< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Twee- en meerlingen » Zwanger zijn…

Het verhaal van Jelte en Kobe: zwanger zijn…

» Het verhaal van Jelte en Kobe: zwanger worden...

We vertrekken voor de kerstdagen naar mijn schoonfamilie in Denemarken en ik krijg de gynaecologe zo ver dat we de dag voor ons vertrek nog langs mogen gaan voor een eerste echo. Ik ben dan 6 en een halve week zwanger: heel pril nog. Het is heel spannend en mijn hart bonkt aan een razend tempo. Wanneer ze de cijfers van mijn laatste bloedonderzoek ziet, vindt ze de HCG-waarden heel hoog. Ze zegt lachend: "We zullen eens tellen, hé, Veerle, want met die waarden zouden het er wel eens twee kunnen zijn."
Groot is onze opluchting wanneer het schermpje van het echoapparaat een (één) perfect baby'tje van bijna 2 cm met een mooi kloppend hartje toont. "Toch maar eentje," mompelt dr. DV, nadat ze mijn baarmoeder uitgebreid heeft afgespeurd. Ik ben opgelucht, want ik vind een tweeling niets voor mij. We nemen haar gelukwensen dankbaar in ontvangst.

Op kerstavond kunnen we ons niet meer inhouden en brengen Jari's familie op de hoogte van ons grote nieuws. Ook enkele goede vrienden delen in ons geluk. Ik voel me redelijk goed. Ik ben bij momenten wel erg misselijk (de rijkelijke maaltijden die we met de feestdagen voorgeschoteld krijgen, kunnen me niet bekoren) en vooral dood- en doodmoe. Het verbaast me hoe vlug mijn buik groeit. Ik ben nauwelijks 8 weken zwanger als ik mijn broeken bijna niet meer dicht krijg. Dit zal wel komen doordat het mijn tweede (of eigenlijk derde…) zwangerschap is.

Op 9 januari heb ik mijn tweede echo. Ik ben dan ruim 9 weken zwanger. Toch weer zenuwen en weer die immense opluchting als we een vitaal en bewegend baby'tje in beeld krijgen.
"Alles ziet eruit zoals in de boekjes", zegt de gynaecologe. Ze toont ons het hartje, het hoofdje, de armpjes, de beentjes: wat een mooi kindje! En dan, net als de echo bijna afgelopen is, horen we haar zeggen: "Oei, ik heb hier precies iets gemist."
Ik tuur meteen terug mee naar het schermpje en dan zegt ze de woorden die daarna nog ontelbare keren door mijn hoofd zullen echoën en waarvan we de implicaties nog helemaal niet kunnen inschatten. Ze zegt, heel stilletjes en voorzichtig: "Veerle, het zijn er twee…"
"Neen," zeg ik. Dat geloof ik niet, het moet een grap zijn. Maar het is wel degelijk waar: ze toont ons de twee hoofdjes dicht bij elkaar en dan moeten we het wel geloven. Ik kan onmogelijk omschrijven hoe ik me op dat moment voel: overrompeld komt nog het dichtst in de buurt. Maar Jari is euforisch en danst als het ware door de spreekkamer. Hij had altijd al een tweeling gewild en ziet dit wonder als een bewijs van zijn vaderlijke kwaliteiten.

Binnen de kortste keren heeft Jari al onze familie en vrienden van dit heuglijke nieuws op de hoogte gesteld. Zijn enthousiasme kent geen grenzen. Hij loopt wekenlang met een big smile op zijn gezicht en niets kan zijn humeur kapot krijgen. Ikzelf moet echt nog wennen aan het idee. Het ene moment voel ik me heel speciaal omdat ik zo'n dubbel wonder in me draag, maar het andere moment vrees ik voor allerlei complicaties en denk ik dat ik het niet ga aankunnen, een tweeling. Ik probeer me zo weinig mogelijk zorgen te maken: we zullen wel zien.

Ik kan mijn dromen over een zwangerschap en thuisbevalling begeleid door een vroedvrouw nu wel opbergen: een tweelingzwangerschap wordt per definitie als 'high-risk' beschouwd en moet sowieso in het ziekenhuis plaatsvinden. Vaak zelfs in de operatiekamer, lees ik in één van mijn zwangerschapsboeken, voor het geval dat het toch een keizersnede wordt. Ik vind het heel erg dat mijn kansen op een 100% natuurlijke bevalling zo klein zijn. Een ander punt waar ik me zorgen over maak, is borstvoeding. Net als mijn dochter zou ik ook deze baby's de borst willen geven, maar ik weet dat dit weinig tweelingmoeders lukt.

De zwangerschap verloopt goed. Mijn buik groeit aan een enorm tempo (hoewel ik niet zoveel in gewicht bijkom). Op 2,5 maanden moet ik al zwangerschapskledij beginnen dragen. Met 12 weken denk ik een licht gefladder in mijn buik te voelen. Al op 15 weken voel ik de schopjes van de baby's wanneer ik mijn handen op mijn buik leg. Ik voel heel veel beweging en vraag me vaak af hoe ze daar met zijn tweetjes zitten te 'turnen' in mijn buik. De baby die aan de rechterkant zit, voel ik het meest. De linkerbaby lijkt rustiger te zijn, maar dat kan komen omdat die meer aan de achterkant van mijn baarmoeder zit.

Hoewel ik heel tevreden ben over mijn gynaecologe zie ik een bevalling, in het ziekenhuis waaraan ze verbonden is, niet goed zitten. Ik zoek een mogelijk alternatief. Zoals een onderwaterbevalling… Via Internet verneem ik dat in het Henri Serruysziekenhuis in Oostende (de bakermat van de onderwaterbevalling in Vlaanderen) al tweelingen onder water geboren zijn.
Ik neem contact op met dé pionier op dit vlak. Half maart kan ik een afspraak versieren. Ik ben dan bijna 4 maanden zwanger. Het klikt meteen. Hoewel deze gynaecoloog een vrij bekende persoon is, weet hij me perfect op mijn gemak te stellen en voelt de eerste ontmoeting echt als een soort 'thuiskomst'. Hij gelooft echt in een zo natuurlijk mogelijke bevalling volgens het 'hands-off' principe (dwz: een vrouw moet zelf mogen bevallen, als gynaecoloog moet je daar zo veel mogelijk afblijven).
Hij regelt het zo dat ik meteen een kijkje mag gaan nemen op het verloskwartier en de kraamafdeling. Een lieve vroedvrouw met de naam Femke leidt me rond en neemt uitgebreid de tijd om al mijn vragen te beantwoorden. Ik ben erg onder de indruk van de verloskamer, die wel wat heeft van een sauna met het ontspannings- en bevalbad en de dolfijnen op de muren. Er heerst een rustige sfeer.
Veel later dan verwacht, rijd ik die dag met mijn hoofd in de wolken naar huis. Ik heb het gevoel een plaats en mensen gevonden te hebben die me de mogelijkheid zullen bieden te bevallen op de manier waarop ik dat graag wil.

Voor de rest van mijn zwangerschap, die overigens verbazingwekkend vlot verloopt, word ik opgevolgd door twee gynaecologen. Er zijn namelijk enkele voorwaarden verbonden aan mijn gedroomde onderwaterbevalling: ik moet de termijn van 37 zwangerschapsweken halen en de positie van de baby'tjes moet gunstig zijn (de eerste baby moet liefst in hoofdligging liggen). Als aan deze voorwaarden niet voldaan is, zal ik alsnog in Gent bevallen. Ik probeer zo open-minded mogelijk naar de bevalling toe te leven, zodat ik niet teleurgesteld zal worden.

Wanneer ik vijf maanden zwanger ben, moet ik voor mijn werk drie dagen naar een congres in Venetië. Mijn buik is dan al zo dik dat ik eruit zie alsof ik elk moment kan bevallen. Ik heb de laatste weken heel veel harde buiken. Als ik mij teveel inspan of als ik me ergens over opwind, reageert mijn baarmoeder meteen door samen te trekken. Ik neem hiervoor magnesiumtabletten en de gynaecoloog geeft me een doosje ??? om mee te nemen op reis.
In Venetië zit ik moederziel alleen in een hotel en ben ik voor het eerst echt bang. Ik ben me constant bewust van mijn frequente harde buiken en heb allerlei doembeelden over mijn vliezen die zouden breken. Geloof me, Venetië is niet the place om in arbeid te gaan. De hele stad bestaat uit smalle weggetjes en bruggetjes met eindeloos veel trappen. Het meeste transport (ook de ambulances) gaat over het water. Ik ben onnoemelijk blij als ik weer veilig thuis ben.

Héél zwanger
Gaan werken valt me hoe langer hoe zwaarder, maar ik heb moeite om dit aan mezelf toe te geven (laat staan aan mijn collega's). Half mei zijn mijn twee gynaecologen unaniem, het is welletjes: nu moet ik echt stoppen of ik steven op een vroeggeboorte af.
Het is 21 mei, ik ben 28 weken (6 maanden) zwanger, en stiekem ben ik opgelucht dat ik niet meer elke dag met de bus-trein-metro naar mijn werk in Brussel moet. Ik maak meer tijd vrij voor mijn dochter en slaap bijna dagelijks meerdere uren in de namiddag. Mijn lichaam geeft echt aan dit nodig te hebben. Want hoewel alles prima verloopt, heb ik toch wel een aantal klachten. Vanaf de derde maand al begon ik bekkenpijn te krijgen, bij momenten was het zo erg dat ik slechts met een sukkelgangetje kon stappen. De huid van mijn buik 'spant' enorm en voelt heel gevoelig aan, maar blijft wonder boven wonder gevrijwaard van striemen. En verder zijn er de talloze harde buiken die niet echt pijnlijk maar toch op zijn minst gezegd 'vervelend' aanvoelen.
De baby's groeien prima. Ze staan zelfs een beetje voor op hun groeischema, wat voor een tweeling toch indrukwekkend is. We willen hun geslachten niet weten, en de gynaecologen zwijgen in alle talen. Maar tijdens één van de echo's zie ik toch overduidelijk 'iets' tussen de beentjes van één van de baby's en dus weten we dat Luna geen twee zusjes zal krijgen…

De weken verlopen… Het wordt zomer en mijn verschijning wordt hoe langer hoe meer indrukwekkend (of lachwekkend, het is maar hoe je het bekijkt). Van mijn zwangerschapskleren zijn er al veel stukken die me niet meer passen. Mijn buik is echt gigantisch en contrasteert fel met de rest van mijn lichaam, dat eigenlijk vermagerd is.
"Ze eten je op, die baby's," zegt de gynaecologe meermaals en eigenlijk klopt dit wel. Tijdens de zwangerschap kom ik in totaal 16 kg bij, wat zeker niet te veel is.
Eind juni laat ik een fotografe foto's nemen van Luna met mijn zwangere buik. Ik ben heel blij dat we dit gedaan hebben: de resulterende foto's zijn heel bijzonder.

Ik ben uitgerekend op 14 augustus maar beide gynaecologen denken dat ik al in juli zal bevallen. Op de een of andere manier denkt de optimist in mij toch de hele tijd dat ik het tot begin augustus zal rekken. Maar eenmaal het juli is, wordt het alsmaar zwaarder. Letterlijk dan... Mij omdraaien in bed is haast een onmogelijke opdracht en gaat met veel gekreun gepaard. En dan heb ik het nog niet over het uit bed komen. Doordat mijn maag helemaal omhoog gedrukt is, kan ik nog maar kleine porties eten. Op warme dagen zwellen mijn voeten op, wat ik erg onesthetisch vind. En toch klaag ik niet want ik hoef nog niet plat te liggen, en gezien ben ik mijn omvang nog redelijk actief.
Jari wil nog van alles doen en kopen (een videocamera, een stereo-installatie, een hoogslaper voor Luna,…) voordat de baby's komen en sleept me van hier naar daar. Ik zie dit hoe langer hoe minder zitten, wil eigenlijk gewoon met rust gelaten worden. Op het laatst vind ik de afstand van de geparkeerde auto tot de deur van de supermarkt vrijwel onoverkomelijk. Pfff, moet ik zo nog een hele maand doorgaan?

Op 8 juli ben ik bijna 35 weken zwanger en heb ik een afspraak bij mijn gynaecoloog in Oostende. Als hij mijn buik ziet, worden zijn ogen groot en blaast hij: "A-mai!!"
Zelfs een man met zoveel jaren ervaring is onder de indruk. Ik heb een heel druk weekend achter de rug en dat heeft zijn effect niet gemist: terwijl vorige week alles nog potdicht zat, heb ik nu opeens 2 cm ontsluiting. Ik panikeer een beetje, hoewel de gynaecoloog me verzekert dat sommige vrouwen nog weken rondlopen met meerdere cm ontsluiting.
Ik moet en zal het nog meer dan twee weken volhouden, zodat ik de kaap van de 37 weken haal. Ik neem me voor om meer te rusten maar daar komt weinig van in huis. Er moet voor Luna gezorgd worden en Jari wil het parket beneden opboenen en verhuist alle meubelen. Oh, chaos!

Op woensdag 17 juli voel ik me niet zo lekker. Het rommelt in mijn buik, net alsof mijn darmen overhoop liggen. Ik sta er geen seconde bij stil dat het ook mijn baarmoeder zou kunnen zijn, die zich roert. Het is immers nog 4 weken te vroeg.
Luna is thuis bij mij en het valt me zwaar om haar bezig te houden. Ik had afgesproken om samen met haar bij Sandy en haar dochtertjes op bezoek te gaan. Maar in de loop van de voormiddag bel ik Sandy op om te vragen of ik Luna niet gewoon een paar uurtjes bij haar mag laten zodat ik nog wat kan rusten.
Jari is gaan werken en iets voor de middag bel ik hem om te vragen of hij thuis wil komen eten. Ik kan niet uitleggen waarom maar ik wil gewoon dat hij komt. Als ik bij Sandy ben om Luna af te zetten, krijgen we een telefoontje van Jari dat ik terug naar huis moet komen. We hebben een politieagent op bezoek in verband met een snelheidsovertreding van een paar maanden geleden. Jari vraagt hem - en dat is achteraf bekeken nogal grappig -: "Stel dat mijn vrouw morgen moet bevallen (louter hypothetisch), is het me dan toegestaan 140 km/u te rijden op weg naar Oostende?"
(Het antwoord op deze vraag was overigens "neen" --- of wat hadden we gedacht?!).
Ik slaap de hele namiddag en voel me wat beter als ik weer wakker wordt. Omstreeks 17 uur komt Jari thuis en hij wil naar de elektronicawinkel om ons lang gezochte "home cinema systeem" (m.a.w. een stereo-installatie) te kopen. We bellen dat we Luna iets later zullen komen halen en we gaan het ding kopen.
Zo gauw ik de winkel binnenstap, komt er 'out of the blue' een vrouw aanlopen met een stoel voor mij. "Dat is voor alle dagen, zeker?" zegt ze met een blik op mijn buik.
"Neen, hoor", zeg ik zelfverzekerd: "Pas voor over een maand, maar het zijn er twee. Daarom ben ik zo dik"
Dat heb ik de voorbije maanden al ontelbaar veel keren gezegd, alsof ik me moet excuseren voor mijn omvang.
Achthonderd euro lichter en met Jari's nieuwe speelgoed in de koffer van onze auto komen we bij Stijn en Sandy aan. Sandy biedt aan om te blijven eten en we nemen het aanbod met beide handen aan. Ik voel me alweer zo moe dat ik niet zou weten waar ik de energie moet halen om zelf te koken.
Het is rond half tien wanneer we thuiskomen. Ik stop Luna in bed en hoewel ik beter ook zou gaan slapen, zijg ik neer op de sofa en kijk mee naar een maffiafilm. Rond elf uur ga ik naar bed. Ik zeg tegen Jari dat hij het niet te laat mag maken, maar ik zou beter moeten weten. Hij is bezig met de installatie van ons nieuwe "home cinema systeem" en denkt absoluut nog niet aan slapen.

Veerle


Vervolgverhaal:

De geboorte van Jelte en Kobe


[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.