< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Te vroeg geboren » Acht weken te vroeg

Acht weken te vroeg

Na ongeveer 26 weken zwangerschap kreeg ik problemen met mijn bloeddruk en urine. De gynaecoloog vertelde me dat ik veel moest rusten en me kalm proberen te houden. Met 28 weken ging ik opnieuw op controle en toen bleek dat het verergerd was. Er werd me op het hart gedrukt dat ik echt strikte bedrust nodig had.
Enkele dagen later kreeg ik een erge migraineaanval en mijn man liet de huisarts om half elf 's avonds nog langskomen. Ik had wel regelmatig aanvallen omdat ik een ongeluk had gehad maar deze keer was echt niet te temmen. De huisarts nam mijn bloeddruk en die was al 15,5/9. Hij schreef dadelijk een verwijsbrief en nog geen vijf minuten later zaten we in de auto richting Herentals. Mijn man zette zijn vier richtingaanwijzers aan en negeerde elk stoplicht.

We kwamen in het ziekenhuis aan en ik kreeg meteen een automatische bloeddrukmeter en een infuus en werd aan de monitor gelegd. De vroedvrouw prikte bloed en stuurde dit onmiddellijk naar het labo op. Met het kindje was alles in orde en dat was voor ons het belangrijkste. Ik vroeg haar wanneer ik naar huis kon en ze zei me dat wanneer de pijnstilling begon te werken en de hoofdpijn over was, ik waarschijnlijk wel huiswaarts mocht keren. Ik was zeer gelukkig dat het in orde kwam.
's Morgens kwam mijn gynaecoloog langs en die had me niet veel goeds te vertellen. Ik moest tot de bevalling blijven want mijn bloeduitslagen waren ver van goed. Mijn nieren stonden op blokkeren en mijn urine bevatte veel te veel eiwitten. Ik begon ook last te krijgen van vocht in mijn enkels. Wat ik niet wist, was dat hij al met mijn man gesproken had maar dat was misschien het beste. Hij had hem verteld dat de baby elke moment kon geboren worden.
's Avonds kwam de dokter opnieuw langs en vertelde me dat ik in bed moest blijven liggen. Ik mocht er enkel uit om me te wassen en naar het toilet te gaan. Dat veranderde echter vlug en er werd een bedpan naast me gezet zodat ik niet meer uit bed moest.
Een natuurlijke bevalling was ook al uitgesloten. Het zou een keizersnede worden want anders zouden ons kindje en ikzelf in het kraambed sterven. Ook bezoek werd me afgeraden, enkel mijn man en ouders mochten langskomen en dan nog zeer beperkt. Er mocht wel altijd iemand bij me zijn om me rustig te houden omdat ik me zeer ongerust maakte en zeer snel in paniek raakte. Dus ofwel mijn man ofwel mijn moeder bleef constant bij me.

In het weekend voor mijn 32ste week werd me gezegd dat mijn bloedwaarden zeer slecht waren. Mijn armen zagen al zwart door het vele prikken want drie maal per dag werd er bloed bij me afgenomen. En elke keer moest ik wachten met eten omdat de keizersnede elke moment kon doorgaan.
In dat weekend kwam de gynaecoloog van wacht langs. Ze vertelde ze zei me dat het beter was om het kindje de volgende dag geboren te laten worden. We waren nog met niets in orde: nog geen geboortelijst, geen geboortekaartjes, geen doopsuiker… Dat werd die avond dus allemaal zo goed als mogelijk in orde gebracht. Ik wou dat ons kindje in alle rust kon komen en dat we al onze tijd en haar of hem konden steken zonder die bijkomende zorgen.
's Morgens kwam mijn dokter langs en zei me dat hij het kindje tussen drie en vier uur zou halen. Ik was ontzettend blij dat ik in Herentals zou kunnen bevallen en niet in Edegem want daar was ook al sprake van geweest. De kinderartsen hier zouden het kindje de nodige zorgen kunnen geven en dat was een hele geruststelling.
's Middags werd mijn man bij de dokter geroepen. Toen hij mijn kamer weer binnenkwam, zag ik dadelijk dat er iets mis was. Hij werd gevolgd door een vroedvrouw. Ik vroeg wat er mis was en hij vertelde me dat ik toch naar Edegem gebracht zou worden. De pediaters hier zagen het op het laatste moment toch niet zitten. Omdat ik zelf twee jaar voor vroedvrouw gestudeerd heb, zag ik de ernst van de zaak wel in. Ik mocht van iedereen nog afscheid nemen, mijn dokter was er het hart van in. Ik zag zelfs een traan in zijn ogen blinken. Ikzelf huilde tranen met tuiten en kon gewoon niet stoppen.

In Edegem aangekomen, voelde ik me zo slecht dat ik me helemaal liet hangen. Het was er zo anders. In Herentals kende ik iedereen en hier was iedereen vreemd. Ook het idee van in een universitair ziekenhuis te liggen, gaf me ook helemaal geen goed gevoel. De dokters daar hebben me goed begeleid maar het is er toch een heel andere mentaliteit.
Bij een onderzoek was er niet één dokter maar tien. De dokters vonden dat het nog niet nodig was om te opereren en wachtten af. Intussen kon ik al niet meer recht zitten van de vele vochtophopingen. Ik had zo ontzettend veel pijn dat ik dacht dat ik elke moment kon openscheuren. Tot ik op donderdag heel hard begon te beven en trillen. Ik kon me helemaal niet stilhouden.
Ik kreeg iets ingespoten maar niemand vertelde me wat het was. Er werd enkel gezegd dat het kindje morgen zou geboren worden. Ik belde mijn man, die zelfstandig kapper is, en zei hem dat hij de mensen met een afspraak de dag erna, moest afbellen. Dat deed hij en probeerde nog zoveel mogelijk mensen die dag te helpen.

De verpleging kwam me met een rolstoel halen om eens naar de couveuseafdeling te gaan kijken als voorbereiding op onze baby. Ik was daar slechts tien minuten toen de gynaecoloog zelf me kwam halen. Er werd gevraagd of ik er klaar voor was want mijn nieren waren volledig geblokkeerd. Het kindje zou er in theorie op tien minuten moeten uit zijn.
Ik belde mijn man en hij vertrok dadelijk. Ik wist dat hij te laat zou zijn voor de geboorte want het was een half uur tot drie kwartier rijden. Intussen werd bij mij een ruggenprik gestoken en toen kwam ik te weten wat ze me 's morgens ingespoten hadden. Het was magnesium omdat ik stuipen kreeg en daar kwamen die rillingen dus van. Ik kon niet stil blijven liggen tijdens de prik en drie verpleegsters moesten me vasthouden.
Toen de verdoving begon te werken, hebben ze onze dochter ter wereld gebracht: Lisa. Ik was ontzettend blij maar ook verschrikkelijk ongerust. Ze hebben haar dadelijk de eerste zorgen toegediend en toen kwam mijn man binnen. Hij zei me: "Je hebt mooie witte ribben."
Hij weende als een klein kind en had een "Dummy Sleep"-knuffel onder zijn arm. Hij was net als ik erg trots op onze dochter. Ze woog 1601 gram en mat 42,5 cm. Dat sloeg een beetje tegen omdat ze zelf 1800 gram hadden verwacht.
In het begin heeft haar leven aan een zijden draadje gehangen omdat ze de eerste dagen veel afviel. Ze is teruggevallen tot op 1300 gram. Toen hebben de pediaters ons verteld dat er iets moest gebeuren of dat we zouden haar kwijt zijn. Ze nam haar voedingsstoffen niet aan en er werd me gevraagd moedermelk te geven. Ik was al enkele dagen aan het proberen af te kolven. Dat ging niet maar de weinige melk dat ik had, werd haar gegeven en dat heeft haar gered. Vanaf toen ging het alleen maar beter. De beademing werd afgebouwd en op mijn verjaardag kreeg ik het prachtigste geschenk dat een moeder zich kan indenken. Ze mocht overgebracht worden naar Herentals, wat ontzettend nieuws was. Alles was goed met ons kindje en ze was door het kwaadste heen.

Ze heeft twee weken in Edegem gelegen, waar ze als een prinses verzorgd werd, en daarna nog vijf weken in Herentals. Ik heb geprobeerd om borstvoeding te geven maar daar was ze niet sterk genoeg voor. Ik heb vier tot vijf maanden afgekolfd en het haar in een flesje gegeven. Ik ben heel blij dat ik dat heb kunnen doen ook al heb ik twee serieuze borstontstekingen gehad.
We waren zo gelukkig met haar. Ze heeft de eerste vier maanden wel veel problemen gehad met haar darmpjes en moest verschillende onderzoeken ondergaan. Ook moesten we die eerste vier maanden elke dag een glycerine-suppo moeten geven om stoelgang te kunnen maken maar daarna is dat ook in orde gekomen.

Ondertussen is ons dochtertje een kapoen van twee jaar en negen maanden. Ze verwacht nu ook een broertje of een zusje waar ze heel gelukkig mee is. De bevallingsdatum is bij toeval ook nog eens uitgerekend op haar verjaardag.
Door de problemen tijdens mijn eerste zwangerschap word ik zeer goed opgevolgd. Ik heb nu wel weer andere problemen maar met het kindje is alles dik in orde. Waarschijnlijk heb ik een hernia en ook nog een chronische appendicitis, die elk moment geopereerd moet worden… Maar ik ben thuis bij ons Lisa'ke en mijn man, en met het kindje is alles goed. Dus ik ben gelukkig!
Het enige waar we op hopen, is dat ik mijn zwangerschap kan uitdoen en dat we geen problemen meer moeten verwachten…
Ik wil al de mensen met premature kindjes heel veel moed en sterkte toewensen, want het is een zware periode. Er zijn veel kinderen die nog veel vroeger ter wereld komen dan ons kindje op 32 weken, dus hou de moed erin!

Groetjes,
Tine



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.