Een miskaam? Gelukkig niet...
Bijna een week geleden was het zover. Mijn wereld leek in één keer in te storten. Mijn vrouw belde mij op terwijl ik op het punt stond een klant te bezoeken. De boodschap die ze had: "Bloedverlies!"
Ze was 8 weken zwanger en we waren dolgelukkig. Verstijfd hoor ik mijzelf nog een aantal keren roepen dat het niet mogelijk is. Mijn vrouw vraagt of ik haar kom halen, ze heeft een afspraak met de dokter gemaakt. Eigenlijk wil ik niet mee, want ik heb een vreemd voorgevoel.
Bij de dokter worden mijn vermoedens bevestigd. Na een inwendig onderzoek en een uitgebreid gesprek, komt de dokter tot de conclusie dat het een miskraam is. Hij vertelt ons dat er snel hevige vloeiingen zullen plaatsvinden en dat die het allemaal nog erger kunnen maken.
Mijn vrouw zit naast me en de tranen kruipen langs haar wangen omlaag. Ik probeer me groot te houden en zoveel mogelijk informatie van de dokter los te krijgen. Het is gebeurd, over…
Na vijf dagen is er nog steeds geen vloeiing geweest en er is weer een nieuwe emotie bijgekomen; onzekerheid. Toch maar weer de dokter gebeld en een afspraak gemaakt.
Deze keer was de dokter, nadat hij ons verhaal had aangehoord, een stuk positiever. Hij vond het zeer gunstig dat er geen vloeiingen meer waren geweest en hij wilde dan ook een spoedecho laten maken.
Dit gaat over twee dagen gebeuren. Ik weet niet hoe ik mij op dit moment voel. Aan de ene kant ben ik blij, aan de andere kant wil ik me ook niet teveel toegeven. Onze gevoelens en emoties worden heen en weer geslingerd en het enige wat we nu willen, is weten of dit goed gaat of niet.
Ik lees veel verhalen van vrouwen die over een miskraam schrijven. Als man voel je je machteloos wanneer zoiets gebeurd. Je kunt niets doen en hebt verder geen invloed. Het is gewoon een kwestie van slikken en doorgaan. Nog twee dagen. Nog twee dagen…
Edwin
We zijn inmiddels bij de gynaecoloog geweest en alles blijkt goed te zijn. De huisarts heeft in deze eigenlijk flink geblunderd. Hij had iets genuanceerder met zijn formuleringen om moeten gaan. Hij heeft ons echt veel verdriet bezorgd, terwijl dit niet nodig was geweest.
Mijn advies is daarom ook, blijf bij dit soort zaken zo rustig mogelijk en vraag direct zoveel mogelijk informatie. Ook gewoon direct een verwijzing vragen voor de gynaecoloog of verloskundige, want wachten heeft geen zin en wekt alleen maar onrust op.
Tot slot wil ik nog even kwijt dat het echt fantastisch is om op de echo je ongeboren kind te zien. De foto's waren ook geweldig (ondanks dat het nog maar 9 weken was). Ik kan ze jammer genoeg niet inscannen, anders had ik ze meegestuurd.
Met vriendelijke groet,
Edwin
Reacties:
Door: sascha op 11/09/2002 @ 08:48 
hai edwin
gelukkig is alles goed,want zoiets is heel erg schrikken. Ik had ongeveer t zelfde toen ik zwanger was van mijn eerste, ik verloor ook wat bloed, en toen was ik al 4 maande, en ben gelijk naar de huisarts gegaan. Hij vertelde ons doodleuk das een miskraam ga maar naar huis en t zal wel afkomen. Mijn vriend die was witheet van kwaadheid en stond er op een echo te laten maken. Een dag later konden we al bij de gena terugt, en wat bleek, de placenta zat heel ver naar voor en was een klein beetje verschoven. Helemaal niks aan de hand. ik kan je wel zeggen dat ik redelijk kwaad ben geweest, om t maar zacht uit te drukken.
maar goed een hele fijne zwangerschapvoor je vrouw en jou.
groetjes sascha
Door: Frank Kosterman ( Randy's papa ) op 11/09/2002 @ 09:04
Dat is schrikken. Ik kan me voorstellen dat je boos bent op de dokter.
Succes met de zwangerschap
Frank
Door: Lies (profiel) op 11/09/2002 @ 10:42
Heel veel succes met de zwangerschap. Ik hoop dat alles goed blijft gaan. Zelf heb ik in januari een miskraam gehad en je wereld stort in. Ook al is het nog pril, bij ons was het 11 weken, je hebt er al zo erg naar uit gekeken. Gelukkig werden wij enorm goed opgevangen door onze gyn.
Voor mijn man was het ook heel moeilijk omdat hij mij moests steunen en intussen hij met zijn verdriet bleef zitten. Niet veel mensen denken eraan om ook aan de papa te vragen heo het met hem gaat.
Nu zijn we weer verder en ik ben inmiddels 20 weken zwanger. We genieten er zoveel meer van nu en staan veel meer stil bij alles. De schrik blijft erin zitten maar we zijn optimisten en kijken uit naar onze eerste spruit.
Ik wens jullie het allerbeste toe en zou trouwens direct een andere dokter opzoeken, iemand waar je weer vertrouwen in kan hebben!
Lies
Door: Veerle op 12/09/2002 @ 06:08
Van ons Jana dacht men ook aan een miskraam omdat men ipv een vruchtje een bloedvlek op de echo zag. Toch was mijn hcg goed waardoor men optimistisch bleef. Ik heb toen gebloed, en ons Jana is intussen een flinke madam die naar school gaat!
Door: Willie op 13/09/2002 @ 11:54
Hoi Edwin,
Tja, die dokters hé! Zelf hebben we ook een bloeding gehad op 7 weken en onze huisarts heeft ons toen wel goed opgevangen en duidelijk verteld wat de mogelijke verklaringen allemaal waren. We hebben ook wel een week in onzekerheid geleefd van gaat het nu goed of fout aflopen en dat is niet makkelijk. Ondertussen hebben we een flinke dochter van 5 maanden.
Nog veel geluk en hopelijk vinden jullie snel wat rust zodat jullie kunnen genieten van de rest van de zwangerschap.
groetjes,
Willie
Door: Dewaegemaeker mieke op 16/09/2002 @ 14:34
Ik weet maar al te goed hoe het voelt om een miskraam te krijgen .Gelukkig is het bij jou niet door gekomen.Ik ben het kwijt geraakt.Ik ben er weken van ziek geweest .Mijn vriend probeerde mij te troosten maar dat hielp niet veel.
Zoiets wens ik niemand toe want,zoiets is niet te begrijpen.Voor de man niet en voor de vrouw nog minder.
Ik ben nu terug zwanger en ik hoop uit het diepste van mijn hart dat alles nu echt oke gaat.
Want,zoiets kan ik geen tweede keer aan.
Ik ben nu 9 weken en heb nog een hele tijd te gaan.Ik ben veel misselijk maar dat neem ik er met alle plezier bij.
Ik wens jullie beiden het beste toe met jullie kindje
Door: Elke op 17/09/2002 @ 21:57
Dag Edwin,
alvast proficiat. Ik kan me heel goed voorstellen hoe zoiets voelt. Ik kreeg juist hetzelfde nieuws, de vloeiingen bleven uit, maar toch draaide het uiteindelijk uit op een curettage. Ik heb gelukkig een dochtertje van twee die al mijn aandacht vergt en waardoor ik het verdriet een beetje kan afzetten.
Veel geluk en laat ons nog iets weten.
Mieke veel geluk met je zwangerschap.
Door: happylientje op 11/01/2004 @ 21:11
Jeetje ik schrok wel zeg! Wat een onzekerheid is dat voor julie beide geweest, maar gelukkig ging tog alles goed!!! ben hee blij voor jullie en wens jullie nog een hele mooie, voorspoedige zwangerschap toe
. verder wil ik heel ff kort ook een verhaaltje van mij kwijt, dit gaat ook over onzekerheid... misschien dat hier ook nog reacties op komen die mij n beetje kunnen helpen. over onzekerheid gesproken; ik ben een jonge vrouw van 20 en weet sinds 15 december pas dat ik ook zwanger ben. dit kreeg ik in het ziekenhuis te hoeren n.a.v een urinetest. maar nu hebben ze me nog niet kunnen vertellen hoe ver ik al ben, eerst zeiden ze 14 weken, toen 12, toen 16(!) en nu zou ik opeens nog maar 8 weken zwanger zijn... echt heel raar. voor mij is t tog wel belangrijk om iig te weten heolang ik zwanger ben. sinds vanmorgen heb ik ook last van (ligt!) bloedverlies, en dat vindt ik best eng! daarmee ben ik dan gelijk geconfronteerd met nog een onzekerheid ik heb geen direct nr gekregen van een arts of gynacoloog die ik kan bellen als ik iets te vragen heb of als er iets is. dit vindt ik eerlijk gezegd egt stom, maar gelukkig gaat mijn moeder morgen mee naar het ziekenhuis om meer zicht te krijgen en ze helpt me dan ook met een paar telefoontjes
Door: Anoniem op 11/12/2006 @ 20:13
Eigenlijk is het best wel geruststellend als ik lees dat ik niet als enige zwangere een bloeding heb gehad tijdens de onzekere weken. Voor mij is het nog een weekje afwachten en dan de eerste echo. Ik hoop echt dat alles in orde is! Het is onze eerste en dan schrik je behoorlijk als dit gebeurt. Gelukkig hoeft het dus niks ernstigs te zijn... Alvast gefeliciteerd!!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.