< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Te vroeg geboren » Onverwacht beviel ik thuis

Onverwacht beviel ik thuis

Vanaf de eerste zwangerschapsmaand had ik heel felle bloedingen. In 2001 had ik een miskraam gehad dus je begrijpt dat de schrik er vanaf het eerste moment in zat. Ik mocht niet meer gaan werken en moest heel veel rusten. Maar de bloedingen werden alleen maar erger. Ik heb het heel rustig aan gedaan maar was wel bang voor wat ons te wachten stond. De gynaecoloog zei dat de bloedingen niet van het vruchtje zelf afkomstig waren want de moederkoek was, volgens hem, volledig in orde. Op vrijdag 24 januari ging ik op onderzoek bij de gynaecoloog. Ik was toen bijna 31 weken ver in mijn zwangerschap. Intussen was gevonden waar de bloedingen vandaag kwamen: het was een lichte afwijking van de moederkoek. Er zat een soort van grote bel, ter grootte van 2 appels, die zich met bloed

vulde en dan leegliep doordat de baby ertegenaan schopte. Maar buiten de bloedingen was alles dus goed. Er was voldoende vruchtwater en ik had nog geen opening. Wel lag ons baby'tje nog in stuit en was het nog niet ingedaald.
Op maandag rond 19 uur 's avonds was ik aan het koken (dat was het enige wat ik deed op een dag) voor mijn man en ons oudste zoontje. Toen alles klaar was, ben ik wat gaan liggen op de zetel.Ik kreeg plots weer buikpijn maar dat was ik gewoon omdat die pijn er al was van in het begin. Ik maakte me dus geen zorgen. Na wat rust ging het wel weer over. Omdat het me niet lukte om me te ontspannen, ging ik wat relaxen in de badkamer. Dat was zowat de enige plaats waar ik tot rust kon komen.
Mijn man kwam wel een tiental keer de badkamer in. Hij was ongerust omdat ik al een miskraam had gehad. Elke keer stuurde ik hem brullend buiten want hoe kon ik nu relaxen als hij steeds kwam vragen of alles oké was?!

De pijn was al vanaf het eerste moment heel fel maar er zat geen regelmaat van tijd tussen zoals in de boekjes. Ik dacht dus dat het oefenweeën waren, net zoals bij Brent, 7 jaar ervoor.
Stefan durfde niet meer in de badkamer te komen zonder dat ik hem zelf riep. Toen ik uit bad kwam, had ik plots het gevoel dat ik naar de wc moest. Toen begon het: ik had persweeën zonder dat ik het zelf besefte. Instinctief voelde ik aan wanneer ik moest puffen en rusten en persen. Ik was zo geconcentreerd bezig (en in paniek waarschijnlijk), dat ik Stefan niet riep. Ik gaf niet de minste kik! Toen ik het baby'tje tussen mijn benen zag, wou ik Stefan wel roepen, maar Brent sliep in de kamer naast de badkamer. En dus durfde ik niet te roepen want stel je voor dat Brent wakker werd en nu binnen kwam? Toen ik het baby'tje tussen mijn benen vasthield, dacht ik "O... God! Er is iets met zijn hoofdje!"
Maar achteraf bleek dat onze baby in stuit was geboren!
Pas toen mijn lieve kindje eruit was, kwam Stefan toch binnen. Hij schrok zo erg dat hij zei: "Wat ben je aan het doen?"
Ik had de baby toen al vast. In mijn ene hand de baby op zijn buikje en met de andere hand wreef ik opwaarts over zijn rugje. Met één vinger haalde ik de slijmpjes uit zijn mondje. Dit deed ik instinctief want dat wist ik zelf niet! Hij huilde onmiddellijk heel hard.

Stefan heeft toen de gynaecoloog gebeld. Die kon het amper geloven maar hij moest wel want hij hoorde de baby wenen! Hij zei dat we zo snel mogelijk de navelstreng moesten afbinden en doorknippen. Terwijl ik de lintjes van mijn nichtje haar haarspeldje afknipte, hield Stefan de baby vast. Daarna heb ik de lintjes geknoopt en zelf de navelstreng doorgeknipt.
De gynaecoloog had ook gezegd dat we snel naar het ziekenhuis moesten komen (30 km van bij ons). Toen ik rechtstond, viel de nageboorte op de grond. Hoe mijn badkamer eruitzag zal ik jullie besparen! We hebben de baby in warme badhanddoeken gewikkeld en zijn met de auto richting ziekenhuis vertrokken.
Ik wou mezelf eerst nog wat wassen, maar dat was verloren moeite. Het bloed bleef stromen.
"Een slipje met maanverband heeft geen nut", had de gynaecoloog gezegd: "rol twee badhanddoeken op en hou die tussen je benen."
Dus daar zat ik in de auto met mijn pasgeboren baby, man en zoon. Ik was de kluts kwijt maar toch was ik zo gelukkig want ik voelde dat alles goed kwam. De baby was erg rustig en keek rond, maar hij reageerde bij het horen van de stem van zijn grote broer.

Eenmaal aan het ziekenhuis liep Stefan meteen naar binnen om een rolstoel te halen. Ik vond dat het lang duurde eer hij terug kwam en dus ben ik van de parking voor kraamkliniek (op mijn blote voeten, met de handdoeken tussen de benen en in een satijnen nachtkleedje en dat in januari) met een baby op de arm naar binnen gelopen. Daar liep ik Stefan en een verpleegster (die haar ogen niet kon geloven) tegemoet.
De afdeling voor prematuren stond onze spruit op te wachten. Ondertussen werd ik onderzocht en (eindelijk) gewassen. Ik was oké, net als mijn baby. De artsen vonden het zelfs een mirakel dat dit allemaal thuis was gebeurt en dat de baby het had gehaald. Te vroeg, zo ver en in stuit geboren! Buiten een paar blauwe billetjes van de stuitbevalling mankeerde onze schat niks. De artsen zeiden wel dat zijn longetjes twee weken rijper waren dan normaal en dat hij een goed gewicht had: 1 kg 890. Normaal weegt een baby op die leeftijd 1 kg 500. Het was dus echt een mirakel!

We hadden nog geen suikerboontjes, geboortekaartje of naam. En ik was toch nog ergens bang dat alles mis zou uitdraaien.
Omdat wij het niet eens raakten over een naam, heeft Brent die 2 dagen later gekozen en Robbe is het geworden.
Na een maand van heel goede zorgen in het ziekenhuis mocht ons Robbeke mee naar huis. Op de dag dat hij normaal geboren had moeten worden, woog hij juist 5 kg 500. Van die prematuur is weinig over gebleven, dat kun je wel op de foto zien.

De bevalling van mijn oudste zoon Brent duurde 32 uren. Hij werd een week te laat geboren. Ook hij lag ook in stuit en de gynaecoloog heeft hem voor de bevalling 2 maal moeten draaien. Je begrijpt dus dat ik niet had gedacht dat onze tweede er zo snel zou zijn.
Ik schrijf dit alles niet omdat ik mezelf zo straf vind maar om een steun te zijn voor vrouwen die, net als ik voor Robbe, al een miskraam hadden. Gewoon om hen een hart onder de riem te steken.
Ik denk niet dat als iemand mij van tevoren had gezegd dat ik alleen zou bevallen van een kindje in stuit, dat ik dat had geloofd. Het is misschien raar… Ik was dan wel alleen in de badkamer toen Robbe kwam maar ik had dat gevoel niet. Het leek er meer op dat God over mijn schouder stilletjes fluisterde: "Je kunt het!"
En mijn overleden vader zal ook wel een handje geholpen hebben bij het op de wereld helpen van ons engeltje op aarde.
Mijn geloof stond op een erg laag pitje door wat ik al meegemaakt heb in mijn leven, ook al ben ik amper 27 jaar. Maar na dit alles meegemaakt te hebben, weet ik zeker dat er meer is...
Ik heb echt 7 maanden afgezien en de pijn verbeten maar het resultaat mag er wezen!



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.