heel sporadisch voorkwam en dat een onderzoek nog niet zou uitwijzen of het kindje niet goed zou zijn, omdat Ed wel "normaal" is. Wij hadden trouwens vooraf (voor zover je dat kunt) al besloten om de zwangerschap af te breken als bleek dat het niet goed zou zijn. Ed en ik kennen natuurlijk de verhalen en praktijk van Monique (zus Ed) en dat wilden wij niet.
Maar de gynaecoloog zei: "Laten we eerst een echo doen". Nou, toen gebeurde het: op het scherm zagen we twee vruchtzakjes en de gynaecoloog zei gelijk: "Het zijn er twee, gefeliciteerd.", waarop ik Ed aankeek en zei: "Nee, hé!".
Wij hebben altijd tegen iedereen gezegd dat als wij kinderen mogen krijgen, wij er maar één willen. Tenslotte zat het in geen van onze families dus je verwacht het ook niet. Ik vond het dus echt niet leuk! Het heeft bij mij zeker wel wat weken geduurd voordat ik er blij mee was. Je hebt allemaal vragen van hoe moet het nu met werken (dat was iets wat ik dolgraag wilde blijven doen), financieel, zwangerschap en of het allemaal wel gezond was.
De gynaecoloog zei tegen ons dat het nu best riskant was om een vlokkentest of vruchtwaterpunctie te laten uitvoeren, omdat men ook twee keer moest prikken en dan het risico bestond dat één vruchtje verloren kon gaan. Wij hebben toen besloten om maar geen test te doen en maar hopen dat het goed gaat. (een hele moeilijke beslissing vond ik zelf)
Thuis aangekomen gelijk familie en vrienden ingelicht. Iedereen vond het fantastisch en leuk, alleen ik niet. Ze hebben zich natuurlijk rot gelachen dat dit ons nu moest overkomen omdat wij altijd gezegd hebben "Doe ons er maar één".
Nadat de weken voorbij gingen, zijn wij aan het idee beginnen te wennen en het werd tot mijn verbazing allemaal steeds leuker. Alleen dan dat ik bang was dat de kindjes niet gezond zouden zijn, doordat ik geen test had laten uitvoeren.
Wij zijn trouwens wel blij dat wij er al met 8 weken achter kwamen dat we een tweeling zouden krijgen. Deze tijd had ik vooral nodig om eraan te wennen.
De zwangerschap
Wat dat betreft heb ik totaal niet mogen klagen. Ik heb een voorbeeldige zwangerschap gehad.
Alles ging goed. Mijn bloeddruk is de gehele zwangerschap hetzelfde gebleven en heb eigenlijk geen klachten gehad. Mijn buik groeide wel snel maar ik deed volgens mij niet onder voor de meiden op zwemmen (wat ik als erg fijn heb ervaren) van een eenlingzwangerschap. Ik ben in totaal 21 kg aangekomen. Ik droeg de baby's rondom, wat een minder mooie buik oplevert maar wel makkelijker te dragen is, denk ik.
Met ongeveer 36 weken was ik het een beetje zat. We sliepen al een maand apart want wij hebben een waterbed en daar kon ik echt niet meer op slapen (en eruit komen!!!). Ik kon niet echt meer lekker mijn huis schoonmaken, dus Ed moest wat meer helpen. Ik ben nogal een 'schoonmaakmiep', volgens Ed. Al met al had ik zoiets van "Nou, laat het nu maar komen hoor". Lekker genieten van mijn zwangerschapsverlof (wat ik echt van plan was, lekker de stad in en zo), kon ik niet meer. Ik verveelde me echt thuis. Ik was nl. met 32 weken zwangerschap gestopt met werken omdat de gynaecoloog en Ed dat een veiliger idee vonden. Ik voelde me op dat moment nog prima.
Op vrijdagavond 26 november zijn we gezellig naar mijn zus geweest en hebben daar wat spelletjes gespeeld en ontzettend veel gelachen. Mijn zus maakte de opmerking van "Lach eens niet zoveel, want anders knappen de vliezen zo nog".
's Nachts om 01.30 moest ik weer eens uit mijn bed om te plassen (werd ik ook gek van). Ik stond op en merkte dat ik vruchtwater verloor. Natuurlijk gelijk Ed geroepen maar die was helemaal in coma. Na veel geroep en gedoe, werd meneer wakker en ik zei: "Schat, ik denk dat het begint".
We hebben het ziekenhuis gebeld en moesten gelijk komen. Ik heb gelijk ook mijn moeder gebeld want ik had gevraagd of ze erbij wilde zijn. Dat gaf mij een geruststellend gevoel want ik had echt gedacht "Edje valt erbij neer" en dan sta ik er alleen voor en dat wilde/kon ik niet. Ik was namelijk erg bang/panisch voor de bevalling.
Ed en mijn moeder werden weer naar huis gestuurd want het kon nog wel eens erg lang gaan duren omdat ik nog geen weeënactiviteit had en ze wilden dat het uit zichzelf begon, zonder infuus. Ik was op dat moment 37 weken en 1 dag zwanger.
Om 07.00 uur kwamen Ed en mijn moeder weer terug maar nog steeds niets. Om 15.00 uur besloten we maar om een bakje koffie te gaan drinken in het restaurant. Tijden het lopen daarheen begonnen de weeën een beetje en onder het drinken van een kop koffie, zei ik tegen Ed dat ik terug wilde naar mijn kamer want ze kwamen nu wel erg snel na elkaar (weeën). Toen we terugliepen op de gang (een stukje van ongeveer 100 meter), ben ik drie keer moeten stoppen om de weeën op te vangen.
Gelijk weer aan het CTG apparaat en daaruit bleek dat het nu menens was en ik werd naar de verloskamer gebracht. Ik wist niet meer hoe ik moest zitten of liggen want ik kreeg rugweeën en als je dan aan allerlei soorten apparatuur ligt, ben je niet erg blij. Na een tijd zei de gynaecoloog dat ik mocht persen. "Nou, wat een opluchting was dat, zeg."
Het persen schoot alleen niet zo op, dus besloten ze de verlostang erbij te halen. Nou, ik kan je vertellen op dat moment voel je je net een koe. Ze zetten nog net niet de benen tegen het bed om af te zetten. Een pretje vond ik dat niet. Babet werd om 21.45 uur geboren met een tangverlossing en woog 2.265 gram (46cm). Haar apgarscore was 8-10. Babet werd meteen door de kinderarts weggehaald. De vliezen werden gebroken en ik mocht weer persen. Ik voelde alleen geen weeën meer dus ik perste maar een eind weg. Om 21.52 uur werd Renée geboren, zij woog 2.100 gram (46cm) en had een score van 9-10. Renée kreeg ik wel meteen op mijn buik. Wat waren wij blij, alles is goed gegaan en ze waren allebei gezond.
Ik ben na de bevalling nog een week in het ziekenhuis gebleven waar ik de kraamtijd van mijn leven heb gehad. Ik lag nl. bij een meisje (van zwangerschapsgym) op de kamer die twee dagen ervoor tweelingjongens had gekregen. De kids mochten na twee weken op de couveuseafdeling te hebben gelegen (in warmhoudbedjes) ook naar huis. Wat een feest!!!!
De kinderen doen het prima en we hebben veel kraambezoek gehad. We kwamen er wel achter dat we er zo snel mogelijk regelmaat in moesten brengen. Toen ze drie maanden oud waren, hebben wij de nachtvoeding eraf gehaald. Dit ging goed en met 5 maanden was de avondvoeding er ook af. Wij hebben altijd op vaste tijden gevoed en ze hebben algauw een slaappatroon ontwikkeld: ze gaan om 19.00 uur naar bed en slapen dan tot 07.00 uur. Ik maak ze wakker voor een papfles en daarna gaat het licht weer uit. Om 09.30 uur komen de dames uit bed en gaan er om 12.30 uur weer in tot een uur of drie. Klagen over slapen, doen wij ook niet. Ik denk zelf wel dat het je een boel rust geeft, als je regelmaat hebt.
Ik ben na een zwangerschapsverlof van een 1/2 jaar, weer gaan werken voor 20 uur in de week en dat bevalt mij zeer goed. De dagen dat ik werk, gaan Babet & Renée 1 dag in de week naar het kinderdagverblijf en 1,5 dag in de week naar mijn moeder. Ik kan weer lekker werken omdat ik een fantastische moeder heb die graag op kleintjes past.
Wij vinden het werkelijk grandioos om een tweeling te hebben, maar moet er wel bij zeggen dat wij het niet nog eens proberen. Zo met z'n vieren hebben wij het gezinnetje kompleet.
Groetjes Jolanda
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Elise op 13/02/2003 @ 13:40 
Wat leuk en ontroerend om alle jullie verhalen en reacties te lezen. Ik zelf ben nu 17 weken zwanger en krijg volgende week een echo. Veel mensen in mijn omgeving zeggen dat ik vast een tweeling krijg omdat ik al zo’n dikke buik heb. Maar vaak heb je dan last van ergere zwangerschapskwaaltjes, bijvoorbeeld misselijkheid. Ik heb dus totaal geen last van enig kwaaltje. Wie komt dit bekend voor?
Door: claudia op 03/03/2003 @ 09:32
ik ben ook zwanger van een tweeling ik weet niet hoe ik het ga doen
Door: Monique op 16/03/2003 @ 13:44
hoi Claudia Ik wou even reageren op je bericht je. Ik zou toch proberen om zo veel mogelijk alleen te doen. Dat heb ik ook gedaan dan weet je eigenlijk niet beter dan dat je alleen bent overdag met de kinderen. Want als je hulp gaat krijgen dan zal die ook wel eens weg kunnen vallen en dan lijkt mij alles zwaarder als je dan ineens alles alleen moet gaan doen. de eerste tijd als ze klein zijn gaat het wat makelijker maar die van mij zijn nu bijna 11 maanden en nu merk ik dat je veel minder tijd hebt voor andere dingen in het huishouden.En als mijn man dan thuis is willen die twee van mij alleen aandacht van hem dan gebruik ik die tijd voor het werk wat dan is blijven ligen. Maar het houd wel in dat je ook intens wat meer van ze geniet om dat je alleen met ze bent en je man geniet meer van ze om dat ze hem op eens gaan missen en blij zijn dat hij weer thuis is.Zo genieten wij volop van onze tweeling. Ik wens je heel veel sterkte en het zal je we gaan lukken met of zonder hulp sterkte.
Door: sien op 11/04/2003 @ 15:24
van een tweeling weet ik genoeg. ik ben 31jaar en ik heb 1 tweeling maar mijn vriend heeft ook een tweeling van een andere vrouw maar . mijn tweeling is nu 5 maanden . nog een beetje moeilijk maar dat gaat wel .
. groetjes sien
Door: sien op 11/04/2003 @ 15:28
ik wens u ook veel moed in
soms moet ik dus voor 4 kinderen zorgen . maar ...jij zult het dus ook te weten krijgen maar met 2
toch is het niet gemakkelijk 
nogmaals groetjes sien
Door: sien op 26/04/2003 @ 17:40
net ben ik grote zus geworden van een tweeling
Door: Veerle op 07/08/2003 @ 13:08
Hallo allemaal,
Ben Veerle en zwanger van een tweeling via IVF na 4x proberen een zware tijd dus.Ik ben in alles ongerust en zit al van in mei thuis ben momenteel bijna 17 weken zwanger.
Door: Claudia op 08/08/2003 @ 11:48
Dag Veerle,
Mijn naam is Claudia, ik ben een alleenstaande vrouw van 32 jaar eveneens zwanger van een tweeling na 4 IVF-pogingen. Die zware tijd herken ik dus en dat ongerust zijn ook.
Morgen ben ik 27 weken zwanger en mijn ongerust gevoel is ietsjes afgenomen maar zeker en vast niet verdwenen. Toen ik pas wist dat ik zwanger was ging ik om de 5 minuten naar de WC om te checken of alles nog goed was. Ongelooflijk om te horen en zien dat alles nog goed gaat. Momenteel ga ik nog voltijds werken en ik ben ook van plan om dit vol te houden tot één week voor de bevalling. Zo zou ik ook graag bevallen met 37 weken. Maar ja, ik denk dat ik daar weinig aan te kiezen heb. Nu ben ik vooral ongerust over het "te vroeg" geboren worden. Elk pijntje dat ik voel in mijn buik moet ik analyseren en ik denk niet dat dat nog zal veranderen. Als je zo’n weg hebt afgelegd om zwanger te worden is een onbezorgde zwangerschap een beetje uitgesloten (altijd zit er wel een ongerust stemmetje in je achterhoofd). Maar mijn moeder zegt altijd: Claudia, er worden heus nog wel tweelingen gezond en wel geboren op een natuurlijke manier. En dat is ook zo, ik ben gestopt met het lezen van horrorverhalen en reken er nu gewoon op dat die twee wondertjes in mijn buik het wonderwel gaan doen, samen met mij. Het leven is aan de durvers, ...
Sommige dingen (bijna alle) kun je niet voorspellen in het leven, je moet ze nemen zoals ze komen. Wel laat maar komen, ik maak er wel wat van.
Veel succes Veerle, geniet toch een beetje van deze wonderlijke ervaring. Toen ik 20 weken was, zijn ze beginnen schoppen. Heel leuk en na een tijdje zo natuurlijk. Ik voel me echt een moederkloek die haar kinderen veilig ronddraagt in m’n dikke buik.
Laat nog eens iets van je weten!
Groetjes Claudia
Door: Anoniem op 12/09/2003 @ 23:42
Vervolg vraagje op vraag van Elise(13-02-2003); kan het ook zijn dat je zwanger bent van een tweeling en dat je weinig kwaaltjes hebt? bijvoorbeeld je wel moe voelen, maar nauwelijks misselijk? Wie van alle moedige en happy tweelingmoeders heeft hier een antwoord op? Groetjes Nicole
Door: Anoniem op 01/10/2003 @ 21:44
Ja een vrouwtje bij mij uit de straat was zwanger van een tweeling en had nergens last van.
Ze heeft twee honden en nog een zoontje en ze rende zich kapot.
allen op het laatste had ze het gevoel dat ze bond en blauw was van het trapen van de kinderen.
ik hoop dat ik je vraag heb kunnen beantwoorden.
Door: lieselotte op 28/11/2003 @ 17:13
Na de eerste kunstmatige insiminatie was het al prijs!! Direct zwanger! Mijnman en ik heel blij natuurlijk. Bij een eerste onderzoek zag men 1 vruchtzakje. Nu ben ik 7 weken en gisteren gingen we terug voor een echo. Bleek dat het er twee zijn!! Het is toch wel even wennen aan het idee hoor! Hoe moet dat met de voeding?? Als je de ene in bad steekt, wat doe je dan met de andere? En als ze allebei huilen en ik ben op dat moment alleen??? Ik zie het goed zitten maar zit met veel vragen over de praktische regelingen de eerste jaren. Naar later toe lijkt het me wel heel leuk! Ik hoop stiekem dat ze hetzelfde geslacht hebben zodat ze misschien meer met elkaar kunnen spelen?
Vele groetjes, lieselotte
Door: Anoniem op 10/01/2004 @ 11:45
Hoi Lieselotte,
Ik heb ook een tweeling een jongen en een meisje inmiddels 20 maanden oud.
Ik heb van af het begin de fles gegeven want borstvoeding is niet te doen vindt ik .
De gene wat zich als eerste deed melden kreeg ook als eerste de ander leert dan wel wachten.
S’nachts natuurlijk alle twee er uit anders heb je zelf natuurlijk ook geen nacht rust.
Naar mate ze ouder worden en kunnen de fles zelf vast houden gaat het nog een stuk makelijker.
Ik heb die twee over dag ook alleen doe het ook zonder hulp en het gaat goed.
Dus dat zal jou ook vast gaan lukken veel sterkte en nog van harte met je zwangerschap en geniet er maar van.
Door: Anoniem op 13/01/2004 @ 18:44
Dank om te reageren!
Ik heb me het tweelingenboek gekocht en heb er al veel tips uit gehaald! Ik denk dat ik borstvoeding met flesvoeding ga combineren. Misschien proberen om ze samen eten te geven maar ik weet niet of dat zal lukken. Ik zal wel zien, lukt het niet dan enkel flesjes. Ik ben nu 14 weken ver en mijn buik begint echt sinds 14 dagen al dikker te worden! Plots gaat het heel snel? Tot nu toe heb ik weinig kwaaltjes. Soms wat last in de onderrug (zeker ’s morgens en als ik lang neerzit.
Veel geluk nog met de tweeling!
Groetjes, Lieselotte
Door: Monique op 19/04/2004 @ 22:49
Dank je ik wens je heel veel geluk en laat het weten als je bevallen bent en hoe je ze dan voed en makkelijker vondt want ik weet van een vrouwtje dat ze ook fles en borstvoeding gaf en dat ze is over gestapt naar fles om dat het te vermoeiend was en veel te lang duurde want voor dat ze met de borst klaar was kon ze vaak weer op nieuw beginnen. Ik heb alleen fles gedaan dat vondt ik makelijker want ik was alleen met die twee.
maar ben wel nieuwsgierig naar jou ervaring.
SUCCES
Door: nynke op 05/07/2004 @ 19:45
ik ben net moeder geworden van twee gezonde jongens en ik kan je zeggen het valt allemaal erg mee. mensen die niet een tweeling hebben zullen altijd tegen je zeggen dat het erg druk is, maar dat valt erg mee.
het is af en toe wel even organiseren maar over het algemeen ook dubbel zo leuk!!
Door: L. op 04/10/2004 @ 16:12
Hoi allemaal,
Ik wil graag tegen alle papa’s en mama’s zeggen dat een tweeling echt super leuk is! Natuurlijk weten jullie dat wel, maar toch! Je hebt een druk leven, maar je krijgt er DUBBEL zoveel voor terug! Onthoud dat goed!
Groetjes L.Door: noómi op 24/01/2005 @ 11:40
Hoi allemaal.
Mijn man en ik waren erg verassd toen we horde dat ik zwanger was van een tweeling.
Ondertussen ben ik all 17 weken enhet gaat erg goed. geen dag misselijk geweest! wel wat moeite met tanden poetsen en kok niegingen bij zware luchtjes.
En ook erg snel en lang verkouden.
Ik weet nog niet wat ik ga doen met het voeden van de baby’s, ik zal ze graag de borst willen geven maar of het genoeg is en of het allemaal goed zal gaan?! TIME WIL TALL. Ik heb nog +- 5 maanden te gaan.
Groetjes Noómi
Door: Lieselotte op 04/02/2005 @ 14:07
Hoi Noómi,
Proficiat met je zwangerschap! Onze tweeling Hanne en Merel zijn nu 7 maanden oud. Ik twijfelde ook enorm over de voeding! Ik wou ook de borst geven ... Ik heb besloten om dan maar gemengde voeding te geven! De ene dag kreeg Hanne de borst en Merel flesjes en de volgende dag omgekeerd. Dit heb ik zo gedaan tot ze 4,5 maanden waren. Ik vond dit een aanrader!! Zo kwam de "voedingslast" niet enkel op mijn schouders terecht ( want in het begin had Hanne 6 en Merel 7 voedingen) en ook als er bezoek kwam konden die me helpen en gaven die een flesje! Ze hadden helemaal geen moeite met de constante overschakeling tepel/speen omdat ze het van in het begin zo gewoon waren.
Wat je ook beslist, zorg ervoor dat je met je hart volledig achter je keuze staat en laat je niet beïnvloeden door de omgeving!! En als ze er zijn zal de tijd wel raad geven!
Geniet nog van je zwangerschap en veel succes met de tweeling!! Het is echt leuk hoor!!
Lieselotte
Door: nidia op 01/08/2005 @ 21:58
hallo! Mijn tweeling, een jongen en een meisje, Guus en Juul zijn net 1 jaar geworden. Als ik terug kijk op het afgelope jaar dan heb ik alleen maar goede herinneringen! "Zeker wel druk 2?" wordt o zo vaak gezegd tegen mij en NEE!!! Het is super leuk, 2 kindjes in 1 keer, wauw.... Omdat ze elkaar hebben hoef je als mama niet continu bij hun in de buurt te zijn, ze vermaken zich prima samen. Ook het slapen gaat erg goed (en ze slapen uit). Als ze wakker worden gaan ze gewoon lekker spelen met elkaar en wachten geduldig tot mama komt. Soms denk ik weleens dat ik het zelfs rustiger heb dan moeders met hun eerste kindje, omdat zij er de hele dag mee bezig zijn. En dat gaat niet als je er 2 hebt. Al vanaf het begin leren ze dat ze weleens moeten wachten. Dus tweeling mama's in spe, maak je niet druk het is echt ontzettend genieten!
Door: Anoniem op 13/10/2006 @ 18:47
heey armida even een vraagje he ? ben jij italiaans?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.