Ik was er bijna niet meer...
Het ging allemaal erg snel, eerst hoorde ik dat ik zwanger was en twee weken later hoorden we dat het er twee waren. Mijn man had het gek genoeg altijd gezegd: "Als je zwanger wordt van mij, krijg je een tweeling!!"
De zwangerschap was zwaar. Ik had veel last van rug en bekkenpijn. Met 29 weken zwangerschap, werd ik met vroegtijdige weeënactiviteit opgenomen in het ziekenhuis. Ze hebben de bevalling nog 3 weken kunnen uitstellen maar toen moesten ze toch komen. Maar niet zomaar… om 2 uur 's nachts braken de vliezen spontaan. Ik kreeg gelijk vreselijk felle weeën in de buik en rug. Ze kwamen om de minuut en al gauw lag ik ze in trance weg te puffen.
Om 12 uur 's middags mocht ik dan eindelijk persen. Maryn, die eerst geboren, werd, lag in kruinligging en zijn hoofdje zat vast maar na 35 minuten werd hij dan eindelijk geboren. Heel even mocht hij bij me zijn maar algauw moest hij met de kinderarts mee naar de afdeling neonatologie.
Mats lag in een volkomen stuit. Dat was ook even drama maar uit woede perste ik hem eruit want ik was uitgepuft en -geperst. Ik ben ook flink ingeknipt. Ook Mats was gelukkig nog even bij mij maar die moest sneller weg omdat hij moeten had met de ademhaling.
Toen moest de placenta nog komen en die wou er ook niet direct uit. En maar drukken met z'n allen en ik weer persen. Uiteindelijk kwam hij toch maar, zo bleek later, niet helemaal.
Na de hechtingen, begon ik aardig te sputteren. Mijn baarmoeder bleef zich vullen met nieuw bloed en dat werd er later weer uitgedrukt. Zo zijn ze erg lang met mij aan de gang geweest. Tot ik voor de zoveelste keer behoorlijk veel bloed verloor, dat ik zelfs zuurstof moest krijgen maar toch kwamen ze niet in actie.
Pas als ik bijna in shock raak (ik begon vreselijk te schudden met mijn lijf), wordt mijn bed schuin gegooid, zodat er nog wat bloed naar mijn hoofd kan komen en rennen ze met mij richting OK.
Daar hebben ze mij onder algehele narcose gebracht. Toen ik terug wakker werd, dacht ik maar een ding: "Ik ben er nog, ik wil nu naar mijn kinderen." Maar dat kon helaas nog niet. Ik was nog erg zwak en dat was niet zo gek want ik had al met al, meer als 3 liter bloed verloren (h.b van 2.3) en ik was net geopereerd. 8 Zakjes bloed hadden ze mij in totaal gegeven.
Daar lag ik dan. Heel even zag ik mijn ouders en de ouders van mijn man en toen was ik alleen, zonder mijn kinderen. Pas om 4.30 uur 's morgens zag ik mijn hummels weer. Twee kanjers waren het. Ze deden het heel goed. Ondanks 32 weken zwangerschap woog Maryn 2.290 gram en Mats 2.200 gram, dat is nog 1700 gram geworden een paar dagen later.
Ze deden het zo goed dat ze na een week al niet meer in de couveuse lagen en voor 36 weken waren ze al thuis. Ikzelf moest na de bevalling nog tien dagen in het ziekenhuis blijven en moest dus ook zonder de jongens naar huis (huilen).
Nu zijn ze 7 maanden en 9 dagen, wegen 8300 gram en zijn 70,5 cm groot. Ze hebben dus al heel wat schade ingehaald maar ik nog niet. Het is een heel groot wonder maar ook erg zwaar. Ik moet nog steeds naar fysiotherapie en ben geestelijk en lichamelijk nog lang niet de oude maar ik probeer toch erg van ze te genieten.
Ik ben net zoals alle moeders, de allertrotste. Je moet er wat voor doen, maar...
Reacties:
Door: marianne op 11/03/2002 @ 13:02 
hoi,
bij mij was het ook zo..ik heb 15weken platgelegen..en na 33weken en 4dagen scheurde mijn placenta..;keizersnede en ik heb ook veel bloed verloren..mijn twins heb ik maar daags nadien gezien.;ze wogen 1835gr en 1910gr..2 mannekes..ik mocht ook naar huis zonder de kindjes...ik heb toen ook veel traantjes gelaten hoor,maar thuis wachtten er nog twee mannekes op mij(en de papa ook hé)..4weken na de bevalling zijn ze ook naar huis gekomen ..ze zijn nu 1jaar en wegen+- 10kg..
Door: chantal op 22/03/2002 @ 23:08
wat naar voor je? maar verder gefeliciteerd met je kleintjes! ik ben 16 maar vin het altijd interessant te lezen wat andere vrouwen voor ervaringen met bevallingen hebben. nog veel succes en plezier! groetjes en liefs chantal.
Door: Lisa op 01/04/2002 @ 23:01
Jeetje, gelukkig benje er nog voor je kinderen en man. ik wens je veel gelukkige tijden toe!
groetjes
Lisa
Door: natasha op 05/11/2003 @ 14:38
hallo ik heb ook een tweeling en ze zijn nu ondertussen 4jaar en het zijn twee meisjes genaamd mandy en valeska en ik heb ze 41 WEKEN GEDRAGEN EN HEB GEEN PROBLEMEN GEHAD
Door: Anoniem op 28/03/2004 @ 15:04
hallo wa t een verhaal hoe gaat het nu met jullie wij hebben ook een tweeling en ik moest ook naar huis zonder ze maar dat is heel naar dan heb je ook geen lekkere kraamtijd thuis
Door: els op 11/09/2005 @ 19:43
Ook ik heb een erg moeizame bevalling gehad. Ik kreeg sávonds pijn in mijn buik wat niet overging en moest toen in het ziekenhuis komen. Daar zagen ze al snel dat 1 van de hartjes te langzaam klopte en werd er gekozen voor een spoedkeizersnede. 2 gezonde meisjes werden er geboren maar met mij ging het een stuk minder. Door de placenta loslating was ik zoveel van mijn stollingsplaatjes verloren dat mijn bloed niet meer stolde en mijn baarmoeder niet meer samentrok ik verlooor dus ontzettend veel bloed in totaal 9 liter. Ik ben toen met spoed weer geopereert en heb een middel gekregen wat er gelukkig weer voor zorgde dat mijn bloed ging stollen. Ook hebben de gynaecologen 2 uur mijn baarmoeder gemasseert zodat deze weer samentrok. Hierna ben ik naar de i.c. gebracht 2 dagen later mocht ik van de beademing en heb ik voor het eerst mijjn mooie meiden gezien. Toen kreeg ik het HELPP syndroom er ook nog bij maar daar kreeg ik meteen medicatie voor. De meiden zijn inmiddels 5 maanden en doen het heel goed. Met mij gaat het ook steeds wat beter. Maar dit was iets wat ik en mijn vriend en familie niet snel zullen vergeten!
Door: Saskia op 04/05/2006 @ 21:45
Hoi, ik lees nu pas je verhaal dus mijn reactie is wat laat. Ook bij mij ging het niet goed. na een poging te hebben gedaan om natuurlijk te bevallen werd het een spoedkeizersnee (39 weken)
Ze hebben 5 weken voor de bevalling de laatste echo gemaakt en niemand had verwacht dat mijn meiden bijna 6,5 en tegen de 7 pond waren. Daardoor hebben ze teveel lopen trekken en scheuren tijdens de keizersnee. Alles ging helemaal goed tot 2 uur na de operatie. er ontstond een bult in mijn buik en er kwam geen urine meer uit de katheter, mijn hartslag vloog naar de 140 en moest ook meteen aan het zuurstof.
In mijn buik (los in mijn buik dus en niet in mijn baarmoeder) ben ik ruim 2 liter bloed verloren. Dit hebben ze er dus nooit uitgehaald en men vond dat mijn lichaam dit zelf moest gaan opnemen. (ze wilde me die nacht tot 2x toe weer met spoed opereren maar durfde het niet omdat ik te zwak was en na de ruggeprik nu onder narcose moest) bloedtransfusie en vocht gehad.
Resultaat 3 weken later kon mijn lichaam de hoeveelheid bloed niet meer aan en het kon er nog maar op 1 manier vanaf komen; via de huid. mijn keizersnee barstte weer open en er onstond ook een grote paarse bult die op barsten stond. Tot 3 keer toe hebben ze me weer opengemaakt (zonder verdoving) om toch maar wat bloed er weer uit te zien krijgen. De eerste keer 1 liter daarna bleef het vooral in de weefsels zitten. Ondertussen moest ik 3 x per dag thuis douchen om onder de douche zelf het bloed eruit te duwen. De eerste keer dat het weer open was gemaakt, zat ik al tegen een infectie aan en moest aan de antibiotica.
Dit is het in het kort want tussendoor zijn er nog wat medische missers gemaakt.
Mijn meiden zijn over een paar dagen 8 maanden. Ik kan nog steeds niet volledig werken, heb wat ze noemen een zuivere onsteking. Door al dat bloed is er een hechting niet opgelost en zit daar nu littekenweefsel omheen. Mijn lichaam is hier nu tegen aan het vechten.
Het lijkt of ik continue met een ijzeren plaat in mijn buik loop. pijnlijk en vermoeiend.
MAAR ik ben er nog en heb nu 3 geweldige kinderen en ben heel erg gelukkig !!!! het herstel gaat helaas nog wel heel lang duren. tja.......
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.