< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Twee- en meerlingen » Gerben en Gijs

Gerben en Gijs

Hoera! We zijn zwanger!
In het begin natuurlijk dikke pret. Maar na 4 weken werd ik misselijk en misselijk, kon niks eten, geen tandenpoetsen en eten koken al helemaal niet. Met 2 maanden moest ik al andere kleren halen, ondanks het feit dat ik met kilo's tegelijk afviel.
Bij de eerste controle van de verloskundige was alles prima. Hartje gehoord en oké, ik was iets dikker dan normaal, maar dat was waarschijnlijk vocht of veel vruchtwater.
Bij de volgende controle viel me opeens op dat als ze links van mijn buik luisterde, een hartje hoorde en rechts van mijn buik, ook een hartslag. Ik kreeg rare kriebels en vanaf toen wist ik zeker dat ik een tweeling kreeg. De verloskundige geloofde er niet in en ik kreeg geen echo. Maar vanaf dat moment hebben Gerrit en ik alleen maar lopen dromen en fantaseren over onze tweeling.

Met 23 weken heb ik nogmaals om een echo gevraagd en die kreeg ik omdat zij het ook niet meer vertrouwde! Bij de gynaecoloog ging ik op de bank liggen en het eerste wat hij zei was: "Oh, je hebt niet zo'n dikke buik, dat is geen tweeling!"
Ik keek Gerrit aan en dacht: "Die vent is gek!"
Bij de echo riep hij meteen: "Nee, het is er een... Wacht eens even, het zijn er wel twee!"
Helemaal gelukkig naar huis gegaan en meteen afspraak gemaakt bij een pretecho-bureau. Daar heb ik een mooie videoband laten maken van de kids in mijn buik. Je ziet ze bewegen en je krijgt meteen uitleg over het kindje. We wisten toen ook dat we 2 jongens zouden krijgen!


Ergens in april (28 weken)

Ik werd 's nachts wakker omdat ik dacht dat ik in mijn bed geplast had. Ik loop naar de wc via de keuken en doe het licht aan. Grote paniek! Ik was niet aan het plassen, maar verloor bloed en vruchtwater! (Gerrit heeft later nog de vloer staan poetsen, hahaha) Meteen het ziekenhuis gebeld en daar naartoe. Ik kreeg weeënremmers toegediend en er werd me meteen verteld dat ik naar Zwolle gebracht zou worden, omdat ze in Harderwijk geen neonatologieafdeling hebben. Met de ambulance naar Zwolle gebracht en Gerrit er scheurend achteraan met onze oude kadet.
Na een paar dagen rust en een bonkend hoofd van de remmers, had ik steeds behoefte om te plassen/poepen. De zusters werden ongerust omdat ik wel zat te persen, maar er niks uitkwam. Met een katheter werd gekeken of ik geen blaasontsteking had en de uitslag was geen blaasontsteking. Achteraf voel ik me stom, want ik had gewoon weeën, wist ik veel! Na een paar uur was er een heldere zuster die vroeg of ik geen weeën had? Ik had geen idee. Hoe kon ik nou weten wat weeën zijn? De gynaecoloog erbij gehaald en ik had 3 cm ontsluiting zonder dat ik het wist. Meteen naar de verloskamer gebracht omdat ik al op de top zat van weeënremmers. Ze kwamen eraan!!!
De weeënremmers werden gestopt en ik was er helemaal klaar voor! Alleen er kwam niks. Wel weeën, maar geen kids…

Zondag, maandag, dinsdag… Dinsdagochtend had ik eindelijk 6 cm ontsluiting en het zag er naar uit dat het nu sneller zou gaan.


29 weken en 3 dagen

''s Middags om 14.54 uur is Gerben (1380 gr) geboren en 15.02 uur is Gijs (1460 gr) geboren. Ze werden meteen meegenomen voor controle. Ik voelde me fitter dan ooit en vroeg of ik mocht douchen. De verpleging keek me aan of ik gek was en ze hebben me op bed gewassen.
Na het wassen met bed en al naar de couveuse en genieten van die hoopjes met al die slangetjes en belletjes. Rond 5 uur kwam er een arts bij ons voor gesprek. Kort gezegd, Gijs zou het niet overleven want hij had een tumor in zijn borstholte waardoor hij niet zelfstandig kon ademen. De arts vertelde dat Gijs de volgende ochtend met een helikopter naar Rotterdam gebracht zou worden, omdat ze daar meer gespecialiseerd waren in afwijkingen. Ik hoef niet te vertellen hoe we ons toen voelden, het was gewoon vreselijk!

De volgende ochtend werd Gijs klaargemaakt om naar Rotterdam te gaan. Er werd toen ook nog een foto genomen van Gijs. Gerrit is meteen ook naar Rotterdam gegaan en is daar gebleven. Eén maal per dag kwam hij naar Zwolle toe.
Het ging redelijk met Gijs zolang hij aan de beademing lag.
Woensdag kregen we fantastisch nieuws! Gijs werd geopereerd om te kijken of ze de tumor weg konden halen! Maandag zou het gebeuren.
Die woensdag stonden meteen alle artsen klaar om voor mij een ambulance te regelen zodat ik naar Gijs toe kon gaan. Helaas was de verzekering daar niet zo blij mee. Het kwam erop neer dat ik niet meer verzekerd zou zijn, zodra ik 1 stap uit het ziekenhuis zette!
Gerrit is wel iedere dag naar Gijs gegaan, terwijl ik machteloos moest toehoren hoe het met mijn mannetje ging.

Zondag heb ik ontslag genomen. Dit was voor mij de enige manier om naar Gijs toe te gaan. Het was heel raar om Gerben achter te laten omdat we voor een paar dagen naar Gijs toe zouden gaan. In Rotterdam met knikkende knieën naar de afdeling en ja, daar was Gijs dan eindelijk!
Heel vreemd, ik dacht dat hij donkerblond was en er lag een blond kereltje in de couveuse. Eerlijk gezegd hadden ze me iedere baby in mijn handen kunnen geven, ik herkende hem gewoon niet. Gerrit verzekerde me dat het echt Gijs was, hihi.
Ik heb echt genoten die dag van Gijs en bij uitzondering mocht ik hem ook vasthouden! Zelfs Gerrit was jaloers, want hij had Gijs ook nog niet vastgehouden. Met moeite gaf ik Gijs aan Gerrit en daarna ging hij gauw terug in de couveuse.
Met de verpleging en arts nog een gesprek gehad over de operatie. Ze wisten zelf ook niet goed wat ze moesten verwachten wanneer ze Gijs open zouden maken. Het was voor hen ook nog een verrassing.
Die avond hebben we ook nog even lekker liggen janken met zijn twee. Morgen was de grote dag!


23 april 1996

We waren al vroeg bij Gijs. Om 12 uur zou hij naar de OK gaan. Er waren verschillende beroemde artsen bij, een narcotiseur uit Engeland en een OK-assistent uit Pakistan, allemaal nieuwsgierig naar dat kleine ventje van ons.

De operatie duurde 3 uur en eindelijk ging bij ons de pieper af! Gerrit belde op en... Alles was goed gegaan!
De tumor bleek een derde long te zijn, maar dan geheel massief en alle bloedvaten erop en eraan! Deze long was verwijderd en nu was het afwachten of zijn goede long het zou overnemen. Om het half uur werd er een foto gemaakt en na een uur konden we het zelf zien, er zat lucht in zijn long! Als ik eraan terug denk, kan ik wel weer een potje janken.
Alles ging goed met hem en we zijn gauw weer terug gegaan naar Gerben, waar we het nieuws kregen dat hij een bloedvergiftiging had! Gelukkig was dit snel onder controle en hebben we 1 dag pauze genomen op aanraden van de arts. Gerrit en ik zijn lekker uit eten geweest en vroeg ons bedje in!


29 april 1996

Hoera, Gijs mag van de beademing af! Vandaag heb ik hem vastgehouden zonder slangetjes, gewoon mijn mannetje die zelf adem kon halen. Jammer genoeg redde hij het toch nog niet en lag hij s`avonds weer aan de beademing.


7 mei 1996

Gijs mag naar Gerben toe in Zwolle!


13 mei 1996

Gijs mag van de beademing af! Alles gaat redelijk goed met hem. Zijn eerste huiltje heb ik gehoord! Door de beademing had ik hem nooit horen huilen, hoewel hij dat wel vaak deed!
Eind mei zijn we begonnen met flesjes te geven en dat ging redelijk goed. Gerben was een schrokkop, die dronk alles netjes op en groeide erg goed! Bij Gerben mocht ook het zuurstofbrilletje eraf. Yes, nu alleen de sondeslang nog!
Na veel overleg mocht ik Gerben mee naar huis nemen met sondeslang!


13 juni 1996

Gerben mag naar huis! Het was heel vreemd Gerben thuis te hebben, terwijl Gijs nog in het ziekenhuis lag. Maar wat hebben we er plezier aan gehad. Het joch heeft, denk ik, bijna niet in bed gelegen, maar wel bij papa en mama.
Na een paar dagen heb ik de sondeslang bij Gerben weggehaald en ben begonnen met volledige flesvoeding. In het begin was het wat worstelen omdat hij nog steeds niet veel dronk, maar dit ging steeds beter. Al snel begon hij een bolle toet te krijgen en in mijn ogen, spekbeentjes!

Met Gijs ging het redelijk goed. Er was zelfs al sprake van naar huis gaan... De artsen wilden het zo regelen dat Gijs thuis kon komen met zuurstof en al en met hartmeter, en dan iedere week teruggaan op controle! We waren echt superblij, maar helaas niet voor lang. We waren de hele middag bij Gijs en zagen hem het steeds benauwder krijgen, slecht drinken en zijn ogen draaiden steeds weg. Dit was echt vreselijk want hij lag al stapje verder van de intensive care, op weg naar huis. Maar helaas, hij moest weer terug aan de beademing. Hij had een fikse longontsteking!
Dus weer terug op de intensive care, weer al die bellen en piepers en we mochten Gijs weer niet vasthouden. Het was voor ons echt 2 stappen terug en een diepe teleurstelling.
Ongeveer 2 weken later mocht Gijs weer terug naar medium care zonder zuurstof! Het ging echt heel goed met ons mannetje en weer hadden we gesprekken over het naar huis gaan.


Juli 1996

Gijs mag naar huis!
Het was echt dik feest. We hebben het hele huis versierd en 's avonds een groot tuinfeest als verlaat kraampartijtje.
Hij lag wel aan een alarm om de zuurstof en de hartslag in de gaten te houden. 's Nachts staan we binnen 1 sec naast zijn bed als het alarm afgaat. Het ging vaak af maar Gijs herstelde meteen weer en we konden weer verder slapen.

Na 3 dagen thuis, besloten we naar Zwolle te gaan om als trotse ouders door de stad te drentelen met eindelijk 2 kinderen in de wagen! Onderweg in de auto viel Gijs steeds stil. Hij had namelijk een reutelende ademhaling die je al van verre kon horen. Het was ook de eerste keer dat hij in een autostoeltje zat en door de gebogen houding kreeg hij het benauwd.
Vlakbij Zwolle werd Gijs helemaal paars/blauw. Ik weet niet hoe snel ik naar achteren ben geklommen om hem uit de stoel te halen. Doordat ik hem recht hield, begon hij weer te ademen en zo heb ik de hele tijd gezeten tot we weer in het ziekenhuis waren.
Hij is meteen weer op de kinderafdeling opgenomen voor verder onderzoek en observatie.


Augustus 1996

We zijn 3 weken in Zwolle op een camping gaan staan met Gerben in een vouwwagen, hebben vreselijk veel lol gehad en waren lekker dichtbij Gijs, konden we op de fiets af.
Na 1 maand observeren en niks doen, werd ik zo kwaad dat ik geëist heb dat de arts van de neonatologie erbij gehaald werd omdat hij Gijs het best kende.
Na 5 min waren we er al uit. Wij wilden dat Gijs naar Rotterdam ging voor opname en onderzoek. Ik had gewoon meer vertrouwen in dat ziekenhuis en heb verteld dat het me dwars zat dat Gijs alleen maar in bed lag en er opgeschreven werd hoe vaak en wanneer hij het benauwd kreeg. Ik wilde actie en natuurlijk, Gijs weer mee naar huis.

Ondertussen had ik ook bezoek gehad van een maatschappelijke werker van het ziekenhuis. Die begon me rare vragen te stellen of ik wel van Gijs hield… Mijn kop stond op ontploffen toen hij dat zei want niemand komt aan mijn mannetje!
Wat bleek nou het geval te zijn? De verpleging wilde dat ik 24 uur bij Gijs bleef. Ik had gezegd dat ik dat wel wilde maar dat Gerben dan mee moest want Gerrit was ondertussen weer aan het werk. Maar dat mocht niet en daarom stelde de verpleging voor dat ik Gerben naar familie zou brengen, zodat ik 24 uur bij Gijs kon zijn. Ik heb me nog afgevraagd of ze gek waren geworden want we gingen al 2 keer per dag naar hem toe (de hele ochtend en de hele avond).
Na het gesprek bood de man zijn excuus aan en zou zeker een boos briefje achterlaten om te laten merken dat dit dus nooit had mogen gebeuren.


September 1996

Na het gesprek met de neonatoloog is Gijs 's middags al naar Rotterdam gebracht voor onderzoek. Ik heb mijn zusje gebeld en die wilde graag een week met me mee naar het Ronald Mc Donald-huis zodat zij voor Gerben kon zorgen als ik naar Gijs ging.
Een paar dagen na de opname, werden we gebeld dat de uitslag van Gijs zijn onderzoeken er was. Gerrit is meteen afgekomen en tijdens het gesprek werd duidelijk dat Gijs een valse luchtpijp had en een goede. De meeste lucht die hij inademde ging door de valse pijp en daardoor had hij het steeds benauwd! Er werd meteen een operatie gepland.
Alles is goed gegaan en ze hebben de tweede luchtpijp verwijderd en de goede luchtpijp dichtgemaakt.
Ondertussen was Gijs 5 maanden en hij kon nog niks, niet draaien of zijn hoofdje optillen. Hij is wel altijd een lachebekje geweest, een heel vrolijk kereltje met goede zin en een enorme vechtlust!


Oktober 1996

Gijs mag naar huis toe! En dit keer was het definitief want hij is nooit meer terug geweest in het ziekenhuis behalve op controle natuurlijk. Thuis heeft hij intensief fysiotherapie gehad om te leren draaien, zitten enz…
Alles ging prima thuis. Gijs heeft het nooit meer benauwd gehad en groeide hard!

Toen Gijs 1 jaar was, had hij alles ingehaald wat er voor hem in te halen viel. Hij was een vrolijke jongen, die al rechtop stond in de box en zelfs paar stapjes deed.


Nu

Gijs is nu 5 jaar en nog steeds een supervrolijk joch met heel veel streken! Samen met Gerben zit hij op speciaal onderwijs en daar doen ze het allebei erg goed.
Of ik er nog wat van merk dat hij zo ziek is geweest? Niet veel, hij wordt wel wat sneller kortademig als hij hard loopt, dus een sportman zal het nooit worden. Zelf is hij heel trots dat hij als baby in de helikopter heeft gezeten en kan Gerben daar jaloers mee maken!

Ondertussen hebben Gijs en Gerben er ook nog een broertje en zusje bij gekregen. Tim en Nina zijn nu 3 jaar oud. Bij Tim en Nina is alles goed verlopen. Ze kwamen snel thuis, dat liep dus heel anders. Gelukkig maar!
Ik noem Gijs nog steeds ons wonderkind, want dat zal hij altijd voor ons blijven.



[Reageer]
Heb jij ook zoiets meegemaakt en wil je graag je verhaal kwijt?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.