Hallo allemaal

Ik herken bovenstaande verhalen van jullie. Ik zou ook heel graag een kindje willen maar mijn man is er nog niet aan toe zegt hij. Verder kan het qua financieen en huisvesting prima maar hij heeft het gevoel dat hij nog niet voor een kindje kan zorgen. Het lastige is dat hij ook niet goed kan aangeven wat er dan moet veranderen om wel voor een kindje te kunnen zorgen. Hij is best heel gek met kinderen en wil ook heel graag kinderen maar wanneer dat weet hij niet. Ik wil hem absoluut niet pushen maar voor mijis het wel lastig omdat ik absoluut niet weet of da tover een half jaar is, over 1 of over 2 jaar. Wij praten hier wel steeds over samen maar laten het niet bepalend zijn voor onze relatie. Ik weet dat hij echt wel wil maar ik zal nog een hele poos geduld moeten hebben en soms lukt dat een lange tijd maar soms valt me dat best wel zwaar. ik ben blij dat er dus een heleboel vrouwen zijn die hier tegenaan lopen. Dat geeft moed!

In dergelijke situaties zit de man in een bevoorrechte positie. Hij heeft wat hij wil: geen kinderen!

Wat een uitspraak... .

Mijn vriendin en ik hebben lang niet aan kinderen gedacht.
Zoals de meesten van onze leeftijd (+-28) is reizen, het gezellig samenzijn met twee een eerste prioriteit.
Wij hebben kinderen nooit helemaal uitgesloten, en sinds vorige week is er de beslissing gevallen toch stilaan met de pil te stoppen en te proberen. Ik als man sta evenveel achter de beslissing om een kindje te nemen als mijn vriendin. Ik kan niet wachten om samen dat ukje groot te brengen.
Ik vind dus het zogezegde "voorrecht van een man (geen kinderen)" niet echt een voorrecht, dit is eerder een uiting van puur egoïsme. Als jij en je partner elkaar perfect aanvoelen dan komt dit gevoel zowel bij de vrouw als de man op een gegeven moment aanzetten.

Hoi,
Mijn man en ik zijn nu ruim 6 jaar samen. In het begin hoefde ik niet over kinderen te beginnen... Maar langzaam aan zijn er steeds meer mensen in onze omgeving die kinderen krijgen en wordt er ook vaker over gepraat. We hebben het vaak over opvoeding etc. gehad, maar nooit echt van wanneer en hoe. Want als ik probeerde te vragen of wij samen kinderen krijgen.... slaat hij dicht. Of zei toen:"We hebben het er nog wel over." en soms er nog achteraan over 5 jaar ofzo. Het is net of hij bang is. Ik kan het niet goed in woorden omschrijven. Gisteren zei hij uit zichzelf dat we misschien toch maar moesten proberen om kinderen te krijgen.. Maar merk wel dat hij heel veel twijfelt over van alles en nog wat in hem naar boven brengt. Als je rustig de tijd neemt om met je man te praten (niet zeuren), kom je na een tijdje achter wat er in hem omgaat. Mijn man maakt zich druk over het geld, opvoeding, puberteit etc. Maar ook is hij bang. Hij zegt het niet, maar als vrouw voel je dat. Hij vind het een grote verantwoordelijkheid die je er als man bij krijgt. Hij moet straks voor 2 of misschien 3 mensen zorgen(werk/inkomen). Vrijetijd, hij is bang deze helemaal kwijt te raken en niet meer in het weekend kunnen mountainbiken enzo. Aandacht, klinkt misschien maf, maar ook daar is hij bang voor dat alle aandacht en energie naar de kleine uitgaat en dat zijn vrouw hem vergeet. Hij is dan niet meer degene die betutteld word maar de kleine. Misschien overdrijf ik hier een beetje met woorden in, maar zo is het wel duidelijk wat ik bedoel. Hij denkt dat we geen tijd genoeg hebben om nog meer geld te sparen enzo, omdat hij geloofd dat je een vrouw in 1x zwanger kan maken. Over het algemeen gaan er toch wat maanden overheen. Zat tijd om te sparen. Maar ik begrijp hem wel. Ik denk dat veel van die twijfels en angsten langzaam aan minder zullen worden als hij eenmaal het hartje heeft gehoord en bij de zwangerschap betrokken is. Ik denk dat als hij zijn eigen kind in zijn armen vast heeft het dan een beetje werkelijkheid is. Tja, een moeder voelt het kind groeien in de buik de vader voelt het kind pas echt als het geboren is....
Liefs, Sabby

hoi,

Ik heb een beetje het zelfde probleem(gehad)!
Ik wilde eigenlijk nooit kinderen en mijn vriend ook niet, maar sinds een paar jaar ben ik toch van gedachten veranderd. Hoe dat komt weet ik niet maar als er iemand zwanger is in mijn omgeving dan leef ik helemaal mee alsof ik het zelf ben, en als we op kraamvisite ga dan kan ik alleen maar denken aan hoe mijn kindje er later uit zou zien.
Voor mijn vriend was dit wel even schrikken natuurlijk maar door er heel veel over te praten met elkaar en ook je ware gevoelens aan elkaar te tonen zijn we nu al een stuk verder gekomen.
Hij heeft mij zijn kant laten zien van het verhaal en ik de mijne.
Nu kunnen we ook gewoon praten over kinderen zonder er een beladen gedoe van te maken waarin hij boos werd en ik moest huilen.
We zijn er nog niet helemaal uit wanneer we gaan beginnen maar dat er een kindje komt daar zijn we bijna zeker van.
We zullen er dan beide voor 100% achter staan en dat is wel heel belangrijk ! want kinderen zijn heel leuk maar ze brengen ook een hele zware periode met zich mee waar je wel samen sterk moet zijn en samen de problemen moet gaan oplossen.

Ik kijk al heel erg uit naar de tijd die komen gaat en tot die tijd blijf er er gewoon lekker over fantaseren hoe het zal zijn, en welke naam er goed bij ons kindje zal gaan passen.
Soms moet je op goede dingen lang wachten, maar daar heb ik vrede mee. Zolang we samen gelukkig en gezond zijn er in vrijheid kunnen leven zien we wel wat de toekomst bregen zal misschien wel een engeltje voor ons samen !

succes iedereen !

liefs annemiek

Hallo,
Bij ons was het een beetje hetzelfde, ik wou graag een kindje en we hadden afgesproken nog minstens 6 maanden te wachten om met de pil te stoppen. Toch ben ik wat vroeger gestopt omdat ik wat problemen kreeg met mijn pil. Hij vond het uiteindelijk niet zo erg omdat we beiden verwachtten dat het toch nog een aantal maanden zou duren eer ik zwanger werd. Niks was minder waar. Na twee maanden was het al zover. Toen ik mijn vriend vertelde dat ik zwanger was, was hij wel blij maar kreeg hij een paniekaanval. De eerste dagen kon hij het enkel hebben over alle negatieve gevolgen die een zwangerschap kon hebben. Toen ben ik uitgevlogen. Het was inderdaad vroeger dan verwacht, maar waarom zou het juist bij ons mis gaan. Intussen ben ik ruim 24 weken in verwachting en mijn vriend is de meest trotse en bezorgde partner die je je kan voorstellen. Op sommige momenten panikeert hij nog wel eens "Zal ik het wel aankunnen,...", maar voornamelijk is er toch de grote trots en het nieuwsgierig uitkijken naar ons kleintje.
Groetjes

Mijn vriend zei altijd: over een jaar of vier-vijf misschien.
Nu ben ik onverwacht zwanger en vind hij het hartstikke leuk. Natuurlijk zijn er nog steeds de zorgen over hoe je het gaat redden samen en met geld, maar die heb je denk ik ook als het kindje wel gepland is

Blijkbaar ben ik niet alleen die dit probleem heeft.Mijn vriend en ik zijn volgende week 3jaar samen,we wonen bijna een jaar samen,het gaat heel goed tussen ons.Maar nu heb ik een enorm verlangen naar een kindje,maar hij wil het nog niet.Ik heb alles al geprobeerd om hem te overtuigen, maar geen vorderingen.Heb altijd al een grote kinderwens had, van in mijn jeugd al dacht ik hoe mijn kinderen er zouden uit zien,hoe de papa zou zijn,... En nu heb ik de ideale papa voor mijn kinderen, maar die heeft er nog geen zin in.Mijn zus denkt al aan een 2de, mijn nicht heeft een baby,mijn neef is aan het proberen met zijn vriendin en ik blijf achter want mijn vriend wil niet mee.Heb al geweend want het verlangen is zooooo groot!Als ik hem zo bezig zie met mijn metekindje dan snap ik niet waarom hij er zelf nog geen wil, die 2 kunnen elkaar niet missen, hij is haar nonkel.

Hoi,
ik herken me in jullie verhalen. De wens is er bij mij ook sinds korte tijd. Soms wil ik intens graag a la minute stoppen met de pil en het andere moment denk ik..ach ok ik slik nog wel even door..
Mijn man vindt ons nog wat te jong en nog maar net getrouwd, maar ik ben er helemaal klaar voor! en zeker als steeds meer mensen om je heen zwanger zijn of een klein popje hebben.. dat wil ik ook! We hebben besloten om binnenkort te stoppen met de pil en ik kan niet wachten!! (terwijl mijn man af en toe een hint geeft dat ik nog wel even door kan gaan met de pil, helaas) ik wou dat hij er net zo klaar voor was! Hopelijk draait hij bij. Succes iedereen.

hey, ik ben 22 jaar en sinds kort getrouwd met mijn liefste schat, hij is 30 jaar wij hebben samen een huisje gekocht en zijn aan het verbouwen. een ideaal stekje met een grote tuin en 3 grote slaapkamers,ideaal voor een gezinnetje dus,maar tja mijn man is de spelbreker hij wil nog geen kindje, maar zegt me steeds ik er over begin, "dat ik dan maar moet stoppen met de pil en dat hij zich er wel zal bij neerleggen" Ik ben dus met mijn pil gestopt al 2 maanden, maar heb steeds mijn twijfels of ik niet terug moet beginnen slikken omdat hij er niet 100 procent achter staat. ik wil graag een kinderopvang beginnen en dit wanneer mijn kleintje naar school gaat dus dat is nog een paar jaar he en hij is al 30 ach ja geduld is een schoon deugd zeggen ze hier in antwerpen

veel succes aan iedereen met een bange man
groetjes

Hier was het hetzelfde probleem. Ik denk niet (alleen op eigen ervaing gebaseerd) dat mannen een oerdrang naar kinderen krijgen. Wel denk ik dat ze zelf weten wanneer ze er klaar voor zijn.

Ik wilde al heel lang kinderen maar mijn vriend wilde liever nog even wachten. Nu we een huis hebben en het financieel voor elkaar hadden draaide hij al een kwart slag.

De laatste kwart is hij gedraaid toen hij besefte dat hij het niet erg zou vinden om andere dingen te laten voor een kindje. Eerst zag hij alleen de slechte kanten, nu ineens ziet hij ook de leuke kanten. Ik denk dat als een man die kan zien dat hij er dan klaar voor is.

En vrouwen hebben wel zo'n oerdrang naar kinderen maar kunnen ook nog veel twijfelen of het wel een goed idee is om aan kinderen te beginnen. Ik in ieder geval wel.