ik zit net op google te kijken naar mensen die een zelfde probleem hebben waarin ik mij op dit moment bevindt..en ja hoor een hele hoop zelfs. zodoende kom ik op deze site. Bij ons zit het zo:

een aantal maanden geleden tijdens een vervelende menstruatie zei ik wat obstinaat tegen mij man..ik laat met steriliseren en ze halen alles er maar uit. ik had toen dus nog duidelijk geen kinderwens en die heb ik hiervoor ook eigenlijk nooit gehad. Totdat mij man zei..zou je dat nou wel doen, misschien wil ik nog wel kinderen..
ik was enigszins geshocked door deze opmerking en we hebben het verder de hele nacht zon beetje over kinderen gehad. ik heb er toen eens echt over nagedacht en kwam vervolgens tot het besluit dat kinderen inderdaad wel in mijn toekomstwensen liggen. nu een aantal maanden verder lijkt het of mijn biologische wekker met een klap aan het werk is gezet en wil ik liever vandaag dan gisteren zwanger zijn..ik ben 26 en mijn man 31 we zijn getrouwd, wonen in een goede omgeving om kinderen te hebben, zijn financieel redelijk zeker, we zijn beiden gezond, hebben oppas, zijn zelf goed opgeleid, ik ben van zins minder te gaan werken, we hebben de ruimte, ik werk zelfs in gezinnen waar er in de opvoeding dingen mis zijn gegaan en ik heb zodoende mijns inziens voldoende pedagogische kennis, we hebben een zeer stevige relatie...kortom mijns inziens zijn we van alle gemakken en voorwaarden voorzien die een kind een goede start moeten geven.
echter krabbelt mijn man nu weer net zo hard terug als toen hij mijn wekker op scherp heeft gezet. Hij zegt wel nee maar ik weet dat ik hem zonder al te veel moeite best kan overtuigen. de vraag is echter of ik die verantwoordelijkheid op me wil nemen. hij geeft aan bang te zijn voor allerlei dingen die een kind nou eenmaal met zich meebrengt: financieel, verantwoordelijkheid, privacy, het er altijd moeten zijn, minder slaap, aandacht nodig hebben als het net even niet uitkomt, ze niet even in de kast kunnen zetten bwvs...allemaal reeele zaken en zeker ook nadelen, maar hij kan maar moeilijk hierover heen stappen en ook de mooie kanten zien. ik denk zelf dat het koudwatervrees is maar hoe haal ik hem erdoor heen? ik heb al veel gepraat met hem en zelfs de baby van een vriendin geleend om toch vooral de mooie dingen naar voren te brengen maar dit heeft voor als nog zijn schroom niet weggenomen. nou is mijn man het type die alles wel wil maar vaak moet ik hem een oosje aan het idee laten wennen..neem nou de hond..die wilde hij in het begin niet maar ik bleef er een hele tijd over hebben tot ik allang weer vergeten was dat ik een hond wilde en hij op internet een geschikt nestje pups had gevonden en mij zo opeens mee heeft genomen om een pup uit te zoeken. zo is het eigelijk ook gegaan met verhuizen naar duitsland en trouwen enzovoorst. hij heeft de tijd nodig en dat zegt hij ook zelf. nu zijn we echter al een half jaar verder en er komt nog niets uit. hij begint er soms zelf over maar ik kan en wil het er niet meer over hebben omdat het toch niets lijkt te helpen en ik wil niet dat ik uiteindelijk de knoop door moet hakken. ik wil dat hij het ook wil eigenlijk. daarnaast wordt ik zo langzamerhand echt eenbeetje verdrietig van deze gesprekken omdat ik langzamerhand echt bang wordt dat hij de stap niet gaat durfen te nemen. hij zit nu op het punt dat hij het niet wil omdat hij bang is dat hij het niet aankan. ja wat kan ik daar nog tegen inbrengen?

voor mij wordt het steeds belangrijker. ik zoek op marktplaats naar leuke kinderkamers zonder dat hij het weet en heb het erover met vriendinnen. ik heb al geld gespaard op mijn eigen spaarrekening voor een kinderkamer. ik zou bijna zeggen dat ik bijna obsessief ermee bezig ben en denk er meerdere malen per dag aan. ik wil hem hier niet mee confronteren want ik wil hem niet in een hoek drukken. hij denkt daarnaaast serieus dat je binnen een week zwanger bent als je eraan begint en staat er niet bij stil dat het wel een poos kan duren voordat het ook echt lukt. ik ben nu ruim 26 en als alles in een keer lukt ben ik 27 als ik moeder ben en dan wil ik nog graag een tweede als alles ons gegeven is. ik wil dus niet heeeeeeel lang ermee wachten al heb ik in principe de tijd zo voelt het niet.

ik weet niet of hij nog over de streep komten of het dan ook echt lukt, maar ik hoop en bidt van wel. ik hoop ook echt zeker dat het met mijn man lukt en hij ook zelf graag wil anders zal ik op een goed moment alelen verder gaan moeten al is het daar nu nog niet echt de tijd voor...

Ook voor mij is dit verhaal heel herkenbaar.
Bij mij is er alleen één verschil, we hebben al een kindje.
We hebben twee jaar terug onverwachts een zoontje gekregen.
Mijn man had er veel moeite mee, maar ik was direct dolblij.
Mijn eerste gedachte was: "Ik kan kinderen krijgen!".
Ik heb altijd gedroomd van een groot gezin, ik zie ons al rond een tafel zitten op zondagmorgen.
Toen mijn zoontje geboren werd had ik al meteen in mijn hoofd over twee jaar de volgende. Maar mijn man denkt er heel anders over.
Hij ziet het niet zitten. Hij vindt 1 kind al een grote opgave, laat staan twee. eerst probeerde ik het onderwerp zoveel mogelijk te vermijden om afwijzing te voorkomen. Maar de laatste weken kan ik het niet meer onderdrukken. Ik droom er iedere avond van een zwangerschap.
Het lijkt zo verwend, alsof ik niet gelukkig kan zijn met één kindje.
Ik houd zielsveel van hem en ook van mijn man, maar toch mis ik iets. Het voelt alsof ik een leegte voel van binnen.
Ik heb alles al geprobeerd wat ik maar kan bedenken. Maar ik ben bang dat het uiteindelijk zorgt voor een kloof in mijn relatie. Ik zou voor mijn zoontje niet willen dat we uit elkaar gaan. Maar die kant gaat het steeds meer op.
Ik weet af en toe echt niet meer wat ik moet doen. Het lijkt soms zelfs wel alsof het gevoel de overhand neemt. Ik heb besloten dat ik niet meer met mijn man wil praten over kinderen krijgen, het eindigt namelijk iedere keer in een fikse ruzie. Heeft er iemand ideeën, tips of een zelfde soort verhaal? Ik wil graag mijn verhaal kwijt, maar de mensen om mij heen hebben al meteen hun woordje klaar. daar zit je ook niet altijd op te wachten.

wat herkenbaar allemaal!
wij kampen ook al een aantal jaren met hetzelfde probleem. ik wil wel kinderen maar mijn man niet. ik ben 27 en hij is 33 jaar. hij wil die verantwoording niet aan. hij vind het nogal een hele opgave.
nou krijgt iedereen om mij heen kinderen, en krijg je steeds meer die reactie; en wanneer komt er een kleintje bij jullie? ik begin het er steeds meer moeite mee te krijgen. ik ben zelf niet zo'n makkelijke prater, dus niet veel mensen weten van onze situatie, en diegene die het wet die zeggen van zulke dingen als; ach hij draait wel bij, en dat komt nog wel. nou ik denk het eigenlijk niet meer. net als een eerdere reactie moet hij altijd aan dingen wennen. een kat wou hij eigenlijk nooit, nu hebben we er 1 en hij is me er toch gek mee! trouwen wou hij nooit, vond hij niets. vorig jaar juli zijn we getrouwd, en echt niet alleen omdat ik het alleen wou! het is niet zo dat ik aan zijn kop zit te zeuren.
ik kan er niet zo goed met hem over praten, we zijna llebei niet zulke praters, maar als ik er met hem over begin, dan eindig ik meestal erg verdrietig, en zijn we nog geen steek verder.
een vriendin van mij heeft ook kinderen en als ik dat kleintje op schoot heb, dan geniet ik. lijkt me zo leuk om een kindje van ons tweetjes te hebben! hij heeft dit totaal niet!
het wordt gewoon steeds moeilijker......
fijn om te lezen dat nog meer mensen met het zelfde probleem zitten..

Het verhaal van 9 oktober lijkt bijna exact op mijn leven. Ik heb een zoontje die 29 oktober 2007 alweer 2 jaar wordt. Vanaf de geboorte van mijn zoon wil ik graag een 2e kindje, en bovendien lijkt het me ook leuker voor mijn zoontje. Ikzelf kan er niet over praten met mijn vriend, daar hij over het onderwerp 'kind'uitgesproken is. Ik hou erg veel van mijn vriend en heb geprobeerd zijn beslissing te respecteren, maar voel me daardoor wel vreselijk ongelukkig.

jeetje wat een herkenbare verhalen.
Ik wil heel graag een kindje, altijd al gezegd en hij niet. Tot dat ik vorig jaar perongeluk zwanger raakte en een miskraam kreeg. Daarna leek het hem toch wel heel leuk. Hij was zelfs enthousiast! tot 3 weken geleden. Ik dacht 2008 wordt helemaal mijn jaar! huisje kindje. Nee, zegt tie dat tie het toch maar niet wilt. Hij is te bang dat het kind ziek wordt (nav ziektes in zijn familie) begrijpelijk natuurlijk, maar ik heb het gevoel alsof hij iets van mijn leven heeft afgepakt. Ik voel me zo verschrikkelijk klote! ik kan het gewoon niet onder woorden brengen. Hij heeft me gewoon blij gemaakt met een dooie mus. Ik zie iedereen zwanger raken en kindjes krijgen. En mijn kans is er gewoon niet meer. Althans met hem. En dat is nog het grootste probleem, ik hou zo ontzettend veel van hem en hij van mij. Ik heb helemaal geen behoefte aan iemand anders.

Ik heb een beetje gelezen wat jullie allemaal geschreven hebben. Nu ik ben 26 jaar en heb een vriend die ondertussen 40 is. Ik wil dolgraag een kindje. Hij heeft een tweeling van 8 uit zijn vorige relatie. Dus wil er echt geen meer bij. Ik voel me al 2 jaar verschrikkelijk. Waarom met haar wel en met mij niet? Ik wil echt wel graag een kindje samen met hem. Wat moet ik doen?!

Ik wil een 2e kind, hij niet...
Bijna 4 jaar geleden werd ik ongepland zwanger. Mijn vriend was 22 en studeerde nog. We hadden toen al 3 jaar een relatie en woonde net samen. Ik was kostwinner. De ontdekking was verschrikkelijk. Na samen weloverwogen besloten te hebben er toch voor te gaan is alles zeer voorspoedig verlopen. Onze zoon is nu 3 jaar. Hij heeft een goede baan, we zijn zeer gelukkig en gezond samen. Al een tijdje heb ik een allesoverheersend gevoel een 2e kind te willen. Al het gevoel hier geschreven ervaar ik ook. Mijn partner wil absoluut maar 1 kind. Met een misschien van over een paar jaar. Ik begrijp niet waarom nu niet. Dan hebben we dat kindje (mocht het weer lukken) over een paar jaar ook nog, alleen is het dan al ouder. Het zou ook fijn zijn als het leeftijdsverschil tussen 1 en 2 niet nog groter wordt. Ervaring heeft mij geleerd dat al het praktische eigenlijk niet van toedoenning is, maar als het gevoel en de wilskracht er is, alles wel goed komt. Hij weet toch hoe fantastisch het is om kinderen te mogen hebben. Hij is een geweldige vader, ik kan niet begrijpen dat hij dat gevoel niet voor een eventueel 2e kindje heeft. Ik ben 1 wandelende bom hormonen, en ik hoop dat ik snel een manier kan vinden om het van me af te zetten. Ik wil de volgende keer als die er komt, dat we er samen voor gaan. En samen de keus maken en vanaf het begin er samen naar toe leven.

Hallo

Ik weet niet of iemand deze topic nog leest, maar ik herken mij erg in verhaal 09/10/07 en 27/10/07.
Ikzelf was 3 jaar bij mijn vriend, waarin hij absoluut geen kinderen wilde, toen hij toch van mening veranderde. Ondertussen heb ik een zoontje van 2 jaar. Ik heb altijd graag meer kindjes gewild, maar door omstandigheden was ik al 37 toen ik van mijn zoontje beviel. Na 6 maand, vroeg ik mijn vriend een tweede ne ik stuitte op een krachtige neen. Ik heb het nog enkel keren aangehaald, maar hij zei telkens neen. Nu heeft onze relatie de komst van het kindje niet zo goed aangekunnen, hij was vaak boos op mij (jaloers ?) waardoor ik afstand nam en hij weer gefrustreerd raakte dat ik er "niet meer was voor hem" en hij "niet meer meetelde". Ik heb mij zo goed mogelijk ingehouden en de zwaardere taken op mij genomen (opstaan, ook als ik terug werkte, badje, eten geven, ...) waardoor ik ook erg moe werd, en soms prikkelbaar. Het gaat nu stilletjes terug beter tussen ons, maar ik denk dat hij zo"n vreselijke periode (zoals hij het noemt) nooit meer wil meemaken, en dat hij ervan overtuigd is dat dat door een kind komt, en mijn reactie daarop. Ikzelf zit er ongeloofelijk mee. Heb al overwogen om weg te gaan (zeker als hij mij zo dagelijks vernederde), maar kan het niet over mijn hart krijgen om mijn zoontje niet dagelijks te zien. Dat ventje houdt mij recht, is mijn zonnetje ! Maar wat zou ik er doodgraag nog een hebben !! En mijn klok tikt echt wel ! Binnenkort komt de 4 eraan. Velen vinden misschien dat het dan niet meer kan, maar ik heb niet gekozen om zolang te wachten. Ik doe het ook fel voor mijn zoontje, dat hij een speelkameraadje heeft en hij zal zijn ouders misschien niet zolang bij zich kunnen hebben, dan heeft hij toch nog familie. Enfin, het laat mij ook niet los (vanacht nog gedroomd dat het toch ging, maar dan zei hij daarjuist dat ik onze maxi cosi moet verkopen ! Ai

Sterkte en dikke duim voor iedereen dat jullie droom toch mag uitkomen

hoi,
tot voor kort was ik erg gelukkig met mijn vriend, hij is echt alles wat ik van een partner verwacht, alleen dat hij geen kinderen meer wil. ik ben 26 en hij is 12 jaar ouder en hij heeft 2 kinderen uit zijn vorig huwelijk, eentje van 12 en eentje van 14 jaar. hij heeft me van de eerste dag gezegt dat hij er geen meer wil en dat hij gesteriliseerd is, maar daar denk je dan niet aan. ik was superverliefd en dacht het wel aan te kunnen, een zorgeloos leven, doen waar je zin in hebt en wanneer je wilt,...
Maar nu heeft zijn ex ( 34 jaar) verteld dat ze zwanger is van haar nieuwe vriend. dat deed zo'n pijn. ik ben al meer dan een week aan het piekeren en ben er toch vrij zeker van dat ik een kindje wil. we praten er af en toe over en dat lucht op voor mij, maar dan voelt hij zich weer slecht.
ik hoop dat onze relatie sterk genoeg is om dit te overleven want ik zie hem ontzettend graag

Mijn verhaal lijkt als 2 druppels water op dat van Annic.
Ik ben 26 en mijn vriend is 13 jaar ouder met 2 kinderen (6 en 8). 2 schatten van kinderen die ik dolgraag zie, maar ze zijn niet van mij...
Ik wil ook graag een kindje! Alleen, mijn vriend wil niet meer.Ik wist dit ook al van dag 1 van de relatie, maar hij wist anderzijds ook dat ik er wel wilde.
Ik bleef er maar over doorgaan en hij beloofde dat hij erover zou nadenken. Toen ook zijn ex zwanger werd, en ik zag hoe goed hij met die zwangerschap en later baby omging kreeg ik wat hoop. Hij houdt echt wel van baby's
Eventjes zijn we er toch voor gegaan. Ik stopte met de pil en alles leek ok. Hij stond er voor open en ik was supergelukkig! tot ik enkele maanden later merkte dat dat geluk niet van 2 kanten kwam en hij uiteindelijk vertelde dat hij echt geen kinderen meer wil!
Dit vreet nu aan me, voel me echt vreselijk! Zo erg zelfs dat ik op een bepaald moment twijfelde of we wel samen konden blijven. Heb hier met hem over gebabbeld waardoor hij zich nu weer heel hard gekwetst voelt. We draaien in een cirkeltje en ik ben zo bang nu!
Khoop echt dat we er nog uit geraken!