< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Twee- en meerlingen » De geboorte van Jelte en Kobe

De geboorte van Jelte en Kobe

» Het verhaal van Jelte en Kobe: zwanger worden...
» Het verhaal van Jelte en Kobe: zwanger zijn…

Om 2 uur 's nachts word ik wakker (ik heb een vreemde droom gehad over mijn gynaecologe) en vind Jari niet in bed. Ik sukkel overeind en ga na een traditioneel nachtelijk toiletbezoek naar beneden. Jari is, omringd door allerlei kabeltjes, verdiept in de stereo-installatie.
"Het is al twee uur," zeg ik een beetje verwijtend. "Zou het geen goed idee zijn te gaan slapen?"
Tot mijn verbazing komt hij vrijwel meteen naar boven en valt als een blok in slaap. Ikzelf kan niet meer slapen.
Het is niet gemakkelijk na te gaan wanneer ik het voor het eerst gewaar word, maar omstreeks 3 uur 's ochtends (donderdagmorgen 18 juli 2002) voel ik nattigheid. Letterlijk. Mijn slip is nat. Een beetje. Hm, niet zo'n klein beetje eigenlijk…
Ik ga eens naar het toilet en vervang mijn onderbroek. "Het zal toch niks zijn", zeg ik tegen mezelf. Maar even later voel ik weer iets lopen. Zou mijn water gebroken zijn? Neen toch! Het is nog te vroeg. Ik ben nog maar 36 weken en 1 dag zwanger.
Na een dik halfuur is er geen ontkennen meer aan en moet ik het onder ogen zien. Mijn water is gebroken en ik voel met regelmatige tussenpozen een toenemende druk ter hoogte van mijn liezen. Dit doet geen pijn maar telkens het gebeurt, loopt er een gulp water uit me. Inwendig vloek ik een beetje. Ik wilde zo graag onder water bevallen en dat mag ik nu niet…

Rond 4 uur maak ik (met veel moeite) Jari wakker: "Jari, ik ben er vrij zeker van dat mijn water gebroken is."
"Neen toch," kreunt hij, "we zijn nog niet klaar."
En dan, berustend: "We zullen wel nooit helemaal klaar zijn…"
Hij komt uit bed. Ik ben inmiddels ook opgestaan en loop wat doelloos door het huis. Die druk in mijn liezen begint een beetje pijnlijk te worden en komt zo om de 5 minuten. Ik leg een kersenpitje in de microgolf en zet de kraan van het bad open. Ik voel me ongemakkelijk. Jari haalt de videocamera te voorschijn maar wanneer hij me filmt, zeg ik nors: "Hou daarmee op!"

Typisch voor ons. De tank van onze auto zo goed als leeg en dus rijdt Jari naar Makro om bij te tanken. Net voordat hij vertrekt, word ik bevangen door een ongekend soort dapperheid. En ik besluit om toch even naar Oostende te bellen. Ik heb daar enkele dagen eerder een prachtige videofilm over onderwaterbevallingen gezien en ben er meer dan ooit van overtuigd dat ik dit wil. Wie weet mag ik toch…
Ik krijg een vriendelijke vroedvrouw aan de lijn en ik begin een verwarrende uitleg over mijn vliezen die gebroken zijn en dat ik 36 weken en 1 dag zwanger ben, maar volgens mijn eigen berekeningen enkele dagen langer omdat mijn cycli 25 dagen in plaats van 28 dagen zijn. En of ik misschien toch niet in aanmerking kom voor een onderwaterbevalling? Van pure zenuwen vergeet ik te vermelden dat het om een tweeling gaat. Ze luistert geduldig en belooft dat ze de gynaecoloog zal bellen om te vragen of ik mag komen. Ik denk: dan kan ik het wel vergeten. Als die man uit zijn slaap gehaald wordt om half 5 's morgens, zullen zijn voorwaarden er zeker niet flexibeler door worden. Maar een kwartier later rinkelt de telefoon. Het is dezelfde vroedvrouw en ik adoreer haar lieve stem als ze zegt: "Het is goed hoor. De dokter weet wie u bent en u mag komen."
Mijn hart maakt een ongelooflijke vreugdesprong en ik voel me helemaal euforisch. "Yes, yes!"
Intussen hangt de vroedvrouw nog aan de lijn en ze stelt me een aantal vragen (ze weet inmiddels dat het om een tweeling gaat en dat we uit Gent komen). "Had ik al opening?"
"Vorige week 2 cm," zeg ik.
"Oké, dan moet je wel on-mid-del-lijk vertrekken. Niet meer wachten, hoor! Want het gaat goed weer worden en er zullen straks wel weer files naar de kust zijn."
Verder vertelt ze me dat ik preventief aan een infuus met antibiotica zal krijgen omdat het een vroeggeboorte is, maar dat kan me allemaal niet schelen. Ik ben zo blij dat ik in Oostende mag gaan bevallen! Ik ga naar de badkamer en draai de kraan van het bad weer dicht. Ik vertrek naar een ander bad…
Door het slaapkamerraam zie ik dat Jari terug gekomen is van het tanken. Het is licht aan het worden en het belooft een prachtige zomerdag te worden. In mijn enthousiasme open ik het raam en roep hem toe dat we naar Oostende gaan.
"Ga Marcel en Jeannette (onze buren) maar wakker maken," zeg ik. We hebben afgesproken dat zij op Luna zullen passen en haar naar de opvang op school brengen.

Ik heb ondertussen de hele tijd weeën en ik vind dat ze al vrij vlug op elkaar komen. Heel pijnlijk zijn ze nog niet, maar toch ben ik me ervan bewust. Ik pak vlug nog de laatste dingen bij elkaar en Jari laadt alles in de auto. Het is een hele verhuis.
Marcel en Jeannette zijn binnengekomen, allebei in hun kamerjas. Ze voelen zich duidelijk heel onwennig met de situatie en ik glimlach ze toe om duidelijk te maken dat ik geen helse pijnen heb. Ik gluur nog even binnen in Luna's kamertje, zie haar daar liggen slapen (mijn enige kindje) en moet toch even slikken. Straks zal alles anders zijn…

Ik leg een dikke handdoek op de autozetel en dan vertrekken we, uitgewuifd door de buren. Het is zes uur 's morgens en de nieuwe dag begint. De rit naar Oostende verloopt rustig. Er is op dit vroege uur nog weinig verkeer. Ik kijk soms naar het voorbijglijdende landschap maar zit grotendeels met mijn ogen gesloten om me te concentreren op het opvangen van de weeën. Daar heb ik nu echt al mijn aandacht voor nodig maar met een rustige ademhaling (al dan niet blazend) kom ik er nog goed doorheen. Jari heeft van ergens het idee gehaald dat hij me met een boeiende conversatie moet afleiden van de pijn en kletst er maar op los over - hoe kan het ook anders - ons nieuwe home cinema systeem. Ik word ingewijd in de geheimen van kabels, connecties etc… maar het interesseert me geen zier. Ik maak hem dit na een tijdje duidelijk en dan zwijgt hij gelukkig.
Ik kijk niet op de klok en weet dus niet hoeveel minuten er tussen de weeën zitten maar op een bepaald moment spelen ze op de radio het liedje "Zij" van Marco Borsato op de radio. Ik tel in de loop van dat liedje 3 weeën, wat zou betekenen dat ik er ongeveer om de minuut één heb! Ze duren wel nog niet zo lang. Het is allemaal nog heel goed te doen en de stemming is optimistisch. Wanneer we Oostende binnenrijden, ben ik opgelucht: "Héhé, ik hoef niet op de autoweg te bevallen."
We gaan het ziekenhuis binnen via de spoed. Er zal iemand komen van de materniteit om me op te halen. Terwijl Jari de auto parkeert, probeer ik me comfortabel te maken: zittend op zo'n harde stoel, rondsjokkend met mijn buik in mijn handen, achterstevoren zittend op een stoel. Pfffft, toch wel lastig. Dan is Jari terug met onze berg bagage en even later arriveert de vroedvrouw. Mijn hart maakt een vreugdesprongetje als ik Femke herken. Nu weet ik dat ik in goede handen ben.

Het is ongeveer kwart voor zeven als we in de arbeidskamer geïnstalleerd worden. Femke komt bij ons met een vragenlijstje over allerlei praktische zaken en mijn vorige bevalling. We hebben gelukkig alle nodige documenten bij. Dan gaat ze de monitors op mijn buik installeren: twee voor de hartjes van de baby's en één voor de weeënactiviteit.
Het hartje van de eerste baby (die rechts zit) heeft ze vrijwel meteen gevonden. En dan duurt het heel lang voor ze een tweede hartje vindt. Ze beweegt de sensor heen en weer over mijn buik, maar vangt telkens hetzelfde hartje op (of mijn hartslag). Haar gezicht staat heel ernstig en het is doodstil in de arbeidskamer. De schrik slaat me om het hart en van de spanning vallen prompt mijn weeën stil. Ik denk dat ik het linkse baby'tje vanmorgen nog heb voelen bewegen, maar opeens ga ik twijfelen. Oh god, het zal toch niet alsnog mis gaan? Ik heb zoveel akelige verhalen gehoord en gelezen… Dan, na 10 eindeloos lange minuten, vindt Femke toch het tweede hartje: wat een opluchting! Meteen komen de weeën weer op gang. Mijn ontsluiting wordt gecheckt: ik heb 4 cm. Dat vind ik prachtig. Bij Luna's geboorte had ik pas na 24 uur 4 cm ontsluiting. Ik heb inderdaad ook wel het gevoel dat het deze keer veel vlotter gaat, dat mijn lichaam perfect weet waar het mee bezig is.

Dan word ik aan het infuus gelegd. Femke heeft een beetje problemen om mijn aders te vinden en moet twee keer prikken omdat de eerste keer mijn ader kapot gesprongen is. Ik vergeef het haar, hoewel het gemene prikken zijn. En dan is het turen naar de vloeistof die druppeltje per druppeltje in mijn aders komt. Ik vind het een beetje vervelend, dat infuus. Het beperkt mijn bewegingsvrijheid aanzienlijk en net nu vind ik het reuzenmoeilijk om stil te blijven liggen. Bovendien moeten ook de beide babymonitors mooi op hun plaats blijven. Femke legt uit dat het belangrijk is te kunnen zien of de baby's negatief reageren op het infuus.
Het zal een uur duren voor de zak met vloeistof leeg is. Wat vallen die druppels tergend langzaam. Ik vraag of ze het niet wat vlugger kan laten druppelen, maar dat mag niet. En dus probeer ik zo goed en zo kwaad als het gaat de weeën op te vangen, liggend op mijn rug of een beetje op mijn linkerzij. Een paar keer probeer ik wat meer rechtop te komen maar dan raken we de hartjes kwijt.
De weeën beginnen best pittig te worden: ze duren langer en worden sterker. Maar ik adem er nog vrij rustig doorheen en panikeer op geen enkel moment. Het is allemaal goed te doen en ik denk er geen moment aan om iets tegen de pijn te vragen. De pijnlijkste weeën 'tel' ik weg en dit werkt echt goed. Af en toe hoort Jari me dus iets kreunen in de zin van "éénentwintig -auw- tweeëntwintig…"
Als ik het echt lastig heb, vraag ik Jari om mee te puffen maar dat is echt niet aan hem besteed.

Op een bepaald moment horen we wat commotie op de gang: een vroedvrouw roept: "Femke, vlug, mee naar de spoed!" en dan horen we rennende voetstappen. Achteraf vertelt Femke dat er een vrouw bijna op de spoed bevallen is. Ze hebben haar nog hals over kop naar de verloskamer geracet, waar de baby er quasi meteen uitfloepte. Vooral de vader was érg beduusd door deze snelle bevalling. Zo snel hoeft het voor mij nu ook weer niet.

Rond tien voor acht wordt er een ontbijt gebracht voor Jari. Ik denk dat hij vooral de koffie wel kan gebruiken. We horen een baby'tje huilen op de gang. "Wat een motiverend geluid," zeg ik glimlachend. Femke zegt dat ze bezig zijn met de baby's hun badje te geven. Niet alle baby's vinden dat leuk en dat laten ze duidelijk horen.
Femke controleert nog eens de monitors waar ik aan hang en verandert iets aan het infuus waardoor het sneller druppelt. Zo zal ik er vlugger vanaf zijn. Ze vertelt me dat ik "heel goede weeën" heb. Dat is te voelen ook. Ze nemen duidelijk toe in intensiteit. Ik begin het hoe langer hoe lastiger te vinden dat ik aan het bed gebonden ben. Ik wil andere houdingen proberen. Ook heb ik erge dorst. Gelukkig krijg ik meteen een glas water. Bij Luna's geboorte vroeg ik ook om water, maar mocht toen niet drinken omwille van de epidurale.
Om acht uur mag ik eindelijk van het infuus af. Oef!
Femke checkt meteen mijn ontsluiting en die blijkt 5 cm te zijn. Ik ben reuzenblij want ik was toch wat bang dat ik net als bij Luna op 4 cm zou blijven steken. Nu ben ik op de helft en ik vind het allemaal nog wel te doen. (Jari neemt op dat moment een foto van me; "Lach eens voor de foto," zegt hij. Het resultaat is mij met een heel pijnlijk glimlachje.)
Nu ik een uur aan de baby- en weeënmonitors heb gehangen en alles oké blijkt te zijn, word ik ook daarvan verlost. Héhé, wat een opluchting!
Ik neem prompt een heel andere houding aan: op mijn knieën, voorovergebogen, met mijn handen/armen steunend op het achtereind van het bed. Dit is veel beter voor het opvangen van de weeën. Die zijn nu echt wel pijnlijk aan het worden en ik heb al mijn concentratie nodig om me erdoor heen te puffen. Maar het lukt en ik denk geen moment aan een epidurale. Ik kan het en ik voel dat mijn lichaam goed bezig is.

Het is amper een kwartier later (8 uur 15) als Femke nog een keer binnenkomt. Ik ben ondertussen oncontroleerbaar aan het bibberen gegaan. Heel vreemd. Ze ziet me bezig en zegt dat ze nog een keer mijn ontsluiting wil checken, want, zegt ze nog een keer: "Je hebt wel érg goede weeën."
Groot is onze verbazing: ik blijk opeens 8 cm ontsluiting te hebben. Dat is goed nieuws!
"Mogen we dan in het bubbelbad", vraagt Jari voor de zoveelste keer. Daar heeft hij zich al maanden op verheugd, hij heeft er zelf aan gedacht zijn zwembroek mee te brengen. Femke schudt haar hoofd: "Er gaat geen tijd meer zijn voor het bubbelbad. Ik ga meteen het bevalbad vullen en de gynaecoloog bellen."
Wow!

Een vijftal minuten later word ik met bed en al naar de verloskamer gereden. Er is al heel wat volk aanwezig. Het bad is inderdaad aan het vollopen, ik moet nog even geduld hebben. Het bed wordt in een hoek gezet en ik sluit me af voor de drukte om me heen. Ik lig op mijn linkerzij, met mijn gezicht van de drukte weg, sluit mijn ogen en adem me door de weeën heen. Dan voel ik een hand die op mijn arm gelegd wordt en ik kijk op: de gynaecoloog, glimlachend. Hij ziet er heel relaxed uit: hij heeft gewone kleren aan (niet de gevreesde witte doktersjas) en is bruingebrand, heel zomers (ik zou bijna zeggen: sexy, maar onder de gegeven omstandigheden is die term niet erg gepast). Ik ben zo blij hem te zien. Ik vertrouw hem voor de volle 100%.
8 uur 30: het bad is zo goed als vol en ik mag erin. Ik heb, denk ik, nog nooit zo vlug mijn kleren uitgetrokken. Dan denk ik ergens aan. "Ik heb nog niet gedoucht", zeg ik (normaal is het een regel dat je eerst douchet voor je in het bevalbad gaat). "Enne, ik heb ook nog geen lavement gehad…"
"Da's niks, da's niks," zeggen de vroedvrouwen, "kruip maar in het bad."
En dat doe ik dus. De gynaecoloog is bezig met de kranen en vraagt of de temperatuur goed is. "Niet te warm?"
"Nee, neen, zeker niet te warm."
"Ja, maar het mag ook niet te koud zijn," zegt hij.
"Oké", geef ik toe: "Graag iets warmer dan."
Ik word op mijn wenken bediend. Het is ronduit zalig om mezelf te laten drijven in het warme water. Meteen kan ik me weer ontspannen. Want de weeën gaan intussen onverbiddelijk door en er zitten er stevige tussen.
Wanneer ik me comfortabel in het water geïnstalleerd heb, controleert de gynaecoloog hoe het staat met mijn ontsluiting.
"Bijna volledig," zegt hij, "er zit alleen nog een randje van de baarmoederhals."
Daar heb ik over gelezen en ik weet dus al dat ik nog niet mag persen zolang dat randje in de weg zit. De dokter bevestigt ook dat het eerste kindje in hoofdligging komt.

De weeën doen nu behoorlijk pijn en komen kort op elkaar. Ik weet echter dat het de laatste zijn en trek me daaraan op. Om door een wee heen te raken, heb ik Femke nodig. Ze houdt bij elke wee mijn hand vast en puft dan mee. Ik heb haar dat niet gevraagd, ze doet het gewoon. Als ze even met iets anders bezig is en ik voel een wee opkomen, roep ik haar. Ik klink misschien veeleisend, zoals ik "Hand" of "Meepuffen" snauw, maar ze voelt me perfect aan. Ik heb echt het gevoel dat ik het zonder haar niet meer zou kunnen op dit moment.
Intussen is de sfeer rond het bad rustig. Iedereen wacht geduldig en laat me mijn gang gaan. Ik verander af en toe van positie. De gynaecoloog heeft me gezegd dat ik ervoor moet zorgen dat mijn buik zoveel mogelijk onder water is (voor een maximaal pijnstillend effect). Hij controleert nu en dan de ontsluiting en telkens blijkt dat randje er nog te zitten. Lastig hoor. Ik begin er een beetje genoeg van te krijgen en roep op een bepaald moment boos: "Stom randje! De weeën doen écht pijn, amai!"
Op een bepaald moment zegt de dokter dat hij het randje uit de weg gaat helpen. Hij duwt het tijdens een wee opzij, wat gigantisch veel pijn doet. Ik denk dat ik dat wel laat merken. Maar de opluchting is groot dat ik nu de volle 10 cm ontsluiting heb. Het is iets voor 9 uur…

De gynaecoloog zegt dat ik mag meepersen als ik de drang voel. Ik ben benieuwd. Bij Luna's geboorte -met epidurale- heb ik nooit persdrang gevoeld en vond ik het persen heel moeilijk. Hoe zal het nu zijn?
Bij de eerstvolgende wee probeer ik zacht mee te duwen en dan gebeurt er iets ongelooflijks. Wanneer ik naar beneden duw, voel ik opeens hoe mijn baarmoeder, of eigenlijk mijn hele lichaam, het van me overneemt en met een geweldige kracht aan het persen gaat. Ik ben echt overweldigd van die oerkracht. Ik blijk ook een heel lange adem te hebben. Ik ga maar door en door, veel langer dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Eenmaal ik bezig ben, kan ik gewoon niet meer stoppen. Ik pers een paar keer per wee en rust dan uit. De standaardpositie om te bevallen in het bevalbad is drijvend op je rug met je voeten zo hoog mogelijk tegen de rand van het bad. Maar na enkele persweeën wil ik hurken en dat is ook oké.
"Doe maar waar je je goed bij voelt," zegt de gynaecoloog en hij kijkt toe hoe ik aan het bevallen ben. Dat is zo fantastisch aan deze bevalling: dat ik het bijna helemaal zelf mag doen, puur op het gevoel.
Ik voel bij het persen het hoofdje geleidelijk zakken maar er is wel wat tijd voor nodig. Ik begrijp nu wat ze bedoelen met "door de pijn heen persen". De druk onderaan is heel pijnlijk en wanneer ik pers, neemt die pijn nog eens enorm toe. Maar wanneer er een perswee komt, kan ik niet anders dan persen. Mijn lichaam doet het gewoon. Ik kreun wel wat en roep af en toe dat het pijn doet, maar gillen doe ik niet en de gynaecoloog zegt achteraf dat ik behoorlijk dapper was (ik fier natuurlijk).
Op een bepaald moment jammer ik dat het echt té pijn doet en dan zegt de dokter geduldig dat ik eens moet voelen met mijn hand, want het hoofdje is al voor 1/3 geboren. Eerst durf ik niet maar dan voel ik toch. Wat een bijzonder gevoel: het hoofdje is hard en zacht tegelijk, de huid voelt zijdeachtig. Deze gewaarwording helpt me om mijn persen te richten, het concretiseert heel sterk waar ik mee bezig ben. En dus ga ik er met hernieuwde moed tegenaan. Het hoofdje schuift verder en enkele weeën later voel ik dat het eruit floept.
"Het hoofdje is er," zegt de gynaecoloog: "even wachten, want de navelstreng zit rond het nekje."
Gelukkig zit deze niet strak en de dokter trekt een lus los waar het kindje doorheen kan "zwemmen".
"En nu voor de schoudertjes, zachtjes persen," zegt hij. Ik doe het en ik voel hoe millimeter per millimeter de schoudertjes en daarna het hele lijfje uit me glijden. Het eerste baby'tje is geboren!
Ik open mijn ogen en kijk tussen mijn benen. Ik zie een klein lijfje, nog helemaal onder water, en het eerste wat me opvalt, zijn de dunne beentjes. "Een jongetje," zegt de gynaecoloog.
Jelte is geboren. Het is 9 uur 23.
"Kijk hoe klein hij is," zeg ik tegen Jari.
De dokter houdt Jelte vast bij zijn armpjes en brengt hem langzaam naar het wateroppervlak. Hij ziet er heel rustig uit, enigszins verbaasd, alsof hij denkt: "Goh, wat heb ik hier opeens veel plaats."
Als zijn hoofdje boven water gebracht wordt, sputtert en kucht hij een beetje. Huilen doet hij niet echt, daarvoor is hij veel te tevreden.
De gynaecoloog probeert hem op mijn buik te leggen maar dat gaat niet goed omdat hij een erg korte navelstreng heeft (amper 30 cm). Dit is ook de reden dat hij zelf de navelstreng doorknipt (en niet de trotse papa).
Ik bewonder mijn jongetje nog even en dan neem de kinderarts hem mee. Ik heb nog een kind te baren…

De gynaecoloog controleert nog even.
"Het is weer een hoofdje," zegt hij blij. "Als je weer persdrang voelt, doe dan maar," zegt hij. En aan Jari, die even met de kinderarts en Jelte meegelopen was, maar nu terug de verloskamer komt ingelopen, vraagt hij of de videorecorder loopt want "bij de volgende wee is het er, hoor!"
Binnen de kortste keren voel ik weer die onweerstaanbare persdrang. Wat er dan gebeurt, had ik me in mijn stoutste dromen niet kunnen voorstellen. Ik pers één keer en voel hoe de vliezen breken. Ik voel hoe het vruchtwater met een enorme kracht naar buiten wordt gestuwd. Ik pers een tweede keer en daar is het hoofdje. Ik pers een derde keer en heel het lijfje schiet eruit.
"Het is weer een jongetje," hoor ik de gynaecoloog zeggen.
Het is 9 uur 29 en Kobe is geboren.
Weer wil ik kijken en nog eens kijken, want deze beelden zal ik mijn hele leven niet vergeten. Ook Kobe mag nog even onder water blijven en wordt dan zachtjes, teder naar de oppervlakte gebracht. Weer die verbaasde blik op dat kleine gezichtje, die kleine armpjes die zich uitspreiden. Ook Kobe heeft een heel korte navelstreng, die de dokter zelf doorknipt. Kobe kan ik iets langer in mijn armen houden en terwijl ik hem knuffel en bewonder, word ik overspoeld door liefde en tederheid. Ik zeg een hele reeks lieve woordjes tegen hem: "Mijn ventje, mijn schatje, mijn zoetje, mijn manneke…"
Wat hou ik veel van hem. En wat een rijkdom: in de kamer ernaast is er nog zo'n klein jongetje, dat ook van ons is! Ongelooflijk!

De kinderarts neemt ook Kobe mee en dan kom ik zelf ook uit het water voor de geboorte van de placenta. Daarvoor word ik op een uitklapbare tafel naast het bevalbad geïnstalleerd. De placenta wordt vlot geboren: 1 keer goed persen en daar is hij al. Het is wel een gigantisch exemplaar van bijna 1.5 kg. Die heeft mijn kindjes al die maanden gevoed…
Ik heb intussen een lekker warm molton deken over me gekregen, zodat ik het met mijn natte lijf niet te koud krijg.
"We gaan even kijken of je gescheurd bent," zegt de gynaecoloog. Hij denkt dat het niet veel zal zijn, want er is niet veel bloed in het bad. Maar toch vindt hij 2 kleine scheurtjes die hij wil hechten. Dit is het minst leuke gedeelte van de bevalling. Ik heb er nu echt geen zin meer in dat er nog iemand tussen mijn benen moet bezig zijn.
"Je gaat het toch wel verdoven", vraag ik, maar de gynaecoloog zegt dat het de moeite niet is. Dat hechten zal zo gebeurd zijn.
Die naald vind ik erg gemeen en ik jammer dan ook behoorlijk. Ik kan ook amper stil blijven liggen, heb opeens de daver op mijn lijf. De dokter zegt droog dat het iéts gemakkelijker werken is als ik mijn benen stilhoud. Ik doe mijn best maar vind dit echt niet leuk.
Ondertussen komt Jari zeggen dat beide baby's het goed doen. Ze zijn inmiddels gemeten en gewogen: Jelte weegt 2920 gram en is 48,5 cm. Kobe weegt precies 3 kg en is 49 cm. Echt wel flinke baby's, als je bedenkt dat ze 4 weken te vroeg geboren zijn.

Het hechten is eindelijk gedaan en ik mag in het klaarstaande bed kruipen. Ik wordt langs alle kanten gefeliciteerd en de vroedvrouwen leggen de beide baby's in mijn armen. Zo rijden we naar mijn kamer op de materniteit.
Eenmaal daar neem ik de tijd om de twee baby's uitgebreid te bekijken. Ze zien er erg verschillend uit, vinden we. Jelte heeft een spits gezicht en een bleke huidskleur, terwijl Kobe een ronder gezichtje heeft en rood is van kleur. Jelte begint meteen nieuwsgierig rond te kijken, terwijl Kobe zijn oogjes de eerste dagen dicht houdt. We hebben dan ook niet veel problemen om ze uit elkaar te houden (dan nog niet…). Allebei zijn ze zo lief en ze passen meteen bij ons gezinnetje. Luna die nochtans zo op een meisje gehoopt had, is meteen gek op haar broertjes. Ze komen dan ook geen van beiden knuffels of kusjes te kort.

Ik voel me na de geboorte van Jelte en Kobe volmaakt gelukkig. Ik heb gepresteerd wat ik nooit voor mogelijk had gehouden: zélf op 100 % natuurlijke manier mijn tweeling op de wereld gezet. De sfeer tijdens hun geboorte had iets magisch, alsof iedereen die erbij was zich geprivilegieerd mocht voelen dit wonder mee te maken. Het was onvergetelijk en ik ben voor altijd dankbaar dat ik deze geboorte onder die ideale omstandigheden heb mogen meemaken.

Veerle



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.