Hallo,
Ik ben moeder van een dochter van bijna 7, een eeneiige meisjestweeling van 3,5 en een jongen/meisjestweeling van 1,5 jaar. De standaardreactie van mensen op straat is natuurlijk: het zit zeker in de familie he! Hoevaak is al niet al uit heb hoeven leggen dat de ene 1-eiig is en de ander 2-eiig en dat het allemaal toeval is!!!!! Het ergste is ook als je met alle vijf buiten loopt, mijn oudste dochter totaal wordt genegeerd. Of een andere standaard reactie: ik moet er niet aan denken 2 tweelingen, zo druk etc.etc. Mensen weten niet wat ze missen, een tweelingkind heeft altijd haar vriendje/vriendinnetje in de buurt waar ze alles mee kunnen delen en hebben altijd iemand te spelen. Bij ons thuis is het altijd een gezellige toestand en veel vriendinnetje van mijn oudste dochter die enig kind zijn of "maar"1 broertje of zusje hebben willen hier altijd graag spelen vanwege de vele kindertjes.

aan alle tweelingouders: geniet er lekker van en wees er erg trots op

Hallo,

Ja hoor, zeer herkenbaar al die verhalen.
Ik ben mama van een jongen en een meisje,Lucas en Lisa,ze nu 17 weken en 8 weken te vroeg geboren met een spoedkeizersnede, ging even kijken in het ziekenhuis, want voelde me niet zo top.
Bleek al 7 cm ontsluiting te hebben en ze wilden er tegelijk uit.
Een erg moelijke tijd brak aan, zeer vermoeid en bijkomende van de operatie.
Het heen en weer vliegen naar het ziekenhuis.
Gelukkig mochten ze na 4 weken mee naar huis.
Allebei zo gezond als een visje.
Ik zag er als een berg tegen op om het alleen te moeten gaan doen als mijn man zijn werk zou hervatten na 2 weken vakantie.
Huilen dat ik deed, hysterisch gewoon.
Elke dag sleepte ik mezelf van bed, misselijk voor de voedingen, angst...
Wie komt het eerst, de ander moet blijven slapen, niet huilen, snel!snel!
Zo opgefokt voelde ik me, het gevoel dat je de eerste afraffelt om vervolgens wat rustiger met de tweede te kunnen gaan.
En bij de volgende voeding hopen dat het andersom is dat je meer tijd kunt besteden aan de ander.
Mensen zeggen dan weer, tsja de ander zal toch moeten leren wachten.
Ja uhhm, dat weet ik ook wel.
Maar zo makkelijk gaat dat niet als je andere kind keihard huilt om eten, dus dan voel je je opgejaagd.
Zo naar werd ik er van, en je wilt het zo graag goed doen.
En denk maar niet dat je hulp vraagt!
O nee, ze hebben al 4 weken Jan en Alleman bij hun bedje gehad, nu moet ik het doen, ging er maar door me heen.
Gek werd ik er van.
Ik was alleen maar met hun bezig,ik zelf bestond niet meer leek het......
Een broodje eten?Snel maar wat chocopasta er op smeren ipv rustig dat plakje kaas schaven.
Ik kon totaal geen rust vinden voor me zelf,zo zenuwachtig.
Energie was verdwenen, de persoon die ik was, leek opgelost te zijn.
Het gevoel voor de kinderen was raar, langzamerhand kreeg ik steeds vaker ik heb er geen zin meer in, ik wil niets meer voor ze doen,laat me met rust.
Dankzij mijn huisarts die op tijd heeft in gegrepen door mij te observeren hier thuis.
Toevallig kwam hij altijd met langs als ik vreselijk gespannen de fles gaf aan een van mijn kinderen.
Vooral de boosheid die ik steeds voelde dat het er twee zijn en het gevoel dat niet aan te kunnen maakte het zo rot terwijl ik juist zo blij moest zijn.

Op een gegeven moment heb ik toch om hulp gevraagd en hij stemde er meteen in toe dat ik gespecialiseerde gezinszorg moest krijgen per direct.
Het neigde naar een postnatale depressie.
Gelukkig is het niet zo ver gekomen maar heb wel depressie helaas,dat komt door de hele gebeurtenis, ik kom daar over heen!
Danzij gezinszorg en vrienden + familie gaat het me steeds beter af en vind het ook echt leuker worden.
Mede door de depressie die ik momenteel doormaak vind ik het absoluut niet leuk dat ik constant wordt aangesproken buiten.
Opgelaten voel ik me, in zo'n middelpunt staan hou ik niet van.
Iedereen bemoeit zich met je.
Die achtelijke opmerkingen!
Nou dan ben je meteen klaar he?haha
Hoef je niet nog een keer!haha
Zeker wel druk he?NEE HOOR NIETS TE DOEN!
Probeer er door heen te kijken, mensen bedoelen het ook wel goed, maar toch..

Tuurlijk ben ik hartstikke trots op mijn kindjes en ben ik zo blij dat ik er eindelijk van kan genieten!
Maar dat de hele wereld je zo aan kijkt buiten.......
Je voelt je een wandelende attractie, ik kan dat nu gewoon nog niet goed hebben.
Dus alleen ga ik er niet op uit, wel met iemand samen.
En dan vind ik het ook leuk.
Straks komt dat ook goed, dan ga ik ook alleen.
Ik hou ontzettend veel van mijn lieverds en wil ze voor geen goud meer kwijt!
En idd het is en blijft een wonder, twee van die prachtjes.

Hey Nikki,
Jouw verhaal komt me wel bekend voor. Ik had het alleen niet zo erg. Maar wel idd mezelf op de derde plaats zetten. Niet fatsoenlijk eten enz. Vooral de voedingen vond ik erg. Als de ander maar niet wakker terwijl ik met de een bezig ben. Nu voed ik ze tegelijk als ik alleen ben. Allebei in de maxicosi, deken onder de fles en drinken maar. Kan ik mooi wat voor mezelf doen(wel opletten natuurlijk) of wat huishoudelijke klusjes. De stres is hierdoor een stuk minder. Had ik het maar eerder gedaan. Maar ik kan er nog steeds slecht tegen als ze tegelijk huilen

En ja als ik door de stad loop ,zijn we net een atraktie. Vreselijk vind ik het. Iedereen die maar in je wagen wil kijken en altijd vragen of het jongens of meisjes zijn, ondanks de roze mutsjes. En idd vragen of het druk is. Dan zeg ik volmondig ja. Als ik zie dat mensen willen kijken, loop ik snel door. Ik heb er geen zin meer in.

onze tweeling is inmiddles alweer 5,5 jaar
zijn 2 jochies en lijken behoorlijk veel op elkaar
ik was al 5 maanden zwanger toen de verloskundige kwam dat ik maar eens een echo moest gaan maken in het ziekenhuis
toen kregen we te horen dat we een tweeling verwachte
ze zijn 10 weken te vroeg geboren op 7 november 2000
op 13 november 2000 is onze oudste zoon 2 geworden
ikzelf was nog jong (22) toen de tweeling is geboren
als ik met mijn 3 jongens bvnaar de winkel liep was het eerste wat ik kreg te horen:
zal wel zwaar zijn he oppassen op 3 kindjes
en is het een tweeling?
nee zei ik dan het zijn broertjes van elkaar
op den duur word het wel minder maar nog steeds vragen ze mij of het een tweeling is
ze lijken wel veel op elkaar maar hebben allebij hun eigen smaak wat kleding kleurtjes betreft
hebben bijna nooit hetzelfde aan
en de reacties van mensen
ja ik denk dat je die altijd wel zal blijven krijgen als meerling ouders
want een twee of meerling is en blijft bijzonder om te zien

Hallo allemaal,

Wij zijn 30 mei de trotse ouders geworden van een twee eiige tweeling.
Onze jongens zijn dus 3,5 week oud.
Als ik naar buiten ga om te wandelen, of even boodschappen ga doen, dan weet ik al dat ik er tijd voor uit moet trekken, want iedereen wil ze zien en weten hoe het gaat.
En dan zijn wij ook nog eens een lesbisch stel, dus al snel krijgen we de vraag hoe we dit gedaan hebben...

En inderdaad...goh..jullie zullen het wel erg druk hebben he!
Zou er niet aan moeten denken enz.
Waarop ik dan zeg...tja..dubbel zo druk, maar dubbele liefde, dubbele trots en straks dubbele lachjes, dus we genieten er dubbel van.
Vaak is het dan wel duidelijk over hoe ik erover denk.
Ga er ook maar vanuit dat deze circus snel weer voorbij is en ze eraan gewent raken dat wij twee jongens hebben die op dezelfde dag geboren zijn.

Owja....dan van die opmerkingen...ze hebben niet dezelfde kleertjes aan he?
Nee....het zijn ook twee eigen individuutjes, dus waarom zou ik ze hetzelfde kleden?

Wij weten dat het een tweeling is, maar we zien ze ook gewoon als onze twee zoontjes en niet als de tweeling ofzo.

Ik geniet er iig heel erg van en laat mensen duidelijk merken wat ik wel en niet wil.
We gaan niet zomaar even in de wagen hangen oid, want dan krijgen ze een opmerking van me.
Als men het vraagt en het komt me uit, dan is het oke, maar het "afdwingen", daar hebben ze aan mij een verkeerde.

Groetjes van een overtrotse mama

Hallo allemaal,
Leuk om de reacties te lezen. Ik ben zelf een tweeling mama van twee schatten van dochters van 10 maanden oud. Het zijn zo'n schatten , ik zou ze niet meer kunnen missen. De dingen die ik hier lees komen mij ook heel bekent voor , stilletjes laten doen en verder gaan niks van aan trekken laat de mensen maar zeggen, we weten wel beter.
groetjes tessa

Ook ik ben trotse moeder van een tweeling 2 meisjes die 11 November weer al 3 worden en een jongetje van net 5.ook ik werd overal aangesproken we woonden in een dorp en toen de tweelingen 8 weken te vroeg terwereld kwamen waren de verhalen niet van de lucht en ook ik werd bestookt met vragen en gezeur en iedereen draaide de verhalen om en wilde aan de kindjes zitten even naar de winkel ging niet meer ik was echt een tijd onderweg.Nu zijn we verhuist naar een stad en ik dacht nu ze groter worden en we ergrns wonen waar we vreemd zijn zal het wel niet meer voorkomen nou dus wel ze lijken ook helemaal niet op elkaar dus zeggen de mensen is dat een tweeling dat kan niet hoor ze lijken helemaal niet op elkaar nou ja dan niet he ik zeg er ook niks meer op ik ben het na bijna 3 jaar goed zat we lijken wel een kermisattractie.Maar ik ben natuurlijk supertrots op mijn kindjes laat ze maar kijken hoor als ze er maar niet steeds aan zitten geniet er allemaal van want het is geweldig 2 wondertjes in een keer.Groetjes Matty

Ik herken het verhaal ook. Onze tweeling (dochters) wordt 7 jaar inmiddels. Had ze altijd in een kinderwagen naast elkaar. Allebei krullen. Zag zo schattig uit. Mensen altijd kijken (ook met de handen). Daar was ik dus niet van gediend en als je dat zei tegen de mensen. Nou, dan waren ze beledigd. Maar ja, die wat ik niet ken, hoeft niet aan mijn dochtertjes te zitten. Je aan de kant duwen om in de kinderwagen te kijken. Ook zo vervelend. Of het nu koud was of niet, altijd met de kinderwagen de boodschappen doen. Een gezonde kleur kregen ze ervan.
Ik zou zeggen, wanneer je het vervelend vindt, gewoon tegen de mensen zeggen, anders kom je nooit vooruit met de kinderwagen. (of je vergeet veel boodschappen, zoals ik toendertijd). Succes

We weten net een kleine week dat ik ruim 8 weken zwanger ben van een een-eiige tweeling. Naast de onverwachte (maar zeer gewenste) zwangerschap ook nog eens een tweeling. Wij zijn dus ook de eerste dagen in totale shock geweest en beginnen nu een beetje aan het idee te wennen. En waarschijnlijk, als de misselijkheid wat wegebt zal ik me hopelijk ook wat happier voelen. En het is onze eerste zwangerscap dus alles nieuw en spannend en dan ook nog eens twee!
Twee kleine wondertjes...maar wel super druk lijkt me, we zullen wel zien! Eerst maar eens de komende 3 weken doorkomen, dan kunnen we het tenminste wereldkundig maken. En daarna ons goed inlezen zodat we kunnen leren van alle ouders die ons voor zijn gegaan!

Hoi tweelingouders,

Zelf heb ik twee dochter van dik 14 maanden (2eiig) Ik herken jullie verhalen heel erg, en ik word er stapel gek van.

De domste vragen die je krijgt! Is het een tweeling? Jongen en een meisje? (alle 2 roze shirtjes aan) Je zult het wel druk hebben he? (nee ik heb naast de 2 meiden nog een hond, werk parttime en heb ook nog wat tijd voor mezelf over!) De vraag of ze van mij zijn. Van de week kreeg ik nog een opmerking; ik dacht dat het een tweeling was, maar toch niet....domme doos, tweelingen hoeven niet altijd op elkaar te lijken en ook niet altijd dezelfde kleren aan te hebben!!

Een paar maanden stond ik aan de kassa en zit een vrouw zomaar ineens aan de meiden, toen ik er iets van zei keek ze verontwaardigd, toen ik buiten de winkel kwam sprak ze me aan en zei dat ze mij brutaal vond!! (pardon!? Ik brutaal? Zij zit toch ongevraagt aan mijn kinderen! Dan vind ik dat ik daar best wel iets van mag zeggen!)

Ook in het begin op het CB, steeds de vraag weer of ze me moesten helpen. Heel lief bedoeld, maar thuis moet ik het ook alleen doen, nu weten ze inmiddels dat ik hun hulp niet wil en vragen het ook niet meer.

Ach, in de stad zo veel mogelijk oogcontact vermijden (minder uitnodigend voor mensen om je aan te spreken) en mijn eigen gang gaan, dat scheeld al een hoop. Als mensen proberen te kijken, loop ik gewoon door en als ik stil sta draai ik de kinderwagen om. Als ze vragen om te kijken (en ik ben in een slechte bui) zeg ik; nee, ik ben geen wandelende bezichtiging!

Als ik andere tweelingmoeders tegen kom is het net alsof we een verbondenheid hebben, altijd even goededag zeggen en soms een praatje. Ook met mensen die zelf van een tweeling zijn vind ik het 'contact' anders.

Voor alle aanstaande tweelingouders; heel veel succes en jullie zullen om komen in de aandacht. Vind je het niet erg en misschien wel leuk? Plan dan wat extra tijd in als je boodschappen gaat doen of gaat shoppen!

Groetjes