Vader?
Een gedachte waar ik al een aantal weken tegenaan loop: ik word pappa! Of toch niet?
Van alle kanten komen de verhalen op je af dat je toch zeker een aantal weken zal moeten wachten. Maar hoeveel weken precies? Dat kan niemand deze aanstaande pappa precies vertellen. De een zegt 12 weken, de ander 13 en weer een ander 14 tot 16 weken. Ik blijf maar op 2 gedachte hinken: wel blij of niet blij?
Waarom? Onze 1e zwangerschap eindigde helaas in een miskraam. Op zondag, na 10 weken zwangerschap, kreeg mijn vriendin last van hevige bloedingen en de daarbij behorende krampen. Gelukkig woont onze verloskundige in de buurt dus kwam zij ook gelijk even langs. Zij constateerde een abortus completus en vertelde dat het bloeden minder zou worden en dat de krampen af zouden nemen. Maar niets bleek minder waar...
Op maandag werd het alleen maar erger en op dinsdag viel mijn vriendin flauw onder de douche. Als een speer naar het ziekenhuis gegaan alwaar er werd geconstateerd dat ze nog steeds zwanger was! Langzaam maar zeker werd ik heel onzeker, wat was er nou aan de hand? Er bleek dat mijn vriendin een HCG-hormoon van 321 had wat betekende dat ze nog zwanger was. De behandelende arts vertelde ons dat het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap was... Er schoten allemaal vragen door mijn hoofd: "Maar wat is er zondag dan gebeurd" en "Wat moeten we nu doen?"
Mijn vriendin werd meteen opgenomen in het ziekenhuis en moest daar te observatie blijven. 's Avonds zat ik thuis op de bank en kon mijn tranen niet meer bedwingen. Als een klein kind zat ik te huilen op de bank zonder mijn vriendin. Zo kil en zo hard: op zaterdag werden wij nog ouders en 3 dagen later ligt mama in het ziekenhuis aan allemaal apparaten.
De volgende ochtend vertelde de arts wat er precies aan de hand was. Het bleek zo te zijn dat er een dubbele bevruchting had plaatsgevonden. 1 Eicel had de goede afslag genomen, was in de baarmoeder terecht gekomen en was er op die bewuste zondag uit gegaan. Vandaar dat de verloskundige een abortus completus constateerde. De andere eicel had blijkbaar een verkeerde afslag genomen en verkeerd terecht gekomen: een zgn. buiten baarmoederlijke zwangerschap. De teleurstelling was groot dat het nu gewoon definitief over was. Thuis aangekomen zaten we samen op de bank voor ons uit te staren en terwijl mijn vriendin lekker ging slapen, heb ik alle babyspullen, die wij hadden gekregen van de familie, opgeruimd.
Na het lezen van dit verhaal zul je begrijpen dat het voor ons nu heel moeilijk is om te genieten van onze nieuwe zwangerschap. Al die vragen die door je hoofd gaan, alle onzekerheden, alle factoren en alle verhalen. Het is een grote brij van informatie waar je je weg doorheen moet zien te zoeken.
Vanmiddag gaan we voor de 1e echo en je kunt je voorstellen dat wij vannacht geen oog dicht hebben gedaan. Gaat het wel of gaat het niet? Vanmiddag weten we meer...
Reacties:
Ik wens jullie veel sterkte
Ik hoop echt dat je dit keer vader mag worden
Laat je even weten hoe het gelopen is
Succes
Door: Anneke op 05/06/2003 @ 08:20 
Mag ook ik me aansluiten bij Frank en jullie véél sterkte wensen in deze nieuwe zawngerschap !
Ook ik ben nu zwanger, nog maar 5 weken....en jawel met de nodige vragen erbij of alles wel degelijk in orde is....kan dus jullie standpunt enorm goed begrijpen want heb zulke ervaring nog niet meegemaakt en maak me zorgen !!! dus ik duim voor jullie 100% !!!
véél sterkte hoor !
liefs , Anneke
Door: Greetje op 05/06/2003 @ 10:37
Beste ’papa-in-wording’, ook ik wens jullie veel sterkte toe en hoop dat het allemaal in orde komt. Ikzelf ben nu 18 weken zwanger en heb ook nog steeds mijn ’bange’ momenten hoor. Ik denk dat ik pas zeker zal zijn als ik mijn gezond kindje in mijn armen hou. In ieder geval duim ik voor alle babietjes, dat ze gezond en wel mogen groeien in de mama’s hun buikjes !
Door: Veerle op 05/06/2003 @ 11:07
hey,
ik wilde je ook eventjes veel sterkte wensen! Een miskraam is iets verschrikkelijks om mee te maken en ik kan heel goed begrijpen dat je na zo’n klap extra bang en onzeker bent.
Ik hoop met jullie mee dat de eerste controle goed verlopen is en dat jullie binnen een tijdje toch kunnen beginnen genieten. Ongerust zal je altijd wel een beetje blijven tot het kindje veilig en wel in jullie armen ligt...Ik ben nu 27weken zwanger van mijn eerste kindje en de angst steekt soms ook nog op hoor...alles is zo nieuw en je weet nog niet goed wat normaal is...
Ik vind het echt wel lief van je dat je zo bezorgd bent, ik denk dat je echt een goede papa zal worden en dat gun ik je ook van harte!!!
Liefs,
Veerle
Door: kristal op 05/06/2003 @ 11:34
Ik duim voor jullie dat er goed nieuws volgt met de echo!Laat het aub eens weten.Ik bevind me een beetje in dezelfde situatie.Ik ben vandaag net 4 weken zwanger.Heb in febr een miskraam gedaan na 15 weken zwschap.Ikdacht ook dat 12 weken de kritieke datum was en zal ongerust blijven tot ik ons baby’tje gezond en wel in mijn armen kan houden!Ik wens jullie al het geluk van de wereld toe en probeer toch een beetje te genieten ook..Een MK is vreselijk,moeilijk om te aanvaarden(ik kan het ook niet)maar voorkomen kan je het toch niet;ben blij dat we een nieuwe kans krijgen en hoop dat het nu wel goed gaat;voor jullie en voor ons.Succes!
Door: Ann op 05/06/2003 @ 13:49
Hallo Papa, ik weet wat je voelt. Ik heb eerder 2 miskramen gehad en afgelopen november nog een BBZ. Bij mij was het echter te laat en de eileider is gesprongen. Nu ben ik terug zwanger en elke dag opnieuw heb ik angst. Inmiddels ben ik 20 weken en nog steeds zit die angst er dik en dubbel in. Misschien verkeerd, maar ja, zo voel ik me nu eenmaal. Ik hoop dat het jullie voorspoedig gaat nu. Mijn verhaal kan je lezen bij: soms gaat het mis: 2 miskramen en een BBZ
Groetjes
Door: Mieke op 05/06/2003 @ 16:02
Hallo,
Ik hoop net als de anderen dat het nu goed mag gaan.
Wij hebben al een dochter van 2.5 jaar. Enkele maanden geleden was ik voor de tweede keer zwanger. Tijdens een controle op 16 weken bleek ons babytje al meer dan 2 weken overleden. Ik snap echt wat jullie doormaken want ik ben inmiddels zelf ook terug zwanger (21 weken). Vooral in het begin van deze zwangerschap was ik heel heel ongerust. Elke controle blijft nog heel spannend. Sinds enkele weken voel ik ons babytje bewegen in mijn buik en dat geeft elke dag weer een geruststellend gevoel. Toch zal ik pas gerust zijn als ons babytje geboren is. Ik wens jullie veel sterkte en hoop dat alles goed gaat.
Groetjes Mieke
Door: Anoniem op 05/06/2003 @ 17:37
Jouw vriendin heeft veeeeeeel geluk met zo’n meelevende man!!! Zeg haar dat maar, en proficiat voor jou! Zo zijn ze niet allemaal. De mijne wou zelfs niet mee naar de kliniek toen ik eens bloedverlies had en erg ongerust was (maar intussen hebben we een gezonde baby) En ik hoop ook dat alles goed verloopt, ik duim!
Door: Minneke op 06/06/2003 @ 17:56
weet u al iet? Ik wens u alle sterkte toe. Succes eh! T ga zeker en vast lukken nu!
Door: Karolien op 15/06/2003 @ 23:37
Waw, waren alle mannen maar zo. Ik mag zekers niet klagen want mijn ventje steunt me ook in alles en maakt ook alles bewust mee. Wij zijn nog volop aan het proberen want het lukt niet volledig. Maar ik ben nu al bang voor een eventuele zwangerschap en alle dingen die fout kunnen lopen. Ik denk dat het normaal is. Ga er gewoon vanuit dat het wel goed zal lopen. Negatieve gedachten en gevoelens maken het alleen maar erger. En wees vooral fier op jezelf: je wordt een superpapa en zoals ik het hier lees, verdienen jullie het ook om ouders te worden.
VEEL SUCCES!!
Karolien
Door: DJ op 18/06/2003 @ 11:42
Lieve allemaal,
Onzettend bedankt voor alle lieve reakties!
Inmiddels zijn we de 20 weken al gepasseerd en alles gaat goed. Vorige week hebben wij een zgn. pretecho gehad en hebben we voor het eerst ons kind gezien. Ik kan niet vertellen hoe geweldig dat was! We genieten nu allebei ontzettend van de zwangerschap. Door de MK zijn we wel veel bewuster om aan het gaan met de zwangerschap. We genieten van elk moment van de dag dat we samen ( met z’n drieen? ) zijn. De zwangerschap is er inmiddels wel goed in gaan zitten. Als m’n vriendin zit te huilen om een of andere serie dan huil ik gewoon mee! Zouden haar hormonen overslaan naar mij? Ik denk van wel! Verder ben ik als man bezig om m’n eigen nesteldrang te ontplooien. Stofzuigen, dweilen, boodschappen doen, was draaien, de tuin onderhouden en eten koken. Hoe moeilijk het ook is om na een MK te genieten van je zwangerschap, probeer het toch te doen. Ik zeg maar zo : Stel je voor dat je kind later naar je toekomt en dan tegen je zegt : " hoe was het toen jij zwanger was?". Dan wil je toch alleen maar zeggen " pappa en mamma hebben elk moment van de dag genoten van de zwangerschap!".
Ik wens jullie allemaal een hele goede zwangerschap toe en veel genot, liefde en ontzettend veel geluk!
Door: Anoniem op 29/03/2005 @ 11:34
aaaah, das vet zielig als zoiets gebeurt, echt! ik hoop dat jullie nog een lief kindje krijge, veel succes
Door: Inge op 14/09/2006 @ 17:01
Ik vindt het vreselijk om te horen wat jullie mee gemaakt hebben!! Ik hoop dat jullie bij deze zwangerschap meer geluk hebben!!
Door: snaak op 05/11/2006 @ 22:37
he hallo papa
ik lees hier je verhaal en alle andere maar heb toch een vraag aan je... mischien kun jij me helpen...
ik heb drie weken geleden een buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad... operatie je kent het wel alle ellende... maar goed nu mijn volgende vraag... op jou verhaal met die twee cellen 1 afgestoten en 1 bbm...
ik voel me nog zo zwanger om maar te zeggen... borsten doen zeer en buik zo dik.... zou kunnen zijn dat ik toch nog zwanger ben ook... net als wat jij zegt... 1 eitje verkeerd en de andere toch goed...??
of zouden ze dan moeten zien tijdens de operatie dat daar wat zou moeten zitten... of komen ze daar niet bij in de buurt.... moet geloof ik toch maar is de doc gaan bellen...maar dacht vraag eerst maar is hier.
verder alle zwangere vrouwen... geniet en er van.. en vaders ook natuurlijk.... en mischien krijg ik hier antw op mijn vraag...
groetjes snaak
Door: Anoniem op 09/05/2007 @ 14:03
Lieve mensen,
In januari dit jaar (2007) kreeg ik een hele grote schok, ik hoorde dat ik zwanger was totaal ongepland maar meer dan gewenst. Diezelfde dag hoorde ik ook dat het totaal mis was. Ik lag als in een film in het ziekenhuis ik kon nergens meer aan denken. Ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap in mijn rechtereileider en die was gesprongen waardoor ik een inwendige bloeding had. Ik had niet lang meer te leven als ik niet heel snel geopereerd zou worden. Dezelfde dag was mijn eileider en ons kindje weg. Ik besefte het niet, niet die dag. Ook niet de dagen erna. Nu pas na drie maanden voel ik meer dan ooit het verdriet om dit verlies. Mijn partner is er altijd voor me en daarom wil ik hem bedanken en ik heb er een gedichtje over geschreven. Misschien geeft het troost aan anderen, misschien ook niet. Soms is verdriet niet te vergeten of te troosten.
Lief klein wondertje,
Mama en papa heb je van ons gemaakt,
Door je nooit te kunnen vasthouden,
Is mijn hart vol verdriet geraakt.
Als ik je papa’s hand vasthoudt,
Voel ik de warmte die jij me zeven weken gaf.
Het doet zo’n pijn van binnen
Dat ik je nooit zal zien
Ik heb je eventjes gevoeld van binnen
Daar waar je nog zo veilig was.
Toen ging het mis en anderen
zeiden het was nog niets.
Voor mij wel, je was het eerste wondertje
door de liefste man aan mij gegeven,
je blijft voor mij bestaan
elke keer dat mijn hart zal slaan.
Ik hou zoveel van je kleinste dierbare schat,
Ook al ben je niet gebleven je hebt wel bestaan.
Alles waar je echt van houdt,
zal je warmte blijven geven
Ook al is het niet gebleven
of geworden wat jij wou.
Het blijft altijd een deel van jou
en een stukje van je leven.
Door: Lunneke (profiel) op 09/05/2007 @ 16:11
Schitterend, ben zo blij dat alles deze keer vlotjes verloopt...Jullie kindje zal allesinds een groot hart hebben als het maar iets van jullie zal hebben...
Ikzelf heb ook 3 miskramen achter de rug en heb ook enorm in spanning gezeten maar nu is dit ondertussen toch al een beetje achter de rug...
Veel succes nog in de verdere zwangerschap
Dikke knuffel
Lunneke
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.