Jammer genoeg geen vrolijk verhaal...
Net voor Kerstmis vertelde mijn gynaecoloog me dat ik een natuurtalent was. Ik was toen 32 weken zwanger van een tweeling en onze meisjes bleven groeien zoals een eenling dat zou doen. Alles zag er goed uit en omdat het voorliggende kindje ondertussen in hoofdligging was gedraaid, zou een vaginale bevalling perfect mogelijk zijn. Reuzentrots wandelde ik dan ook achter mijn gigantische buik aan het ziekenhuis uit.
Toen we in het voorjaar te horen hadden gekregen dat er twee kindjes op komst waren, was ik helemaal niet zo gelukkig geweest. Het heeft even geduurd voor ik de komst van de tweeling aanvaard had maar nu was ik er helemaal op ingesteld.
Toen ik dan ook twee weken later op controle moest, verwachtte ik dat ook nu alles wel OK zou zijn. Dat was ook zo, Cora, onze oudste van de tweeling, was flink gegroeid. Alles zag er normaal uit. Toen ging hij over naar haar zusje, dat toen nog geen naam had. Het bleef lang stil. De gynaecoloog zei dat hij moeilijk beeld kreeg. Dat weet ik aan mijn dikke buikwand, ik ben namelijk geen pluimpje. Het volgende dat de dokter zei, was dat er minder vruchtwater was.
Ik hield mijn adem in, ik voelde dat het niet goed zat. Op het schermpje vlogen er allerlei cijfertjes voorbij. Tegenover de vorige keer zat daar volgens mij niet veel verschil op. Mijn eerste reactie was dat de baby's dan vandaag maar meteen "gehaald" moesten worden want de kleinste had volgens mij groeiachterstand. Nog steeds bleef de dokter stil. Toen ik het ruisen van de doppler hoorde, maar geen hartslag, werd het me duidelijk: onze kleinste meid leefde niet meer. Dat zei ik dan ook tegen de dokter die het met een minimaal knikje bevestigde.
De tranen liepen over mijn gezicht. Ik had pas nog gelezen van iemand die hetzelfde had meegemaakt. Toen zei ik nog tegen mijn man: "Je zal het maar meemaken..."
En nu was het dus aan ons. Ik wilde weten hoe het nu verder moest. De dokter zei dat ik me diezelfde dag nog terug moest melden in het ziekenhuis voor een 24 urenopname.
De tranen bleven over mijn gezicht stromen terwijl ik het ziekenhuis uit wandelde. Mensen keken me nieuwsgierig aan of net demonstratief van me weg maar het kon me niet schelen. Buiten belde ik mijn man, die op zijn werk was, en vervolgens mijn moeder, die onze zoon bijhield. Allebei verboden ze me om auto te rijden maar ja, ik kon niet wachten op een taxi, ik wilde meteen naar huis.
Tijdens de daaropvolgende ziekenhuisopname werden mijn bloed en urine uitgebreid getest. Er was niks abnormaals te bespeuren, geen mogelijke doodsoorzaak voor ons kindje. De dag daarop kwam mijn gynaecoloog langs en bespraken we het verdere verloop van mijn zwangerschap. Ik zou nog vier weken mijn beide kindjes meedragen. Eén dood en één levend kind in dezelfde buik.
Een vreemd idee voor de meeste mensen, zo zou ik in de loop van de weken nog wel merken want aan mijn moeder bleven ze daar maar vragen over stellen. Mij hebben ze gelukkig met rust gelaten. Ik had het zo al kwaad genoeg. Ik verweet mezelf dat ik niet blij genoeg was met mijn kindjes en er dan maar eentje had "doodgedacht". Of dat ik misschien toch met Kerstmis dat glas Champagne niet had mogen drinken. Ook worstelde ik met de vaststelling dat ik eigenlijk al langer voorgevoelens had dat er bij ons nooit een tweeling zou worden geboren. Ik had altijd geweigerd om de kinderwagen van onze oudste weg te doen. Als ik die zag staan op het rommelkamertje dacht ik vaak: "Die gaan we nog nodig hebben..."
Ook het feit dat we nog steeds geen naam hadden voor ons tweede dochtertje, was iets dat me al een tijdje een akelig gevoel gaf... Nu ze dood was, kwam haar naam vanzelf: Marie.
De laatste vier weken van de zwangerschap waren heel zwaar. Ik sliep slecht, schrok soms 's nachts wakker uit een nachtmerrie en bleef dan uren wakker liggen... We contacteerden een begrafenisondernemer en we kochten een prachtig tweedehands wiegje. Verdriet en vreugde, heel verwarrend en heel vermoeiend. Ook lichamelijk ging ik nu sterk achteruit: overal pijntjes en ik ontwikkelde een moeizaam gangetje.
Hoe dichter de datum van de inleiding kwam, hoe nerveuzer ik werd. De dag voor de inleiding was ik 's middags zelfs ronduit panisch. Ik huilde en tierde, ik wist met mezelf geen raad. Dat beterde pas toen mijn man 's avonds van zijn werk thuiskwam. Nadat we onze zoon bij oma hadden ondergebracht voor de nacht, gingen wij naar het ziekenhuis waar 3 cm opening werd vastgesteld en mij een "prostineke" werd opgestoken. Mogelijk zou dat tabletje de bevalling in gang zetten. Ik had er niet veel hoop op want bij onze oudste had dit tabletje zelfs een enkel effect gehad. Die bevalling had dan ook 34 uur geduurd. Ik was heel erg bang dat het nu ook weer zo lang zou duren. Daarna mochten we weer naar huis, waar we allebei als een blok in slaap vielen.
Om 3.30 uur werd ik wakker. Aanvankelijk was ik teleurgesteld omdat ik niks voelde. Ik draaide me nog eens om en toen voelde ik wel degelijk "iets" in mijn rug. Nadat ik nog een uur mijn weeën had liggen timen, stond ik op om te gaan douchen. Toen werd mijn man ook wakker en ik vertelde hem dat ik weeën had. Hij wilde meteen vertrekken, ik wilde nog een uur thuisblijven. Beneden gekomen werden de weeën ineens heviger en wilde ik ook meteen vertrekken.
Om 5.30 uur waren we in het ziekenhuis. Zeven centimeter opening werd er geconstateerd. Meteen begon ik te panikeren omdat ik nu geen epidurale verdoving meer kon krijgen. Toch heeft de vroedvrouw een anesthesist gebeld en kreeg ik mijn zo hevig verlangde epidurale. Als ik er nu op terugkijk, denk ik dat ik deze bevalling ook wel zou geklaard hebben zonder verdoving. Als ik al iets had willen verdoven, waren dat vooral mijn gevoelens.
Van dan af ging alles zo snel dat ik het me nadien heb moeten laten vertellen. Om 6.56 uur was Cora er en om 6.58 uur Marie. Na de geboorte van Cora nam het verloskundigteam de bevalling van mij over. Ik had mijn blakend gezonde Cora op mijn buik en ik keek (bewust?) niet verder meer dan haar. Het volgende dat ik weer zelf weet, is dat de assisterende gynaecoloog een scheurtje aan het hechten was. De rest van de dag heb ik me liggen afvragen wat ik nu eigenlijk voelde... Niks? Vreugde? Verdriet? Ik wist het niet.
Toen we onze kleine Marie bij ons kregen, gewassen en gekleed in de kleertjes die ik nog voor haar had gekocht, schrok ik ervan. Ik vond het zo erg dat ik haar niet zo mooi vond. Wat ik had verwacht van een kindje dat al een maand niet meer leefde... ik weet het zelf niet. Als ik nu ons Marie haar foto's zie dan vind haar wel een mooi kindje. Ik kan door de façade heen kijken. Zij is ons kleine meisje, voor altijd.
Aanvankelijk wilden we haar as uitstrooien op de strooiweide van het kerkhof. Tot ik ineens heel erg panikeerde, dan zou ze voor altijd helemaal wég zijn! Mijn moeder opperde toen om de urn van ons kleintje bij te zetten in het graf van mijn vader. En zo is het ook gebeurd. Nu kan ons Marieke voor altijd rusten op opa's schoot. Het klinkt misschien vreemd, maar voor ons is het een troost.
Natuurlijk moeten we doorgaan want we hebben nog twee kinderen. We krijgen het zowat dagelijks te horen. En dat we blij mogen zijn dat we toch Cora nog hebben. Ja, we gaan door en ja, we zijn blij. Maar pak me alsjeblieft mijn rouw niet af. Ik huil wanneer ik dat zo voel en ik lach wanneer ik dat zo voel. Het enige wat we zeker weten, is dat mettertijd de scherpe pijn zal afnemen maar hoe lang dat duren gaat, weet niemand.
Saskia
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: Aaron op 08/05/2002 @ 15:58 
Hallo!
Ik ben de helft van een twee-eiige tweeling, we zijn 10 weken te vroeg geboren, en mijn tweelingbroer Martijn is gestorven 2 weken na onze geboorte door een hersenbloeding.
Heel veel sterkte!
Door: Saskia op 10/05/2002 @ 20:03
Dag Aaron,
dankjewel voor je reactie. Ik heb ondertussen ondervonden dat mensen die zelf deel uitmaken van een (al dan niet zichtbare) tweeling heel erg aangegrepen worden door mijn relaas. Ik neem aan dat je ook daarom hebt gereageerd. Voel jij je deel van een tweeling, Aaron ? Ik vraag me dagelijks af of Cora zich later ook deel van een geheel zal voelen.
[Deze reaktie werd gewijzigd]
Door: monika op 15/06/2002 @ 23:09
Lieve Saskia,
Toen ik 5.5 maand zwanger was van onze tweeling, zei de dokter, dat er achter de 2 kindjes waarschijnlijk nog een kindje zat. Erg duidelijk was het niet, maar er was nog een vruchtzak aanwezig. Ik was dus zwanger van een drieling. Een maand later kregen we te horen, dat het vruchtzakje inderdaad een derde kindje was, maar dat het niet wilde groeien. Veel tijd had ik niet om erover na te denken, want amper 5 weken later ben ik bevallen. 2 kerngezonde, maar kleine baby’s. (verhaal te lezen "allemaal tweelingen"). Ja, mijn ondertussen 14 jarige dochters, vragen zich vaak af hoe het zou geweest zijn, moest hun zusje samen met hen zou kunnen geboren zijn geworden. Ik heb het er nog vaak moeilijk mee, vooral als er iets speciaals met de kinderen is. Eerste communnie, verjaardag, rapport ed. Nu heb ik ondertussen, nog een tweeling gekregen, en raar om zoiets te denken, maar ik denk dat God ons nog een tweeling geschonken heeft, om het verlies van ons derde meisje goed te maken. Proficiat met jullie kleine meid Cora,
, en gecondoleerd met het verlies van jullie kleine meid Marieke . Wij hopen dat jullie steun en sterkte zullen vinden om dit grote verlies te kunnen verwerken, en dat wensen jullie veel succes toe met jullie 2 kindjes
Door: chantal op 10/10/2002 @ 11:38
Hoi Saskia,
Je wees me op je verhaal in een forum. Vandaar dat ik ben komen kijken. Tjonge zeg wat hebben jullie het zwaar gehad, en waarschijnlijk met tijden nog. Het verlies van een kindje gaat je niet in de koude kleren zitten. Al zou je er 10 tegelijk krijgen, die ene die je verliest doet pijn.. de vreugde van die andere kleine is dan in tegenstrijd met je gevoel. Ik kan me voorstellen dat je wil genieten en rouwen tegelijkertijd.. Wat lijkt me dat moeilijk. Je bent nu een poos verder van je bevalling af. Over een paar maanden word caro 1 jaar, maar ik kan me zo goed voorstellen dat marie in je hart meegroeit. Ze is een onderdeel van jullie gezin!
Ik weet dat ik me misschien niet goed uitdruk, want ik vind het moeilijk de toon in woorden te vinden die ik in mijn hart voel.
liefs Chantal
Door: Patricia op 16/10/2002 @ 20:56
Hoi Saskia,
Als ik je verhaal lees, heb ik echt het gevoel dat ik ons verhaal lees. Ook ik was zwanger van 2 meisjes en op 33 wk en 3 dagen kregen ook wij het vreselijke nieuws te horen dat eentje er niet meer was. Ik ben dan 2 dagen later ingeleid. onze gyne zei dat we veel geluk hadden gehad. want normaal als 1 vd 2 sterft dan sterft het 2de dikwijls binnen de 24 uur. Die 2 dagen waren de slechtste uit mijn leven. ik deed geen oog dicht en was zo ongerust, deed niets dan wenen en wenen en ik moest dan nog aan de bevalling beginnen.
Ik heb dan epudirale gehad. en heb alles nog in mijn geheugen gegrift zitten. Ons Lise is een schat en is nu 10 maanden. Goele, ons tweede dochter zal voor altijd bij ons zijn.
Maar het blijft moeilijk, telkens als er iets te doen is, nieuwjaar, pasen, de doop, de verjaardag, .. telkens zal ik haar missen. zelfs als ik haar met een ander kindje zie spelen springen soms me de tranen in de ogen.
dus ik weet wat je meemaakt
als je zin hebt om te mailen
ik weet het, een raar adres www.gelechoco@hotmail.be
Door: Monikie op 30/11/2002 @ 22:54
Ik vind het ook erg voor jullie. Ik lees dit allemaal wat later, maar het verdriet zal vast nog een tijd blijven. Ik heb dit niet in deze zin meegemaakt, maar mijn moeder wel! Ik ben namelijk zélf het kindje, van de één-eïge tweeling, die het overleefde... Intussen ben ik 27 jaar, heb een dochter en een zoon, maar het heeft toch een plaatsje moeten krijgen in mij. En ik kan toch heel erg gelukkig zijn, daar heb ik toch soms een beetje moeite mee gehad, vooral toen ik mijn jongste kindje kreeg. Alsof het me toen pas echt op viel, wat het geweest had kunnen zijn. Dat ik mijn zus had kunnen hebben (die ik, klinkt afschuwelijk misschien, daarvoor nooit gemist heb), dat ik er misschien zélf niet had moeten zijn. Gelukkig kreeg het een plekje. En mijn ouders hebben er ook nooit over gezwegen trouwens! Ik heb een hele gelukkige jeugd gehad. Maar ja, gek is het wel, dat ik soms verhalen lees van moeders met hetzelfde verhaal als mijn moeder en dat ik dan "dat andere kindje" ben...
Nogmaals wil ik jullie veel sterkte wensen!
Door: Lien op 29/03/2003 @ 12:34
hey!
ik ben erg geschokt!!! ik weet niet goed wat schrijven ik ben bang dat ik je dan zou kwetsen,
maar HEEL VEEL gelukmet Cora!
veel liefs! Lien xxx
Door: Vicky op 08/04/2003 @ 19:53
Dag mevrouw,
Ik vind het zo erg voor jou.
Ik moest zelf bijna wenen
Door: Saskia op 16/05/2003 @ 17:01
Dank aan al wie hier zijn/haar medeleven heeft betuigd, het heeft veel voor ons betekend. Cora is nu vijftien maanden en er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar tweelingzusje denk. Ze is, net zoals we op het geboortekaartje vermeldden, niet is ons midden maar voor altijd in ons hart.
Door: conny op 18/06/2003 @ 21:53
Beste Saskia , in juni 1998 was ik zwanger van mijn twee dochtertjes :Laetitia en Laura , op 13 juli nu bijna 5 jaar geleden kreeg ik te horen dat ons Laetitia dood was ,ik was toen 20 weken zwanger ,ik waszo bang dat ook Laura zou sterven want ik was nog maar in de helft van mijn zwangerschap ,de volgende 20 weken ben ik door de hel gegaan want ik droeg een dood en een levend kind onder hart . Ik voelde me heel schuldig , had ik iets misdaan dat ze dood was ; ik werd bijna gek ; op 03 December 1998 om 5 uur 30 is Laura geboren en om 5 uur 45 Latitia ; zij is gecremeerd . het nu bijna 5 jaar geleden maar er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk . Vorig jaar op 2 augustus is dan ook nog mijn vader gestorven ,ik heb een kleine troost ik zie mijn vader en mijn dochtertje daar boven samen spelen en een oogje op ons houden . Mijn Laura is nu 4 jaar en 6 maand en als ik naar haar kijk zie ik ook haar zus ,ik zal ze blijven missen , maar ze is voor altijd in mijn hart ,en als ik aan Laura vraag : waar is de zus ,dan zegt ze bij de opa en de sterren , dus 2 sterretjes zijn altijd heel erg helder . Saskia , ik wens je veel moed en sterkte toe en ik denk aan jou .
Door: sofie aip op 22/06/2003 @ 14:49
Hallo iedereen,
Eerst en vooral wil ik iedereen proficiat wensen met hun kindjes, en ook spijtiggenoeg innige deelneming hier aan toevoegen...
Ik ben sofie nelissen en ik ga waarschijnlijk mijn derde jaar assistent in de psychologie beginnen. Hier moet ik een scriptie maken. Mijn onderwerp voor deze scriptie gaat zijn: doodgeboorte, het effect op reeds bestaande broertjes en zusjes, en het meedragen van een dood kind bij een meerling.
Ik hoop dat dit niet ongepast is dat ik dit vraag, maar zijn er mensen die mij hier mee kunnen helpen, qua informatie, je verhaal, een boek? Ik wil zeker niet gewoon "profiteren" van jullie situatie, ik heb dit onderwerp gekozen omdat het mij interesseert, en omdat ik mensen graag wil helpen, en ik hoop dat te doen door meer bekendheid, informatie en tips over dit pijnlijke onderwerp te brengen.
Nog veel sterkte,
Sofie
sofie.nelissen@lessius-ho.be
Door: Jacqueline op 12/10/2003 @ 22:18
Hoi Saskia,
Ik weet wat je voelt, de dubbele gevoelens. Het gelukkig zijn met Cora maar ook op de meest rare momenten de tranen om Marie. Het geluk en verdriet ligt zo dicht bij elkaar.
Helaas hebben wij iets soortgelijks meegemaakt dit jaar. Ook wij zijn een van onze meisjes verloren. Mathilde heeft het niet gehaald en Sophie wel.
Heel veel sterkte en geluk Jacqueline.
Door: Annick op 28/10/2003 @ 13:07
Wat jammer voor jullie en voor Cora, dat het zo is gegaan. Zelf ben ik - de in leven gebleven - helft van het geheel. IK ben nu 39 jaar en mijn tweelingbroer heeft na de geboorte twee dagen geleefd.
Vroeger ging het allemaal heel anders. Mijn ouders hadden in die tijd geen auto. Ze hadden gevraagd het lijkje op het kerkhof van onze gemeente te mogen begraven maar dat werd niet toegestaan. Mijn broertje werd begraven op het kerkhof in de buurt van het ziekenhuis waar we geboren zijn. Er werd dan ook weinig bezoek gebracht aan het kerkhof en uiteindelijk niet meer. Mijn ouders spraken er niet over. Ik weet niet hoe zij dit hebben verwerkt of hebben verdrongen??? Tijdens moeilijkere perioden in mijn leven had ik er behoefte aan er iets over te zeggen of om een bezoek aan dat kerkhof te brengen, ook al wist ik de exacte begraafplaats niet want van het grafje was niets meer te zien. Ik wou er dan maar wat zijn tussen de overleden kinderen van 1964. Stappen ondernemen om de juiste plaats te kennen deed ik niet omdat ik niet wist hoe mijn moeder daar zou op reageren (mijn vader is overleden) ... en ik wilde haar geen schuldgevoel geven voor wat betreft dat zij het grafje niet hadden ’laten bestaan’. Uiteindelijk zag mijn moeder toch in hoe ik hieronder leed en raadde me aan het op het stadhuis op te vragen. Dat heb ik twee jaar geleden - deze tijd - ook gedaan. Het graf was juist een jaar opgeruimd verklaard maar gezien er nog geen andere begravingen op dat deel waren geweest heb ik de begraafplaats weer officieel kunnen laten maken. Zo kreeg het de plaats die het verdiende (werd het zichtbaar). Hiermee wil ik maar zeggen dat ik me altijd een deel van het geheel zal voelen. Elk verhaal zoals dat van jullie, raakt me dan ook diep. Ik weet immers wat er in de in leven gebleven helft kan omgaan. Ik wens Cora en jullie veel sterkte toe.
Door: Slassie op 11/07/2004 @ 16:18
Jeetje, wat een verhaal! Ik ben 3 juli (vorige week) bevallen van mijn doodgeboren tweeling. Mijn dochter Celeste is 15 juni overleden en mijn andere dochter Selena is 26 juni overleden. De 11 dagen dat Selena nog leefde, waren zo dubbel. Ik had immens verdriet om Celeste, maar moest positief blijven voor Selena. Ik had zo’n angst om ook haar te verliezen. Helaas is dat ook gebeurd. Mijn vriend en ik hebben de meisjes donderdag 8 juli begraven. We zijn er kapot van. Dat ik je verhaal las, begreep ik je gevoel. Ik wens je veel sterkte, maar natuurlijk ook veel geluk met je andere dochter. Groetjes, Slassie.
Door: Monica op 27/12/2004 @ 22:18
Ik wens jullie heel veel sterkte. Ik zelf heb 2 jaar geleden ook rond gelopen met een dood en een levend kindje. Ja een hel van 3 maanden was het.En het duurt wel even voordat je alles verwerkt heb is mijn ervaring. Gun jezelf de tijd en laat de mensen maar kletsen zij weten niet wat jij voelt. Nu na 2 jaar heb ik het soms nog moeilijk en dan jank ik gewoon even lekker uit. Tuurlijk ga je verder en moet je op de goede dingen en je gezin richten maar dat wil niet zeggen dat je geen verdriet mag hebben. Veel sterkte liefs Monica
Door: cassandra van der staal op 15/02/2005 @ 18:59
Lieve Saskia,
Wat erg dat je dit allemaal is overkomen ik heb de diepste medeleiden met je IK bedoel je eigen kind die zomaar weg is ik hoop voor jouw en je man dat je verder een gelukkig leven zult hebben en ik hoop dta je mij aanmeld om te msnen ik ban namenlijk zelf pas tante gewoorden mischie dat je tijd voor me hebt maar het hoeft niet -xxx- van cassandra
13 jaarDoor: Saskia op 22/03/2005 @ 10:42
Iedereen nog eens heel erg bedankt voor de bemoedigende woorden. Ik kom hier nogmaar sporadisch, maar dat neemt niet weg dat ons hart altijd bij onze kleine engel is.
Vorige maand vierde onze Cora haar derde verjaardag. Ze is een bloem van een meid, zo vrolijk, zo vol leven... En op de momenten dat ze de ziel uit haar kleine lijfje danst en zingt mis ik haar zus het ergst.
Door: Annemie op 31/05/2005 @ 12:40
Saskia,
Ik heb deze site na 2 jaar teruggevonden. Ik plaatste destijds ook mijn eigen tweelingverhaal en toen las ik het jouwe. Ik heb toen heel erg gehuild, omdat alle gevoelens die ik tijdens mijn problematische zwangerschap had (risico op verliezen van de baby's) naar boven kwamen. Ik lag ook op een afdeling van een universitair ziekenhuis, waar vele vrouwen met meerlingen verbleven, die in dezelfde situatie als jou belanden. Ik heb toen heel erg met hen meegeleefd, voor hetzelfde kon dit ook mij overkomen. Ik wens je heel veel sterkte en kracht om met dit verlies verder te gaan. Tot slot nog dit:
Als je door verdriet wordt neergeslagen,
het waarom van dit aan niemand kan vragen,
dan is het goed dat je lieve mensen ziet,
ook al vinden ze de juiste woorden niet.
Hartverwarmende groetjes
Annemie
Door: sjeima op 04/08/2005 @ 23:25
Ik las je verhaal...ik weet het,wel wat laat maar wist van het bestaan van deze site niets af totdat ik ontdekte dat ik zwanger ben....van ons zesde kindje..jawel....we hadden meer dan genoeg aan vijf en deze zwangerschap kwam echt onverwacht.
Ben blij met dit nieuwe wonder en tegelijk bang.
Want ook ik heb bij 1 van mijn kinderen het een en ander meegemaakt.
Toen ik vier maanden zwanger was verloor ik enorm veel bloed....ik wist dat ik een tweeling droeg en schrok enorm.
Direct naar het ziekenhuis en daar werdt geconstateerd dat 1 van de twee kindjes niet meer leefde.
Het vreemde aan het verhaal is dat ik met het bloed ook wat kwijtraakte...een soort stolsels daar zag ik het voor aan.
Maar waarschijnlijk is dat het andere kindje geweest.
Of althans een deel daarvan want heel de rest van de zwangerschap bleef er een deel van dat kindje bij mijn andere zoon zitten.
Ik ben erg ziek geweest gedurende heel de zwangerschap en was erg bang.
Op de een of andere manier voelde ik dat er wat niet goed was.
Eenmaal bevallen van onze Junior leek alles op het eerste gezicht goed.
Maar de blijdschap was niet van al te lange duur.
Junior ontwikkelde niet veel...bewoog nauwelijks en lag maar wat stijfjes te staren.
Hij bleek verstandelijk gehandicapt en alsof dat nog niet genoeg is blijkt het manneke ook nog een bepaalde botziekte te hebben die zeldzaam is.
Hij breekt daarbij van alles.
Inmiddels is mijn kereltje bijna elf.
Gaat naar speciaal onderwijs en funcioneert nu op ongeveer 5 jaar.
De botbreuken zijn een probleem want het beperkt hem in de ontwikkeling.
Wilde spellen zijn eigenlijk uitgesloten al kan je een kind ook niet de hele dag op een stoeltje zetten.
het is een fantastisch jongetje met mooie krulletjes en lacht altijd.
toch en dat klinkt mischien heel naar weet ik van binnen dat ook Junior tot een"miskraam"gedoemd was.
nu ik dat zo neerzet lijkt het ontzettend lelijk dat zo te zeggen maar is het niet zo dat de natuur dat soort dingen vaak feiloos aanvoelt?
Toch ben ik eeuwig dankbaar dat ik 1 kindje heb mogen houden....ik voel zoveel speciaals naar hem toe.
Mijn andere kinderen zijn Godzijdank kerngezond en heb er geen noemenswaardige zorgen over(zijn al ouder)
Nu dus deze onverwachte zwangerschap....blijdschap maar ook angst.
Zou alles goed gaan?
Terwijl ik zo doortik op mijn toetsenbord denk ik deze reactie is voor Saskia en ik zomaar mijn eigen verhaal erbij zetten.pfff
Dat is niet mijn bedoeling.
Alleen....er ging zoveel door me heen toen ik jou verhaal las meid.
Ik heb het andere kindje niet ontmoet....daarom is het mischien makkelijker in de verwerking voor mij dan voor jou.
Het lijkt me meer dan afschuwlijk mee te maken wat jij hebt moeten doorstaan.
Ik wens jullie ook al is het aan de late kant toch nog veel sterkte met dat enorme verlies.
Het zal je nooit verlaten....wel zal het een plaatsje hebben.
En het is ook goed dat het bij je blijft....het is en blijft een deel van jullie allemaal.
Morgen moet ik naar het ziekenhuis....ik hoop dat alle lezers voor ons duimen.
Ben nu bijna negen weken.
Bedankt voor het lezen van mijn reactie/verhaal
Heel veel geluk voor jullie allemaal...ook voor de mensen die voor mij gereageerd hebben.
Liefs Sjeima
Door: Ingeske op 13/01/2006 @ 21:08
Lieve Saskia,
Ik ben vandaag 32 weken en 3 dagen zwanger van mijn twee meisjes. We zijn op controle geweest en alles was heel goed met hen, maar als ik dit lees krijg ik toch wel bang. Amaai, ik heb m'n buik moeten vastnemen en even stil zijn. Het moet een hel zijn. Ik hoop dat je je verdriet nu een plaats hebt kunnen geven.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.