We kregen niet zomaar een tweeling
Het begon allemaal in 1996. Mijn man en ik wilden graag kinderen en dus stopte ik met de pil.
Twee maanden later was ik zwanger. Helaas bleek na negen weken dat het om een buitenbaarmoederlijke zwagerschap ging. Omdat mijn eileider 's nachts gesprongen was, werd ik met spoed geopereerd. Wat bleek? Naast het feit dat ik al 750 ml bloed in mijn buik had, was mijn rechtereileider totaal verwoest en moest die verwijderd worden.
Eenmaal hersteld van dit alles wilden mijn man en ik het toch weer proberen. We wisten dat de kans op een spontane zwangerschap slechts 50% was omdat ik nog maar één eileider had.
Na een paar maanden echter was ik weer in verwachting, van een tweeling nog wel! Helaas ging ook deze zwangerschap fout. Na 22 weken werden onze zoontjes geboren. Dit gebeurde 's nachts heel plots terwijl ik op de wc zat. Daar heb ik hen opgevangen en vastgehouden, terwijl de ambulance (die mijn man gebeld had) onderweg was. Wat voelden wij ons hulpeloos en machteloos.
Ons eerste zoontje leefde maar we konden niets doen! Hij stierf toen zijn navelstreng werd doorgeknipt. Ons tweede zoontje, zo bleek in het ziekenhuis, was al overleden in mijn buik waarschijnlijk ten gevolge van het transfusiesyndroom. We hebben onze kindjes laten cremeren in een mooie mand met knuffels en een brief van ons erbij.
Een periode van heel veel verdriet volgde. En toch... Na ongeveer een jaar, in 1998, durfden we het weer aan. Ook deze keer raakte ik vrij snel zwanger, maar wat gebeurde er? Ja, hoor, ook deze zwangerschap bleek een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn. Weer een operatie volgde en daarbij hebben ze mijn "leeg gelepeld" om hem te kunnen behouden. Dat lukte maar het betekende wel dat de kans op een spontane zwangerschap eigenlijk nihil geworden was.
Onze kinderwens was nog steeds niet vervuld en dus we bleven proberen met alle spanningen die elke poging met zich meebracht. Na een jaar proberen, was ik nog niet zwanger. In overleg met mijn gynaecoloog besloten we om IVF te proberen. Voor diegenen die niet precies weten wat IVF inhoudt: het is ontzettend zwaar! Veel hormoon injecties, vaak op controle naar het ziekenhuis in Rotterdam(voor ons 11/2 uur rijden) en dan nog de punctie van de eicellen, wat ontzettend pijnlijk was. Ook emotioneel gezien was het voor ons een hele belasting. Maar goed, we wilden zo graag een kindje dat we dat ervoor over hadden. Helaas sloeg de eerste poging niet aan en ook het terug plaatsen van de cryo-embryo's (ingevroren embryo's) lukte niet.
Toen waren we helemaal op! We voelden ons zo machteloos! We wilden zo graag maar het leek ons maar niet gegund. En dit terwijl mensen om ons heen, naar ons gevoel "zomaar" zwanger raakten en een kind kregen. Zo oneerlijk!! Ik ging om hulp naar een psycholoog. Ik kon dit niet alleen verwerken. Mijn man wou dit niet en probeerde het op zijn eigen manier, zonder hulp, te verwerken.
Na een jaar, in 2001, besloten we om nog een poging te wagen. En na een aantal heel spannende weken bleek ik zwanger. Weer een tweeling!
Na een moeilijke zwangerschap met veel met spanningen en de angst om ze weer te verliezen, zijn op 12-12-2001 in het AMC Bas en Lara geboren! Twee maanden te vroeg weliswaar en slechts 3 pond zwaar maar ze waren prachtig!
Bas heeft veel moeten doorstaan, hij lag onder andere aan de beademing en moest vechten voor zijn leven. Met Lara ging het al snel goed maar ze moest toch ook flink haar best doen. Na vier weken Amsterdam mochten ze naar het streekziekenhuis in Vlissingen. Eindelijk dicht bij huis. Daar hebben ze nog twee weken gelegen, voordat ze eindelijk op 21 januari 2002 mee naar huis mochten.
Eindelijk, na zoveel jaren was onze wens toch vervuld!
Nu zijn Bas en Lara twee oud jaar en het gaat prima met ze. Ik geniet elke dag weer met volle teugen.
Met dit verhaal wil ik duidelijk maken dat de vaak niet verkeerd bedoelde opmerkingen van mensen over we "nemen" een kind, heel pijnlijk kunnen zijn. Kinderen krijgen, blijft toch het grootste WONDER dat er bestaat.
Vivian
Reacties:
Hey Vivian,
als ik zo je verhaal lees, dan voel ik mij zo schuldig. Hoe zit die wreede natuur in elkaar? Ik en mijn vriend wilden nog geen kindje...later wel, maar nu nog niet, ik ben pas 19, hij 26. Plots bleek ik zwanger te zijn...heel onverwacht, want ik nam de pil en die had het toch drie jaar goed gedaan!
Als ik dan lees dat er mensen zijn die ECHT willen een kindje krijgen, maar het niet lukt, voel ik mij schuldig. Wij hebben eigenlijk niets moeten doen voor ons toekomstig zoontje...
Ik ben nu 26 weken ver en onze baby is kerngezond in mijn buikje. Het ventje meet al tussen de 35 en 37 cm en weegt 1,041kg! Hij is groter en zwaarder dan normaal en misschien wordt hij te vroeg geboren zei de gyn.
Raar hoe het leven loopt...
Dikke knuffel, ook aan Bas en Lara vanwege Liesbeth en ons kleine ventje hier beneden!
Door: Jorgi op 08/03/2004 @ 13:48 
en ik was al wanhopig na 11 maanden "vruchteloos" proberen...ik heb echt bewondering hoor voor jullie dat jullie ondanks alle tegenslagen zo doorgezet hebben...kan me best voorstellen dat het een lijdensweg was. Maar ik ben er van overtuigd dat heel wat leed reeds werd goedgemaakt door die 2 kleine spruiten...de geboorte van jullie 2 eerste zoontjes zullen jullie echter niet zo snel vergeten.
hou jullie goed,
Jorgi
Door: Griet op 08/03/2004 @ 13:57
Dag Vivian,
amai, wat een verhaal... Wat zijn jullie moedige mensen en echte volhouders!! Ik begrijp helemaal dat het inderdaad heel pijnlijk kan zijn om te horen hoe licht sommige mensen hierover gaan...
Maar, hoewel wij niet veel moeite moesten doen en ik na ongeveer een viertal maanden vanzelf zwanger was (nu 34 weken en alles gaat prima), ik kan me toch niet schuldig voelen... Zoals je zelf genoeg weet, kies je dit niet zelf: de natuur kiest het zo, hoe wreed en hard het soms ook mag zijn. Begrijp me niet verkeerd: ik gun niemand een lijdensweg zoals die die jij hierboven beschrijft (ik weet niet of ik het zou volhouden!!), maar je kan mensen die vanzelf in verwachting geraken en waarbij alles goed gaat toch niets kwalijk nemen?
Veel, veel succes en plezier met je kinderen!!
knuffel,
Griet
Door: Anoniem op 09/03/2004 @ 18:51
Het klinkt raar dat ik dit hier neer zet ik ben pas 13 moet je weten, maar ik vond het een heel ontroerend verhaal en dat wou ik even zeggen. Ik vind het heel knap dat jullie het niet op hebben gegeven. Groeten aan Lara en Bas en dikke knuffel van mij
Door: sabine op 09/03/2004 @ 20:58
Hoi Liezeke,
Ga je nu a.u.b niet schuldig zitten voelen, maar geniet met volle teugen van je baby. Gelukkig gaan de meeste zwangerschappen goed. Soms heb je helaas veel minder geluk, maar gelukkig kan er dankzij de medische wetenschap een hele hoop.
Vivian,
Ik ben heel erg blij voor je dat je twee gezonde kinderen hebt en geniet er heel erg lekker van. Knap dat je zo hard hebt geprobeerd en dat het je uiteindelijk gelukt is.
Probeer nu alleen niet anderen een schuld gevoel aan te praten. Ik zeg ook kinderen nemen en bedoel daar niets verkeerd mee. Ik heb zelf een miskraam gehad en weet dus ook dat het niet altijd 100% goed gaat.
Veel genot van jullie babies!
Door: Vivian op 10/03/2004 @ 20:37
Hallo Sabine,
Ik wil even op jou reactie reageren. Ik wil andere vrouwen geen schuldgevoel aan praten, maar in die lange tijd dat wij tervergeefs probeerde om kinderen te krijgen.Waren de opmerkingen zoals:heb je al kinderen? of ben je al moeder erg pijnlijk. ( ik was tenslotte moeder, maar mijn kindjes leefde niet meer)
Andere mensen konden me "zomaar" pijn doen.Door hun opmerking was mijn dag verpest. Sommige mensen denken hier blijkbaar niet bij na. Daarom heb ik ook dit verhaal van mezelf opgestuurt, zodat het andere vrouwen misschien bespaard blijft
Door: Chantal op 11/03/2004 @ 13:16
Lieve Vivian,
Ik heb het allemaal van dichtbij mee gemaakt (want ik ben je zus) Het waren moeilijke tijden voor jullie, en ik krijg nog steeds tranen in m´n ogen als ik je verhaal lees!
Maar nu gaat het goed, en ik geniet met volle teugen van m´n lieve neefje en nichtje. Vergeten doe je het nooit! Maar nu waarderen we alles des te meer!
Veel liefs van Chantal
Door: Mariëlle op 16/03/2004 @ 14:52
Lieve Vivian,
Toen ik je verhaal las ben ik spontaan in tranen uitgebarst, ik weet hoe pijnlijk een miskraam is.
Ik wou al langer een kind maar omdat mijn man er nog niet klaar voor was hebben we gewacht. Ik heb alles proberen goed doen,6 maanden ervoor gestopt met roken en 3 maanden met condoom om een gezond lichaam te hebben voor de baby. Toen ik zwanger was kon mijn geluk niet op maar dan zoveel weken later, bloedverlies en veel pijn mijn wereld storte in.
Ik heb het echt moeilijk gehad ondanks dat ons miskraam in verfelijking met de jouwe in het niets gaat.Maar ik weet goed dat de reacties van mensen echt kunnen kwetsen.
Ik wil je heel veel succes wensen met je kindjes en echt waar"knap van je om zo vol te houden".
Door: Anne op 14/04/2004 @ 13:00
Hoi Vivian,
Door ’t lezen van je verhaal begon ook ik te huilen.
De weg naar het ziekenhuis kennen wij helaas ook al te goed.ik heb erg veel steun gehad van ’t ivf team.
Na 9 jaar dokteren valt het niet mee de moed er nog in te houden maar ik kan je gelukkig melden dat we nu via de 10e behandeling (ivf) toch zwanger zijn.
We zijn nu in de 4e week, nog erg pril.
Ik kan ’t nog niet geloven, ...eindelijk !!!
Begin mei krijg ik m’n eerste echo, spannend.
Half dec. hopen we 1 of 2 gezonde kindjes te krijgen.(Een tweeling is mogelijk)
Veel succes met je kindjes en geniet ervan.
Groetjes Anne
Door: Nicole Bogaart op 17/05/2004 @ 14:13
Beste Vivian,
Ik heb net je verhaal gelezen en ik vind het echt fantastich hoe jullie je hier doorheen hebben geslagen.
Ik zelf heb een vriendin en wij willen ook ooit kinderen.
Dat zal dan via kunstmatige insiminatie gaan en dat lijkt mij best wel eng.
Ik ben pas 20 dus verloopig duurd het nog wel even.
Maar ik weet nu nog meer dat kinderen krijgen echt een wonder is.
Ik wens jullie heel veel geluk en gezondheid toe met jullie kleintjes.
Dikke knuffel Nicole
Door: moni op 19/05/2004 @ 13:16
Hallo, Vivian
Wat een verhaal. Sterke mensen zijn jullie. Petje af. Gelukkig dat jullie nu toch 2 kindjes hebben, Ik zelf heb 2 tweelingen, en ik ben iedere dag dankbaar dat ik ze heb gekregen. Veel dikke knufjes aan jullie schatten, en geniet van ze want voor je het weet, zijn ze 16j. (wendy en patsy) en bijna 4j.(noemie en nicky).
Door: Anoniem op 24/06/2004 @ 21:30
Hoi Vivian,
ik heb je verhaal gelezen en sta er echt van versteld hoe jullie je hier doorheen hebben geslagen ik denk niet dat veel mensen dit geduld zouden kunnen hebben en het allang zouden hebben op gegeven.
Ik ben nu zelf weer 5 weekjes zwanger voor de drede keer het was niet de bedoeling maar zoals je weet je hebt het niet altijd zelf in de hand.
ik wil je veel gelukkige jaren toewensen met je gezin.
groetjes
Door: rebekka op 07/12/2004 @ 13:51
ooh meis wat hebben jullie samen veel mee gemaakt! En je relatie is toch in tact gebleven heel fijn! MMH wat zul je genieten van je mooie twee ling schitterd!van harte gefeliciteerd!!!
vr gr Rebekka :)
Door: astrid op 12/01/2005 @ 15:09
Onvoorstelbaar wat sommige mensen allemaal mee moeten maken. Ik heb ontzettend veel respect voor jullie.
De kracht om samen toch door te gaan. Ik ben zelf ook moeder van een tweeling, en ik ben nog iedere dag dankbaar dat ze er zijn. Inmiddels ben ik alweer 1,5 jaar bezig voor een broertje of zusje. Het is wat je zegt het is niet we nemen een kind. Wij hopen dat ons ook nog een keer een wonder overkomt.
Ik wens je heel veel geluk samen met je gezinnetje.
Groetjes Astrid.
Door: Anita Bonnewyn op 08/02/2005 @ 10:30
Hallo Vivian,
Door jouw verhaal te lezen komen de herinneringen weer naar boven.Ik ben ook een moeder van een tweeling die zijn geboren op 25 weken en 4 dagen.De schrik dat ik meegemaakt hebt om hun te verliezen wil ik niet meer meemaken.Ik ben ook zwanger geraakt door IVF en dat is inderdaad geen lachertje.Nu zijn Maarten en Ines bijna 3jaar en zij maar zeker het zijn echte kapoenen.Ik wens je nog veel geluk met je 2 kindjes.
Door: annelies op 11/04/2005 @ 04:51
Hoi Vivian,bij toeval je verhaal tegengekomen.Het meeste herinner ik me nog als je collega zijnde en moeder van een tweeling.Toch maakt het verhaal zo lezende weer diepe indruk.Gelukkig gaat alles goed en is het grote genieten begonnen.Groetjes Annelies
Door: annemiek1979 op 21/02/2006 @ 14:43
Lieve Vivian, man en de tweeling...
Ik wil ook reageren ik spreek niet uit ervaring heb een zoontje van bijna twee en ben in blijde verwachting van een tweeling...
Wat goed dat jullie ondanks alles wat jullie hebben meegemaakt het alsnog hebben geprobeerd en kijk...het resulteerde in twee prachtige gezonde kinderen...koningswens nog wel...leuk hoor het is jullie van harte gegund en geniet ervan.
En probeer het verleden een plekje te geven met name de vroegeboorte van jullie zoontjes en die miskramen...je eileider die eruit moest!!!
Pffff wat een ellende heb je moeten doorstaan...des te meer geniet je van je twee wondertjes.
Ik wil ook nog even reageren op een opmerking van iemand eerder..."dat Vivia een schuldgevoel aan zou praten" dat vind ik juist niet integendeel zelfs.
Ze wil haar verhaal kwijt zodat andere moeders /a.s. moeders bij wie zwanger worden niet vanzelfsprekend is moed inspreken...zo interpreteer ik het.
Ik wens een ieder die zwanger probeert te worden of zwanger is een voorspoedige bevalling toe en gezonde kindjes...
Door: diny op 06/03/2007 @ 15:04
Vind jullie ook heel erg moedig.
ik heb zelf een dochtertje moeten begraven, heb daarna twee gezonde meiden gekregen nu 6 en 4 jaar oud, en ben nu in verwachting 15 weken van een tweeling.
Bid iedere dag dat goed mag gaan..
Jullie veel suc6 met jullie tweeling
is niks zo mooi als kinderen in je leven.Door: Lori op 22/01/2008 @ 08:30
Hello,
Ik ben heel blij voor je dat je toch kinderen hebt gekregen. Ik ben nu 6 jaar aan het proberen. Ik heb een IVF behandeling doorgestaan en niet gelukt. Bij de tweede IVF er was een overstimulatie ontstaan en ik had te veel pijn om een terugplaatsing te overleven. De embryos zijn gevroren maar nu ben ik helemaal triest dat ze gevroren zijn omdat ik weet dat de kans op zwangerschap nog minder is geworden. Dit is omdat de embryos zouden niet overleven bij het ontdooien.
Wat denken jullie daarover?Ik ehb zo veel meegemaakt dat ik niet meer in wil geloven. En vooral bij cryo-embryo transfer.
Groetjes,
Lori
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.