< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Vader worden » Ik hou van mijn familie.

Ik hou van mijn familie.

Mijn naam is Joan en ik woon al 20 jaar in Duitsland. Uit mijn eerste huwelijk heb ik een zoon van 17 (komt net langzaam uit de pubertijd) en uit mijn tweede huwelijk heb ik een zoontje van bijna 2 (Arjan). Mijn vrouw is weer in verwachting. Ze is in de veertigste week dus het kan ieder moment beginnen.

Mijn oudste zoon was een gewenst kind. Jammer genoeg lukte het niet tussen mij en mijn eerste vrouw en dus ben ik bij haar weg gegaan, wel met bepaalde afspraken:
1. nooit slecht praten over elkaar als onze zoon erbij is,
2. als er onduidelijkheden zijn, de dingen met elkaar bespreken,
3. contact houden met elkaar
4. en ieder tweede weekend mocht ik mijn zoon ophalen.
Dat ging eigenlijk vrij goed want toen ik voor de tweede keer trouwde, was mijn ex-vrouw uitgenodigd en toen zij opnieuw huwde, waren ook wij uitgenodigd.

Ik leerde mijn tweede vrouw kennen toen ik 29 was en zij 19 maar dat wist ik toen nog niet. Zij had al heel wat ervaring met mannen en ik woonde toen al een heel lange tijd alleen. Na 1 week zijn we gaan samenwonen en dat is ondertussen al meer dan 12 jaar geleden.
Er was maar één probleem tussen ons: zij wou kinderen en ik niet. Als we erover spraken, dan was het meestal ruzie. Ik zei: "Ik heb al een kind", zij zei: "Ik niet!"
Ik ben er dan over gaan nadenken en toen dacht ik: "Je hebt een vrouw die 10 jaar jonger is en omdat jij geen kind wil, mag zij het ook niet willen. Nee, Joan, dan had je maar met een oudere vrouw moeten trouwen. Ze is 10 jaar jonger, dat had je moeten weten."
Dus op een bepaald moment zei ik: "Oké, laten we het proberen", en ja, hoor, de maand erop was ze zwanger.
Onze zoon kwam op 26 april op de wereld. Het is een erg grappig kereltje, een beetje eigenwijs en af en toe een driftkikkertje. Toch merk ik dat ik, nu ik ouder ben, meer geduld heb wanneer hij mij 's nachts uit mijn slaap haalt: "Mama bed, Arjan mama bed!"
Dan leg ik hem uit dat Ernie (van de Sesamstraat) ook een eigen bed heeft en dat Bert ook een eigen bed heeft en dat zelfs de Teletubbies elk in hun eigen bedje slapen. Ik krab hem dan zachtjes op zijn ruggetje, dat vindt hij heerlijk en hij wordt er rustig van! Ik vind het heerlijk om hem zulke verhalen te vertellen want Ernie heeft zelfs een Ernie-speen. En dan krab ik verder en dan hij slaapt langzaam in. En dan merk ik: "Ja, ik ben rustiger, nu ik ouder ben."

Nog een paar dagen en dan word ik weer opnieuw vader. Het wordt een dochter en wij verheugen er ons nu al op. Maar dan is het echt wel de laatste!! :-)

Joan

Dinsdagmiddag, halfeen: daar was je dan eindelijk. Het eerste wat ik van je zag, waren je haren (vies en verkleefd). Je kwam eruit en mama was heel trots dat ze je er zonder al teveel problemen uit gekregen had.

Zondag meldde je je al tijdens de kraamafdeling op TV. Mama begon om de 10 minuten weeën te krijgen en toen werd de tijd ertussen steeds korter. Maandag zijn we nog gaan wandelen met jou in mama haar buik. Je broertje Arjan hebben we naar oma gebracht en dan, om een uur of 5, zijn we naar het ziekenhuis gegaan. Dat is hier in Duitsland normaal. Maar veel zin om eruit te komen, had je toen nog niet. Liever wou je bij mama binnen blijven en toch moest je eruit.
In de ochtend van 16 april werd het mama teveel. De hele nacht wakker liggen met pijn in haar buik dat was niet fijn. Toen zei de vroedvrouw: "Zo, nu gaan we iets doen" en daar ging mama op haar knieën. Ze probeerde met mama haar heupen te schommelen om jou ervan te overtuigen eruit te komen. En toen gebeurde het, mama wou op haar rug liggen en persen, persen en persen. Ik was zo nieuwsgierig dat ik iedere keer dat mama aan het persen was, tussen haar benen keek en ik zag je koppie eruit komen, steeds ietsjes verder. Nog een keer persen en PLOP, daar lag je dan: een heel klein meisje, een Jannelien.
Omdat je het er niet eens mee was om op deze manier op de wereld te komen, begon je te schreeuwen. En mama was zo blij dat ze begon te praten van geluk. Eerst was ze doodmoe maar toen je er eenmaal was, begon ze te vertellen, te vertellen en te vertellen (net alsof ze met haar beste vriendin aan het telefoneren was).

Nu ben je 4 weken oud en je bent thuis bij mama, papa en Arjan, je grote broer.
Hé, Janne, je was wel niet gepland maar toch kan ik er iedere dag weer van genieten, thuis te komen bij mijn familie.

Papa Joan





[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je vaderschap?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.