Toekomstig vadergevoel... even verzwijgen graag
Vorig jaar was ik heel blij dat mijn vrouw en ik de beslissing namen om te stoppen met de pil en uit te kijken naar een kindje. We hadden al allerhande verhalen gehoord en gelezen (o.a. op deze site) over moeilijk zwanger geraken na langdurig gebruik van de pil, enzovoort... Maar al bij al was mijn vrouw, nu 24jaar, opeens zwanger.
Alles bleek dus goed te gaan. Een bloedtestje hier, een bloedtestje daar en de nodige getallen bleven stijgen. De huisdokter wenste ons proficiat en er was geen vuiltje aan de lucht. Hij droeg ons op om stilaan uit te kijken naar een gynaecoloog, wat we meteen deden. Veel keuze bleek er al niet te zijn want de meeste hun agenda zat overvol.
Een onbekende persoon lieten we dan maar toe mijn vrouw te behandelen. We hadden geluk want de man bleek een kenner in het vak te zijn en een "mens". Hij constateerde wel dat de baby blijkbaar nog maar 7 weken was, in tegenstelling tot wat de huisdokter dacht, nl. 12 weken. De dokter gaf blijkbaar zijn fout toe en rekende de dag nadien nog eens na.
Enkele weken later en enkele bloedstalen verder, zaten we terug met blijde verwachting in de wachtzaal voor ons 2e bezoek bij de gynaecoloog. Volgens de huisdokter leek alles oké, toch aan het bloed te zien. Maar we kwamen heel teleurgesteld bij de gynaecoloog buiten, want mijn vrouw, toen 23, had een miskraam. Ik, als (toen) toekomstige vader, verstond er eigenlijk niets van. Ik was totaal niet geďnformeerd en wist met moeite wat een miskraam betekende. Pas als je thuiskomt begin je zoiets te beseffen. Mijn vrouw had er een slecht gevoel bij, maar ik kan je vertellen dat je als man een even slecht gevoel kan hebben, terwijl dat dit misschien niet logisch overkomt.
Het spijtige van de zaak was dat we alles al redelijk uitbundig hadden verteld aan ouders, enkele familieleden en kennissen. "Spijtig", zou je denken. Ja, want nu moesten we op kousenvoetjes gaan vertellen dat het allemaal afgelopen was. Een heel pijnlijk gevoel en we willen dit nooit meer meemaken. Daarom willen we alle jonge koppels even melden: wacht toch zeker tot na een maand of 3 vooraleer het de hele wereld te vertellen! Wacht tot je de zegen hebt gekregen van de gynaecoloog (al is die nooit 100%). Het is maar een tip.
Ondertussen zijn we ongeveer een jaar verder en mijn vrouw blijkt nu opnieuw zwanger te zijn. We zijn allebei gelukkig, maar er zijn nog geen 3 maanden voorbij en er is nog geen echo genomen. We hebben allebei toch wel wat schrik om hetzelfde nog eens tegen te komen. Maar hoop doet leven, wordt er al eens gezegd en wij denken dat daar een grote waarheid in zit.
We hebben nog tegen niemand iets gezegd, voor de veiligheid en eigen gemak, maar we wilden het toch even kwijt dat we momenteel toch heel blij zijn!
Een fiere vader, Bart.
Reacties:
Hallo Bart,
Ik kan me voorstellen dat je nu voorzichtig bent
Ik hoop dat alles goed gaat en dat je binnenkort van het vaderschap kan genieten
Het is echt heel leuk om een papa te zijn
Frank
Door: Els op 29/07/2002 @ 12:48 
Beste,
Ook ik had een miskraam gehad in februari 1998 en in mei 1998 terug zwanger. Nu ben ik een dove moeder van 2 gezonde jongens van 3,5 j en van 20 maanden. Het zal jullie ook lukken! Ik wens je vrouw een prettige zwangerschap toe!
Groetjes,
Els
Door: Griet op 29/07/2002 @ 12:55
Wij hebben vorig jaar ook een miskraam gehad en hadden ook de familie al ingelicht. Achteraf gezien was ik van sommige mensen heel blij dat ze het wisten en van anderen vonden we het lastig om het slechte nieuws mee te delen. We hebben van sommigen echt wel veel steun gekregen.
Toen we 2 maanden later opnieuw zwanger waren hebben we het dus enkel verteld tegen diegenen die ons zo hard gesteund hadden. Pas na meer dan 3 maanden tegen al de rest.
Ondertussen zijn we al 7 maanden ver en kan iedereen het natuurlijk zien
Door: Quara op 30/07/2002 @ 09:09
Hoi Bart
ergens kan ik wel begrijpen dat je nu voorzichtiger bent geworden.
wij wachten al drie jaar op een zwangerschap en de dag dat we weten dat het raak is, zullen we het van de daken schreeuwen, dat weet ik nu al !!!
stel dat het dan toch mis zou gaan, zullen we misschien wel met scha en schande leren.
veel succes
Quara
Door: Bo op 02/08/2002 @ 11:33
Hoi Bart,
Ik vind het vooral heel leuk dat je een echt team vormt met je echtgenote en dat jullie er samen mee bezig zijn. Het is de eerste keer tegengevallen en jullie hebben duidelijk getracht jullie met zijn tweetjes er doorheen te slagen.
Ik geraak altijd onmogelijk blij als toekomstige vaders zo duidelijk mee zwanger zitten te wezen.
Door: Lies op 07/08/2002 @ 12:11
Hoi Bart,
Allereerst van harte proficiat met jullie zwangerschap. Probeer er toch al maar van te genieten. Ik heb in januari een miskraam gehad van een tweeling (na 11 weken) en ook wij hadden het al aan iedereen verteld. Zeker toen we wisten dat het er 2 waren konden we niet meer zwijgen. Na 9 weken (na de eerste echo) schreeuwden we het van de daken. Achteraf had ik een enorm schuldgevoel en ik schaamde me omdat het misgelopen was. Snel wist iedereen dat en we kregen enorm veel medeleven van iedereen. Alle vrienden die het wisten hadden mee uitgekeken en meegeleefd met ons. Degenen die niet wisten dat ik zwanger was konden zich niet zo goed inleven omdat ze de vreugde niet hadden gedeeld.
Ik ben dus heel blij dat wij het zo snel hadden gezegd. Ik heb echt afgezien van het verdriet en als je dan aan iedereen moet gaan vertellen waarom je je niet goed voelt, dan is dat dubbel zo erg vind ik.
Ik denk het van persoon tot persoon afhangt of je het snel wil zeggen of niet.
Nu zijn we weer in verwachting en alles gaat goed. We hebben op 5 weken al een echo gekregen om ons gerust te stellen en we hebben het direct aan iedereen verteld. Nog sneller dan vorige keer dus en iedereen was nog eens zo gelukkig voor ons.
We zijn intussen al 14.5 weken ver dus de grootste zorgen zijn voorbij. Ik heb toch geprobeerd om ook van die eerste 12 weken te genieten en ik hoop dat jullie dat ook kunnen, al is het nooit meer als de eerste keer omdat de schrik erin zit.
Heel veel succes en ik duim voor jullie!
Lies
Door: Suzy op 23/08/2002 @ 13:24
Bart,
ik begrijp wel dat je voorzichtig bent maar zelfs als je meer dan 3 maanden zwanger is er geen garantie. Bij mijn eerste zwangerschap was ik 6 maanden zwanger toen ik het slechte nieuws vernam. Bij mijn tweede zwangerschap heb ik 16 weken gewacht alvorens iedereen in te lichten en alles is vlot verlopen. Momenteel ben ik voor de derde keer zwanger en ik ben 8 weken. De hele familie en vrienden zijn op de hoogte en mocht het nog mislopen dan ga ik veel hebben aan deze mensen om mij er doorheen te helpen.
Ik wens je veel succes met jullie zwangerschap en hoop dat jullie binnenkort een gezonde baby mogen vasthouden.
Door: Doortje op 26/08/2002 @ 08:18
Ik respecteers ieders keuze, ik heb het fijn gevonden om het wel te vertellen, toen het misliep waren er ook veel mensen die ons steunden en die zich ook goed konden inleven. Ik raad dus niemand aan om het juist wel of juist niet te vertellen. Doe waar je je prettig bij voelt.
Door: valerie op 12/09/2002 @ 18:25
hoi bart,
ik wil je een dikke proficiat toewensen met jullie zwangerschap.ik heb ook een miskraam gehad in april en voorlopig wil het niet lukken om zwanger te geraken maar we komen er wel.ik had het ook al aan iedereen verteld maar toen moest ik het slechte nieuws ook terug vertellen.wat me ook niet goed afging.ik vind ook dat je beter kan wachten om te vertellen als je zwanger bent maar het lukt me ook niet.je bent dan zo gelukkig dat je het van de daken wil schreeuwen,dus ik denk dat iedereen best voor zijn eigen uitmaakt wanneer hij het wil vertellen.mijn man was er ook het hart van in wat vele mensen niet begrijpen.ze denken dan van:wat weet hij er nou van hij is toch niet zwanger.maar als partner beleef je de zwangerschap zoveel mee als de vrouw zelf als er elkaar maar in steunt en in betrekt.ik wens je het allerbeste toe en een hele mooie en gezonde baby.nog veel sterkte en vele groetjes.
Door: liesbeth op 14/11/2002 @ 21:52
hoi,
ik heb al een gezonde zoon van 20 maanden en die zwangerschap verliep feilloos; Toen ik in jullie dus weer zwanger was vertelden we het ook meteen aan iedereen die het horen wilde. Toen het even later ook misliep heb ik van veel mensen dan ook heel veel steun gekregen en van anderen dan ook weer niets, geen reactie. Ik vind ook dat je je gevoel moet volgen; Nu ben ik weer (heel pril) zwanger en ik vertelde het enkel aan mijn ouders en zussen en aan een hele goede vriendin waar ik altijd bij terecht kan. De anderen zullen nu toch even moeten wachten denk ik....
Door: Steven op 07/04/2003 @ 15:07
hey,
ik begrijp best dat je een maand of drie wacht tot je de ganse wereld vermeld dat een mini-mensje op komst is. Mijn vrouw en ik wilden ook graag pas na 3 maanden het iedereen vertellen. Maar ik zeg je, het is een hele uitdaging om zo een fantastisch nieuws te verzwijgen en na 1,5 maand hield ik het niet meer uit. Soit, nog 3 maand en dan is het zover. Wij kunnen nog amper wachten tot onze junior er is.
Veel sterkte en proficiat op voorhand
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.