Midden in de nacht...
 |
Bam! Midden in de nacht een klap in mijn gezicht. Ik doe langzaam mijn ogen open en voor mij staat een jongetje met een speen in zijn mond. Zijn ogen vragen: "Papa, mag ik bij je komen?" Ik kijk op de klok: half 4. "O, nee", denk ik. Ik probeer (voor zover ik ertoe in staat ben om half 4 's morgens) hem te vertellen dat ik morgen moet werken en dat hij in zijn eigen bed thuishoort. Hij kijkt mij verder aan met z'n oogjes. In zijn mond beweegt de speen nog steeds en ik denk: "Heeft hij me begrepen of niet?" |
"Kom, kom in papa zijn armen."
Dat is wat hij wou. Ik denk: "Waarom word ik altijd zo week als hij mij met zijn mooie oogjes aankijkt?"
Hij ligt tegen mij aan en het enige wat ik nog hoor, is het geluid van een tevreden jongetje dat op zijn speen zuigt. Ik kruip wat dichter tegen hem aan en ruik aan zijn haar, ruik aan hem: de geur van een klein jongetje 2 en een half jaar oud. Ik hoor zijn adem en denk: "Kom, al weet ik dat de nacht voor mij voorbij is, blijf lekker liggen, kereltje."
Terwijl ik mijn ogen dicht doe, kan ik het genieten. En met een glimlach op mijn gezicht, slaap ik toch nog in…
Groetjes,
Joan
Reacties:
Wat kunnen ze toch je hart laten smelten
ook al doen ze niet wat je als ouders zou willen (in dit geval je rustig laten slapen) ze zijn toch om op te eten hé!!!
cindy & Stampertje xxxx
Door: tina op 02/02/2003 @ 11:23 
Zo’n eenvoudig verhaal en toch vol liefde en tederheid.
Wow, ook mijn hart smelt er helemaal van en ik herken het volledig. Als dochterlief ’s nachts wakker wordt voor haar tutje en ik sta daar met mijn halfslapende hoofd over haar bedje gebogen, dan maakt die aanblik meteen alles goed, ook dat je midden in de nacht uit je bed moet.
groetjes, Tina, mama van Lotte, zes maanden jong.
Door: jolanda op 03/02/2003 @ 16:09
Het is toch heerlijk he, die kleintjes. Zo heb ik een zoon van 3 die regelmatig s nachts komt vragen of hij ook in het grote bed mag slapen. Weigeren is bijna onmogelijk.
groetjes van jolanda
Door: Bo op 08/02/2003 @ 21:20
Ik wil het geloven. Het is enorm vertederend en die dreumessen weten heel snel hoe ze je kunnen inpalmen.
Toen ik dit verhaal las had ik eigenlijk iets van "Oh jee ! niet doen !". Als mama van ondertussen twee pubers en een peuter heb ik ontdekt dat je ze na een tijdje gewoon niet meer uit je bed krijgt en dat ze er dan voortdurend staan putje nacht. Ik heb die fout gemaakt met de oudste en het heeft me maanden gekost om haar zonder huilbuien op andere gedachten te brengen. Sindsdien is hier de de regel "ok, eerst een hele dikke knuffel van mama en dan ga jij lekker terug in je bedje slapen en krijg je nog een dikke knuffel als je opstaat". Weigeren kan en mag hoor.
Door: Mieke op 07/05/2003 @ 19:36
Ik vind het een heel mooi verhaal!Dat dit van een vader komt raakt me nog meer!groetjes
Door: Anoniem op 21/09/2004 @ 02:34
wat een engeltje he, alleen die geur waar je het over had.... 
van die geur uit haar mond trekt bij mij altijd de vloerbedekking krom 
Door: Leonie Vilier op 21/06/2006 @ 16:03
Ik weet precies wat je bedoelt, ik heb dat ook met mijn zoontje. Toevallig ook 2,5 jaar. Heerlijk hè?
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.