Het Hellpsyndroom tijdens tweelingzwangerschap
Op 32 weken werd ik in het ziekenhuis opgenomen met preclampsie. Ik voelde me de hele tijd enorm goed, alleen kon ik niet ver stappen en was enorm opgezwollen van het vocht. Maar op woensdag bleek dat er eiwitten in mijn urine aanwezig waren.
Op vrijdag ben ik met een zware angina overgebracht naar het UZ in Gent. Ik zou er twee weken moeten blijven, tot ik 34 weken zwanger was en terug mocht naar Waregem.
Mijn vervolgverhaal begint toen ik 35 weken ver was. Ik had geen opening en de baby's zaten nog lekker in mijn buikje. De gynaecoloog kwam op mijn kamer met de mededeling dat mijn bloedplaatjes gedaald waren en dat ik een echo kreeg om te zien hoe de baby's lagen. Zo gezegd, zo gedaan… Toen we beneden waren, vertelde hij me dat ik die dag nog zou moeten bevallen. Maar om zo weinig mogelijk druk in mijn hoofd te krijgen, zou het een keizersnede worden.
Alles ging zo vlug dat ik niets of bijna niets meer weet van de bevalling. Mijn bloeddruk ging alle kanten op. Wel zag ik in het licht nog de weerkaatsing van hoe de gynaecoloog in mijn buik een snede maakte. Maar omdat ik de pijn voelde (wel draaglijk) gaf de anesthesist me extra medicatie bij. Dat had hij beter (denk ik toch) niet gedaan. Door al die medicatie heb ik rare dingen gezegd maar één ding zei ik bewust: "Het gaat op babyboom vlugger, hoor!"
Voor de rest weet ik niet meer wat ik zoal zei. Jolie heb ik weten geboren worden maar Justine niet, al waren ze maar met 1 minuut verschil geboren.
Wat ik me wel erg goed herinner zijn de trillingen in mijn buik. Het leek wel alsof ze er met een drilboor inzaten.
Een paar uur later werd ik wakker op de ontwaakzaal. De vroedvrouw kwam me halen en bracht me even naar mijn dochters.
De nacht van de bevalling heb ik een zware bloeding gehad. Ik voelde dat ik nat lag maar dacht dat dit normaal was. Ik besloot nog wat verder te slapen tot ik dan toch gebeld heb omdat ik niet goed lag. De vroedvrouw van dienst (een heel lieve dame) schrok zich een ongeluk en belde de gynaecoloog van wacht op.
Plots stonden er 4 of 5 mensen rond mijn bed terwijl ik nog niet doorhad dat het ernstig met me gesteld was. Ze besloten me naar intensieve zorgen over te brengen. Daar ben ik een hele tijd bij bewustzijn geweest. Toen ik na een tijdje slapen wakker werd, zaten mijn gynaecoloog en de anesthesist naast mijn bed en besloten ze om een katheter te plaatsen. In totaal heb ik 6 zakjes bloed gekregen en een zakje bloedplaatjes en eiwitten.
Uit mijn ogen zag ik bijna niets meer. Ik zag de lavabo niet in mijn kamer staan, ik zag niet welke das de gynaecoloog aanhad, … Maar dat beterde wel met de dag. Gelukkig waren mijn lever en mijn nieren niet aangetast omdat we er toch wel op tijd bij waren.
Op vrijdag mocht ik dan eindelijk terug naar mijn kamer. Het is ongelooflijk wat een rustgevend gevoel fluitende vogeltjes kunnen geven. De kamer was verduisterd en er was een volledig verbod om bezoek te ontvangen maar daar kon ik toen toch niet tegen.
Na het weekeinde (op dinsdag) kreeg ik weer een bloeding. Ik kreeg weer 2 zakjes bloed na een curettage waar ze erg lang aan bezig geweest zijn. Ik verloor weer een hele hoop bloed. Mijn gynaecoloog heeft er een andere gynaecoloog bijgehaald en die heeft een wiek gestoken om het bloeden te stelpen. Ik moest dan, dik tegen mijn zin, 1 nacht op de intensieve zorgen doorbrengen. Toen was ik eerlijk gezegd wel boos op de dokter.
De dag nadien heeft de andere dokter de wiek verwijderd en dan mocht ik eindelijk terug naar mijn kamer. Mijn gynaecoloog kwam tot 3 keer toe bij me langs. Hij ontving Chris en mijn ouders zonder aarzelen en gaf de nodige uitleg.
Na 14 dagen mocht ik eindelijk naar huis! Eén week later mochten onze dochtertjes ook naar huis komen.
Thuis heb ik veel opgezocht over deze aandoening (het Hellpsyndroom) en toen besefte ik maar al te goed waarom hij me naar intensieve zorgen had gebracht.
Nu gaat het terug goed met me. We zijn de medicatie voor mijn bloeddruk aan het afbouwen. Slechts één ding is nog niet zoals het vroeger was: mijn ogen. Ik zie goed heel goed maar nog niet zoals vroeger. Maar we zijn erg blij dat ik nog leef en dat onze dochters gezond zijn!
Onze dochters zijn geboren op 12 mei 2003: Justine woog 1kg350 en Jolie 2kg130.
5 juli 2003
Deze week voel ik me nog beter dan anders. Ik ben, denk ik, helemaal terug! Behalve mijn ogen, vooral als ik moe word… Maar ik mag niet klagen omdat ik nu enorm goed zie, zelfs de ondertiteling van de tv. Maar ik zal toch nog eens bij de oogarts langsgaan.
Het lege gevoel naar een normale bevalling en kraamtijd blijft hangen maar dat is misschien iets voor in mijn dromen. Ik ben enorm bang voor deze vorm van zwangerschapsvergiftiging en alleen om dat lege gevoel op te vullen nog eens zwanger worden, is geen reden. We hebben toch twee gezonde en brave dochters.
Het is met geen woorden te zeggen hoe dankbaar we iedereen zijn: de vroedvrouwen, de mensen van intensieve, de mensen van het O.K. maar vooral onze gynaecoloog. Hij heeft het toch maar moeten doen. Welke gynaecoloog zou tot 3 keer toe aan je bed komen staan en je opbellen?? Hij heeft toch ook zijn privé-leven.
Dit verhaal heb ik geschreven voor mezelf omdat dit een stuk is van mijn verwerkingsproces.
Duizend maal dank aan iedereen die me gesteund en geholpen heeft!
Isabelle
Reacties:
Door: Heidi op 09/02/2004 @ 14:14 
Isabelle,
Wat een verhaal!! Ik dacht dat ik een zware bevaillng gehad had, maar dat was niets vergeleken met jou! Mijn verhaal staat trouwens ook op de site: "Van ingeleid worden tot spoedkeizersnede". Ik heb het ook opgeschreven als een deel van mijn verwerkingsproces. Ik herken goed het lege gevoel en de ontgoocheling van "waarom kon ik geen normale bevalling hebben?" Misschien komt er bij ons ooit een tweede, maar daarvoor moet ik eerst dit verwerkt hebben en het mag dan zeker geen zwangerschap worden "om het beter te doen", zoals jij ook al aangaf...
Maar nu hebben we beiden gezonde kinderen en dat is wat telt! Ik heb me enorm opgetrokken aan de reacties op mijn verhaal en hoop dat jij hetzelfde kunt doen!
Ik wens je hoe dan ook veel geluk toe en geniet maar van je lieve dochters!! Ik geniet ook met volle teugen van mijn gezinnetje!!
Vele groetjes,
Heidi en Sara
Door: sylvia op 10/02/2004 @ 23:07
hallo isabella
nou wat heb jij een rot zwangerschap gehad
ik wouw even zeggen dat ik je heel veel plezier met je kindje hebt en geniet er maar van
Door: Christel op 11/02/2004 @ 15:56
Jawatte, das schrikken geweest voor iedereen daar waarschijnlijk. Maar jij zit natuurlijk met de naweeen ervan, ik kan me inbeelden dat het verwerken hiervan niet simpel is. Mijn dochterje is op dezelfde dag geboren maar ook aan de kleine kant en ze moest in de verwarmde kamer. Ik voelde me schuldig dat ze zo weinig woog en ik ze na de bevalling niet bij mij mocht hebben. Maar ondertussen zijn onze spruitjes al 9 maand hé en tijd doet wonden helen zeggen ze.
veel geniet nog van je 2 dochtertjes, en wie weet wat de tijd ons ieder nog brengt, al houd ik het effe bij mijn 2 dochters. maar wie weet hé kriebelt het nog ooit eens terug voor nog een spruitje.
. Mama Christel, Hanne en ArwenDoor: Sandra op 11/02/2004 @ 18:22
hey Isatje,
ik moet je niet vertellen zeker dat ik heel goed weet hoe je je voelt, ik mis je trouwens op tweemaal!
Veel liefs, Sandra
Door: barbara op 11/02/2004 @ 21:30
Hoi,
Wat een verhaal zeg, elke keer schrik ik er weer van wat HELLP wel niet kan veroorzaken. Ikzelf heb hetzelfde gehad en met mijn ogen is het nooit meer goed gekomen. Ik wil je geen schrik aanjagen maar ga a.u.b naar de oogarts en als die niks vind laat je dan doorverwijzen naar de neuroloog. Ikzelf heb door HELPP een onherstelbare hersenbeschadiging opgelopen en ik dacht in eerste instantie dat er ook iets mis was met mijn ogen. Na 2 controles door verschillende oogartsen die niets konden vinden,bleek bij de neuroloog dat door de hoge bloeddruk mijn hersen opgezwollen zijn geweest waardoor er cellen beschadigd zijn. Dat HELLP zo’n restschade kan veroorzaken is nu pas bekend aan het worden.
Veel sterket en vergeet niet van je kleintjes te genieten !!
Door: Isabelle op 12/02/2004 @ 14:08
Hoi dames,
Sandra ik zal één dezer dagen eens een update doen op tweemaal oke??
Met mijn ogen is het gelukkig in orde gekomen maar ik ben wel geschrokken dat jij (barbara) er nog steeds last van hebt, hoeveel % zie je nog want toen ik al 70 en zelfs 80% zag vond ik dit nog steeds verschrikkelijk weinig.
Aan de anderen, Bedankt om een woordje te zeggen ik geniet enorm van mijn tweeling en ja heel misschien kriebelt het nog eens voor een derde maar ja hé.
Het zal niet de eerste jaren zijn want mijn meisjes vragen enoorm veel aandacht
Groetjes en aan alle zwangeren Laat je zeker niet afschrikken door ons verhalen hé!!
da da Isatje xxx
Door: bonita op 22/07/2004 @ 21:48
wat een verhaal hoe is hety nu met je kleintjes als je wilt mag je wel een foto sturen
Door: Isatje op 18/09/2004 @ 12:17
Met onze meisjes gaat het momenteel uitstekend.
Onze site (nog in aan bouw) www.wij2samen.tk
Door: anoniem op 20/11/2007 @ 20:13
Hallo,
Ik las je verhaal over helppsyndroom,ik heb zelf ook het helppsyndroom gehad tot plus minus 34 weken ging alles perfect tot op het moment dat ik me grieperiger en niet lekker in mijn vel voelde zitten had veel harde buiken.Veel rust genomen maar ben toch op nieuwjaarsdag naar het ziekenhuis gegaan daar werd gezegt dat het voorweeen waren het waren de eerste dus wist niet beter of dat was zo heb een aantal keren aan ctg gelegen ben weer naar huis gegaan en 3 dagen later weer terug gegaan met zelfde klachten maar ik kreeg het zelfde antwoord.(weer terug naar huis gegaan).Tot zaterdag op zondag nacht ik het niet meer vertrouwde ben weer naar het ziekenhuis gegaan ik mocht blijven zodat ik wat kreeg om te slapen maar s'ochtends werd ik wakker en sloeg de zuster gelijk alarm ben overgebracht naar rotterdam en daar zijn s'avonds met keizersnee onze zoon en dochter geboren deze dag is als een roes voorbijgegaan mijn bloedplaajes waren ook veel te laag heb voor de operatie twee zakken bloedplaatjes gehad.Heb 3 dagen op het ic voor kraamvrouwen gelegen,ik herstelde gelukkig snel.Maar dat gevoel van leegte ken ik wel vooral om dat er in onze families veel baby's geboren zijn via de natuurlijke weg.en dan de reacties soms van je hebt het makkelijk gehad die deden me veel pijn ik had liever dat alles anders gegaan had .Al ben ik nu super blij met mijn twee kanjertjes.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.