tja voor iedereen weer een ander verhaal, zelf ben ik eigenlijk nog steeds niet van de schrik bekomen!!
zwanger!!!? voor ons eigenlijk iets wat al een afgeloten hoofdstuk was... omdat ik na de geboorte van mijn zoontje ruim 3 jaar geleden een post natale depressie heb gehad, en waar ik nog steeds voor onder behandling ben, en ook nog steeds medicatie voor slikte...ondankt dat reilde en zeilde het vooral het laatste jaar allemaal erg goed..en waren we ook erg blij met ons gezinnetje..tot enkele weken geleden ik me anders voelde dan anders en mijn vermoedens bleken te kloppen dat ik inverwachting ben..!! wat bij mij echt een ongelovelijke storm van tegenstrijdige gevoelens naar boven bracht! van nee dit kan niet en hoe moet ik dat gaan doen, al die gevoelens die ik toen voelde leken wel allemaal tegelijk terug te komen, zo angstig en ellendig als toen.. onee meerdere malen heb ik tegen mijn man gezegd de laatste paar weken nee dit wil ik niet nog een keer meemaken...de angst overheerde alles!!!
maar, dan eergisteren mochten wij onze termijn echo 9 weken laten maken, wat voor mij eigenlijk misschien (zo dachten de meeste mensen om mij heen) wel goed zou zijn zodat ik kan zien wat er weer in mij groeit en dat ik dan wel bij zou draaien, want niemand kan zeggen dat zoiets zich herhaald een post natale depressie, de kans is eigenlijk maar klein!!
ook gaven wij dit allemaal aan toen we binnen kwamen op de verloskundige praktijk, onze twijfels en mijn gevoelens ...(was eigenlijk een prettig gesprekje)!!
nou laten we nu maar de echo doen...SPANNEND HOE ZAL IK REAGEREN? de verloskundige zei eigenlijk weinig en vroeg of ik erg misselijk was? ja vreselijk antwoorde ik daarop...stilte...graag wil ik ook nog even een inwendige echo doen? ja hoor prima, tuurlijk wat nodig is toch!! Weer een stilte...ik weet niet hoe ik het zeggen moet ik heb een bonkend hart zegt ze dan even later...maar kijk ik zie er toch echt 2!!! Ik krijg me daar toch een lachbui.. van nou ja hoe is dit in godsnaam mogelijk..mijn man was gelijk helemaal happy dat zag ik gelijk..nou dat gevoel dat is had was eigenlijk niet beschrijven...angst, blijheid, onee dat kan en wil ik echt niet, ohhh wat bijzonder, het heeft zeker zo moeten zijn!!!! nou ja en ga zo maar door!!! de laatste twee dagen zijn echt heel vreemd en zo dubbel...blijheid, angstig, huilen, zooo misselijk!! en dan weer simpel denken..we zien het wel, alles komt weer op zijn pootjes terecht.. en dan weer zo zwaar denken en piekeren...maar ja 1 ding staat vast WE GAAN ERVOOR.. en dat zal zeker niet vanzelf gaan..
misschien dat iemand ook zo een ervaring heeft of deze gevoelens herkent?? graag hoor of lees ik dat?

hoi.
Ook onze zoon wordt bijna zes, en nu in verwachting van een tweeling,super geschrokken natuurlijk.
Maar nu kijk ik er wel naar uit.
Ben zelf van een tweeeiigetweeling ,en draag een eeneiigetweeling. de wonderen zijn de wereld nog niet uit.
Een hele fijne tijd toegewenst simone.

hallo ik ben en moeder van en tweeling van bijna 4 twee jongens ik ging met 10 weken en echo maken en toen zagen wij er twee ik heb gehuild van geluk ik heb en goeie zwangerschap gehad tot 30 weken toen ben ik opgenomen met weeen ik heb 4 weken in het ziekenhuis gelegen toen zijn sven & bjorn geboren met een gewicht van 4 pond voor sven en 1290 gr van bjorn ze hebben 2 weken in het ziekenhuis gelegen bjorn was 1890 gr toen hij thuis kwam hij is nog licht en klein 15 kg en 1 meter groot sven is 20 kg en 107 cm een flinke jongen ze gaan 9 mrt voor het eerst naar de keuterschool

Hallo

Na een week overtijd te zijn heb ik toch maar een testje gedaan...Zwanger ojee en nu..Mijn wereld stond op zijn kop.Na jaren lang angst en ellende heb ik de man van mijn dromen gevonden.Maar we zijn nog maar een half jaar bij elkaar en mijn ex bedreigd ons van alle kanten.Hij zit vast gelukkig zul je denken nou nee hoor werd aleen erger.Mijn vriend was gelijk de gelukkigste man ter wereld toen ik hem het grote nieuws vertelde ik begon het ook geweldig te vinden.
Na 6 weken had ik last van bloedingen veel overgeven en was heel erg moe.In het weekend werd ik gek van angst weer bloedverlies wij naar de huisartsenpraktijk daar kregen we te horen dat alles waarschijnlijk wel goed was maar dat ik zware blaasontsteking had.De week erna een echo gemaakt maar er was niks te zien ik wist niet wat ik moest voelen.Thuis aangekomen toch maar weer een test gedaan nou naar nog geen minuut resultaat zwanger...pfff toch wel een opluchting.Na mijn blaasontsteking bleef ik ziek ik dee niksanders dan overgeven en slapen niks hield ik binnen en de huisarts maar een lol hebben leuk he zwanger zijn ..kreeg ik vaak te horen.8 weken zwanger het was zondag ik kon niet meer al mijn energie was op niks hield ik binnen ik was doodziek.Mijn vriend de huisartenpost gebeld kreeg een arts aan de telefoon en deze heeft gelijk een ambulanche gebeld.Ik bleek dus helemaal uitgedroogd te zijn en een infectie te hebben.
Thuis heb ik mijn infuus nog gekregen ik heb niks gemerkt.In het ziekenhuis werd ik onderzocht en kreeg daar mijn tweede echo "kijk het zijn er twee" dat is alles wat ik nog weet van die dag. Mijn vriend was gelijk in de zevende hemel maar ik vond het maar niks de dag erna ik had zoveel vragen..hoe kan ik ze evenveel aandacht geven..is het financieel haalbaar.. er spookte van alles door mijn hoofd.Ben nu gelukkig weer thuis en geniet net zoals iedereen die naast ons staan dat wij de gelukkige ouders worden van een tweeling.

Bedankt ik zal zeker laten weten wat het word ben zelf ook heel benieuwd.
Ben nu bijna 3 maanden zwanger mag dus nog wel ff.
Sta wel goed onder controle om de twee weken naar het ziekenhuis geeft toch wat meer rust.
Ik ben nog heel ziek en heel de dag door val kilos af maar mijn buik groeit al mooi.
ben nu de gelukkigste vrouw op de wereld elke keer als ik ze weer zie.
We slaan er ons wel door heen het is een mooi geschenk wat we er voor terug krijgen.
nogmaals thanx doet je goed als je verhalen van anderen leest.
Groetjes Johanneke

Ben zelf mama van een tweeling van ruim 9 maanden en het is super! Ook geschrokken toen we bij de echo hoorden dat het er twee waren, maar na de schrik bekomen vonden/vinden we het schitterend. Het is weleens erg druk, maar zoals hierboven ook al eens staat ze hebben zo’n enorme band met elkaar. Nu al, ze zitten naar elkaar te lachen en te ’kletsen’ en de ander maar lachen. Net of ze elkaar helemaal begrijpen.In de wagen houden ze elkaars handje vast en ga zo maar door. Wij zouden echt niet meer anders willen. Wat ik al zei natuurlijk is het ook weleens heel zwaar en ben je best moe omdat er twee babietjes huilen, ziek zijn of gewoon even niet in hun hum zijn. Maar merk wel met iedere maand die ze ouder worden dat het ’makkelijker’ wordt en ze al veel aan elkaar hebben.Kortom, het is heel gezellig een tweeling en als je/jullie gezellig willen kletsen met andere tweelingmama’s, die vind je onder tweelingen en dan de titel met praktische tips erin. Daar zijn veel gezellige (aanstaande) tweelingmama’s die elkaar veel kunnen helpen.

Hallo, herkenbaar voor mij, momenteel ben ik ook zwanger van een tweeling, hoewel het in de familie zit, had ik er eigenlijk nooit bij stilgestaan. Maar bij ons tweede bezoek aan de gyneacoloog floepte er ineens een tweede kindje op het scherm, was me dat een schok. Nu ben ik er eigenlijk wel heel blij mee, het is toch iets speciaals hé. We hebben al een dochtertje van 3 en ik weet dat een héél zwaar wordt, eentje was al zoveel werk, en nu twee. Mijn omgeving reageert eigenlijk minder positief dan ikzelf, nadat ik een beetje bekomen was natuurlijk. Als ik iemand zeg dat ik zwanger ben, feliciteren ze me hartelijk, maar als ik dan zeg dat het een tweeling is, dan hebben ze zoiets van oei, liever jij dan ik.Maar na enkele gesprekken met andere tweelingouders ben ik gerustgesteld, het wordt zwaar, maar ook supergezellig allemaal, twee van die kleine hummeltjes, helemaal van mij! Ik kijk er nu al naar uit!

Groetjes en veel babygeluk

hoi gefeliciteerd met je zwangerschap
ik zit een beetje in het zelfde schuitje een zoon van 2,5 jaar en 14 weken van een tweeling eigen lijk geen kamer over
tuurlijk kunnen ze de eerste jaren wel bijelkaar op de kamer maar later????!!!
ach we slaan ons er wel door heen met je man/vriend en hulp van familie moet het toch lukke zou je zeggen.
tuurluijk zullen we de eerste maanden wel met grote zwarte wallen onder onze ogen lopen maar ja
succes!!!

Hallo allemaal,
Hier even een reactie van nog een tweeling moeder. Ik ben zelf een moeder geworden van twee meisjes. Ze zijn geboren naar een zwangerschap van 35 weken en moesten daarna nog 3 weken op de couveuse afdeling verblijven. Ook wij hadden niet op een tweeling gerekend. Aan mijn kant komt het heel ver weg in de familie een keer voor. Nooit bij stil gestaan dus. De angst die we hadden was meer van het onbekende. Al met al zijn ze nu 2,5 jaar en zijn het geweldige meiden. Ik stoor me alleen enorm aan al die opmerkingen van vreemde die maar zeggen dat het zo zwaar is en of we het allemaal wel redden. Het is enorm bijzonder en ja af en toe is het druk maar hebben mensen met gewoon twee kinderen dat dan niet? Je moet goed plannen en alles op je af laten komen. Voor mij werkten de drie r's het beste en daar hadden we met z'n allen de meeste baad bij tot op de dag van vandaag. Bij ons komt nu zelfs de vraag naar boven of het niet leuk is om er nog een kindje bij te krijgen. Dan komt wel de vraag hoe groot is dan de kans op nog een tweeling en hoe gaan we dat dan redden. Maar goed komt tijd komt raad. Heeft iemand hier ervaring mee?
groetjes Cindy

Hoi,ik ben inmiddels al meer dan 8 maanden moeder van een prachtige eeneiige meisjestweeling, en ik moet het zeggen, het valt reuze mee, eigenlijk veel meer dan ik me voor mogelijk hield, t is precies alsof ik nu meer tijd over heb dan met mijn eerste kindje, door de ervaring zeker? twee prachtig mooie meisjes zijn het geworden en zelfs ik durf soms vanuit een bepaalde hoek twijfelen wie nu wie is.Druk is het natuurlijk maar het is het meer dan waard!Heb al prachtige momenten beleefd en iedere keer ik ze s morgens uit hun bedje haal voel ik me zooo bevoorregd dat juist ik er twee mocht krijgen.