Mijn dochtertje veranderde mijn leven ECHT!
Door Maurits op 11/01/2005 - 16:15:
Voor mijn kleintje…
Op kerstavond 2003 kreeg ik wel een heel bijzonder pakje van mijn vriendin Tania. Het was een predictor die me toonde dat ze zwanger was. Een heel mooi geschenk dus!
Ik was pas 30 geworden en we hadden sinds 3 jaar een relatie. Het was altijd al een droom van me geweest om papa te worden, en toch... Dit overviel me! Ik wist enkele dagen niet meer hoe de wereld draaide. Zoveel vragen en ook een tikkeltje angst voor het onbekende, ook al was het kleintje een “wish coming true”.
Enkele dagen nadien begon ik stiekem informatie te zoeken op het Internet over zwangerschap en bevallingen. Zo kwam ik al snel op de site van 9Maand terecht, waar ik meer dan voldoende informatie vond en waar ik nog steeds wekelijks naartoe surf om het nieuws te lezen. 9 Maanden zwanger volgen, 9 maanden vol spanning, 9 lange maanden.
Omdat ik al 4 jaar aan agorafobie (pleinvrees) lijd, kon ik zelf niet mee naar de gynaecoloog of naar het moederhuis. Ik durfde geen 5 stappen van mijn deur te zetten. Ik wou echter kost wat kost bij de bevalling zijn, die was gepland voor 3 september 2004. Maar al op 15 augustus 2004 rond 23 uur ‘s avonds brak mijn vriendin haar water. Terwijl ik nog met de handen in mijn haar zat, had zij al naar mijn moeder gebeld omdat ik niet buiten durfde. En ze maakte zich rustig klaar. Ongelooflijk wat er toen allemaal door me heen ging!
Een kwartiertje later haalde mijn moeder Tania op om naar het moederhuis te rijden. Met mijn verstand op nul ben ik dan toch in mijn wagen gestapt en ben haar achterna gereden richting moederhuis. Brrrrrrrrrrrrrrrrr, moederhuizen en klinieken daar heb ik het sowieso nooit mee gehad! 20 Minuutjes later stond ik in het moederhuis naast Tania, die gauw zou bevallen, terwijl ik me elk moment verwachtte aan een paniekaanval.
Die bevalling was me een ware beproeving! Op 16 augustus om 18 uur 50 zag ik het mooiste wat ik ooit in mijn hele leven gezien heb, mijn dochtertje Lyo: 3,750 kg en 52 cm. Ik hield Tania’s hand vast toen ik mijn kleintje geboren zag worden.
Raar maar waar, al had je me voordien 1.000.000 Bef. gegeven om 2 km ver van mijn deur te gaan, dat had ik nooit gedaan! Maar op het moment dat mijn vriendin haar water brak, begon het tot me door te dringen dat deze gebeurtenis meer waard zou zijn dan eender wat op aarde!
Nu zijn we 4 maand verder. We zijn verhuisd en leiden een heel ander leven sinds ons kleine meisje er is.
Mijn “QUEEN OF PAPIELOU” is gek op haar papflesje. Ze is mooi, lief, trekt gekke bekken, lacht veel en is een gezonde baby… En, dat is toch het belangrijkst van al?! Ik hou ervan om met haar in haar babytaaltje te praten en met de speeltjes te spelen. Regelmatig een papje geven en een pampertje vervangen behoort ook tot de taak van deze papa die dat met veel plezier doet.
Inderdaad, ik ben een ongelooflijke fiere papa! Mijn dochtertje heeft heel mijn leven veranderd en enkel in de positieve zin. Mijn kleintje is mijn kleine god. En haar mama blijft dat natuurlijk ook ;-)
Ik hoop dat je het leuk vond mijn verhaal te lezen.
Mvg,
Maurits
PS: Dit verhaal hou ik alvast bij zodat mijn dochtertje het later zelf eens kan lezen.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: Gea op 11/01/2005 @ 17:26 
Marits,
Wat geweldig zeg dat jou dochter ervoor zorgde dat je de deur uitging,durf je nu gewoon de straat op te gaan?In ieder geval vind ik je een kanjer.
Groetjes Gea
Maurits,wat een mooi verhaal en ook was ik wel een beetje ontroerd.ik hoop dat je nu ook weer naar buiten durft te gaan,want met de kleine lekker wandelen is echt onwijs gaaf!
ik wens jullie heel veel geluk!groetjes van Nance
Maurits,
Natuurlijk nog gefeliciteerd met jullie dochter.
Ook heel fijn om eens de kant van een man te horen/lezen.
Heel veel geluk
Groetjes Bianca
Door: ¤ ellebel ¤ vinnie ¤ danaïs ¤ (profiel) op 12/01/2005 @ 07:58
Maurits,
Een prachtig verhaal.
Geniet maar van je gezin!
Groetjes
Ellen
Door: Naära op 12/01/2005 @ 08:36
Hartverwarmend verhaal zeg!
Ik was zelf ook uitgerekend voor 3 september 2004, mijn zoontje is op 29 augustus geboren.
Veel geluk met z’n drietjes!
Naära & Kylian
Proficiat Maurits , voor de moed die je opgebracht had.
Ben je nu van je agorabie verlost ? of beter gezegd is ze al minder erg dan vroeger.
Ik hoop het voor je.
Veel geluk nog met je dochter
Door: Maurits op 26/05/2005 @ 14:54
Mijn agoraphoby is zo goed als genezen ondertussen,ik rij nu elke dag 20 min van huis met de wagen om terug te gaan werken en kan ondertussen ook op een zonnige dag gaan zwemmen met mijn dochtertje enzo.Ik ga nog wel geen 100 Kilometer van huis maar hopelijk in de toekomst wel.We proberen regelmatig de grenzen te verleggen.Alvast bedankt voor jullie reacties.
Groetjes Maurits.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.