Ons wonder
Alles leek heel goed te gaan. Mama was wel veel misselijk geweest in het begin van de zwangerschap. Maar dat is normaal, toch? Net zoals mama's gezwollen gezicht, gezwollen armen en gezwollen voeten...
Vrijdagavond na het werk, snel op routinecontrole bij de huisarts. Ik ben nu 28 weken zwanger en alles gaat goed. Zal ik toch niet maandag gaan? Dan kan ik vanavond nog even snel in bad en naar de frituur. Nee, dat bad neem ik toch straks maar en papa moet maar even honger lijden (gelukkig!).
De dokter meet mijn bloeddruk en, hoewel ik hier nog nooit problemen mee heb gehad, staat die nu redelijk hoog. Ik heb een onderdruk van 10. De dokter denkt dat het beter is dat ik toch maandag een controle-echo laat nemen. Verder hoef ik me voorlopig nog niet bezorgd te maken...
Maandag op controle. De bloeddruk blijft: onderdruk 10, maar nu zitten er ook eiwitten in de urine. Het kindje blijkt volgens de echo trouwens dysmatuur, te klein voor het aantal weken zwangerschap.
Niemand vertelt me wat ik heb of hoe het verder moet.
Of ik nog graag even thuis mijn spullen ga halen om verder in het ziekenhuis te rusten, of ik mijn man stuur? Nee, dan ga ik liever nog even langs huis. Ik denk op dat moment namelijk dat ik de laatste 3 maanden wel in het ziekenhuis platte rust zal moeten houden. De verpleegster heeft immers gezegd dat die kindjes vaak nog beginnen 'inhaal'-groeien als de mama goed rust...
Nog steeds maak ik me niet erg ongerust. Rusten is niet zo leuk, maar ja, als het moet...
's Avonds, in het ziekenhuis, piekt mijn bloeddruk. Hij blijft maar stijgen en ze krijgen hem niet onder controle. Zou ik mijn man niet beter bellen? Die is net met vrienden even weg en eigenlijk haal ik hem liever niet terug... Ik begin te vermoeden dat dit zijn laatste fijne "uitje" in lang gaat worden.
Ze leggen me op de verloskamer aan allerlei infusen en ik krijg een magnesiumpreparaat, waar ik erg van ga zweten. Gelukkig weet ik dan nog niet dat dit dient om "insulten" tegen te gaan.
Twee dagen lig ik op die verloskamer en hoor er anderen bevallen. De dokter komt vertellen dat het niet goed met me gaat. Ze krijgen de bloeddruk niet constant en niet laag genoeg. Het woord valt: "zwangerschapsvergiftiging". Ik heb niets verkeerds gedaan of gegeten of... Je kunt het zien als je lichaam dat verkeerd reageert op het vreemde genetisch materiaal. Zoiets als een donornier die je afstoot. Maar dit is geen donornier, dit is mijn kindje. En help, zo gaat het veel te vroeg komen! Niemand wil een prognose doen over zijn kansen. Langzaam begin ik te vrezen voor zijn leventje. Maar ik mag er niet aan denken, moet me rustig houden.
's Anderendaags overbrenging naar Gasthuisberg in Leuven.Niemand wil me zeggen hoe groot mijn kindje is, maar het is te klein en het kan niet lang meer in mijn buik blijven... En daar waren zijn kansen beter. Nou, vooruit dan maar, de ambulance in en hup...
Ginder ter observatie... Bloeddruk piekt weer, toch maar weer naar de verloskamer met meer verpleegsters om me in het oog te houden. We vragen een rondleiding op neonatologie. Ondertussen weten we dat ons kindje geschat wordt op 740 gram en we kunnen ons daar echt niks bij voorstellen.
We zijn nog niet goed terug boven of men belt naar de dienst. De CTG-scan van de baby is niet meer zo goed. Of mevrouw naar beneden wil komen, voor een keizersnee. Het kindje mag niet natuurlijk komen, dat zou te belastend voor hem zijn en hem een hersenbloeding kunnen bezorgen.
Om 10 u 's avonds ben ik dan mama van een zoontje dat ik nog niet kunnen zien... Ze zijn meteen met hem weggesneld. Mijn man komt terug van boven met een foto en de melding dat de kleine het wonderbaarlijk goed doet. Hij ademt zelf, wat toch eerder uitzonderlijk is voor zo'n ventje...
Ik word op een kamer gelegd, met de foto en een erg onwezenlijk gevoel.
's Morgens durf ik bijna niet naar de afdeling van mijn zoontje bellen om te vragen hoe het ermee is. Geen nieuws is goed nieuws en ik ben zo bang dat ze me gaan vertellen dat hij achteruitgaat en het niet zal halen... Elke morgen bel ik lafweg naar mijn man om hem op te dragen te bellen en mij onmiddellijk door te briefen hoe het is.
Als ik hem die dag voor de eerste keer mag zien (nog steeds niet aanraken ... snif), ben ik onmiddellijk verliefd. Vreemd, maar ik zie niet hoe klein en kwetsbaar hij is. Daar is mijn flinke zoon!
Dan gaat mijn toestand achteruit. Mijn nieren werken niet meer, mijn lever faalt... Mijn bloeddruk gaat naar een onderdruk van 12 en ik kom alleen in een bewaakte kamer te liggen. Er mag geen bezoek komen en om de 10 minuten komt een verpleegster mijn bloeddruk meten. Ik krijg te horen dat mijn toestand gevaarlijk is... En ik moet beseffen hoe ernstig het met mij gesteld is, hoewel ik mij niet erg ziek voel...
Als het twee dagen later wat beter met me gaat, krijg ik te horen dat ik het HELLP-syndroom had.
Daar had ik vooraf wel eens over gelezen op deze site maar dat kregen toch alleen de anderen? Ik ben 24 en kerngezond, dit kan niet...!
Mijn zoontje doet het steeds beter en komt dagelijks 5 à 10 gram bij… 750, 760, 765 gram... Goh, wat is het aftellen naar die kilo. En dan denk je dat je er bijna bent, maar het blijft bang afwachten... Bij een kilo 600 mag hij naar het plaatselijk ziekenhuis. Fijn, want wij wonen op een uur rijden van Leuven en je wilt je kind toch wel elke dag zien... Slopende dagen, weken en uiteindelijk maanden worden het. Maar nu ik dit schrijf, en gelukkig zelf ook volledig hersteld ben, hangt zoonlief met een flinke 3 kilo 500 tegen mij aan.
Hij is nu bijna 4 maanden en nog nooit ziek geweest. Hij doet het fantastisch en ik ben zo blij dat we hem hebben mogen houden... En dat ik zelf genezen ben.
Ik had steeds gedroomd van een groot gezin maar dat durf ik nu niet meer. Ik heb al een wondertje, meer zou misschien teveel zijn...
Reacties:
Door: sabrina (profiel) op 16/04/2004 @ 09:59 
Mooi verhaal, met een happy end
Een echt vechtertje blijkbaar
. Geniet maar van hem! Ik begrijp dat je nu erg bang bent voor een volgende zwangerschap, maar dat kan zo verschillen. Ik had zelf ook 2 uiterste zwangerschappen. Ik ben heel blij voor je dat het met jullie beiden goed is afgelopen.
geniet er maar goed van van je zoontje
Heidi
Door: Nele (profiel) op 16/04/2004 @ 21:00
gefeliciteerd met je zoon, inderdaad een klein wonder. Ik ben blij det hij het zo goed doet op het moment!
Door: Leeneke op 19/04/2004 @ 14:46
Amaai, dat is al een vechtertje van in het begin! Geniet er met volle teugen van, want hij zal vlug groot zijn!
Door: Wendy op 20/04/2004 @ 18:37
Blij te horen dat alles goed gaat met jullie!!
ik sta ook onder controle voor een hoge bloeddruk.
nu ben ik 28 weken en staat het 14/9.. ’k ben bang!! maar probeer me kranig te houden. 4 mei terug naar Gyné.
Geniet van al die mooie momenten samen!!!
Door: Wendy op 20/04/2004 @ 18:40
Psst.. da manneke was naast mijn tekst bedoeld en een een lachtend gezichtje naast..
"geniet van al die mooie momenten samen.."
’k hoop over enkele weken ook zo’n flinke zoon in m’n armen te hebben!!!
Door: Anneke (profiel) op 21/04/2004 @ 10:35
Je bent blijkbaar zelf ook een héél kranig moeder geweest hoor, dikke proficiat..verzorg jezelf toch ook nog maar goed en ook je klein maar dapper ventje !
dikke knuff !!!
Anneke
Door: MIEKE op 26/04/2004 @ 14:28
proficiat met je zoontje ik wil reageren omdat mijn eerste zwangerschap ook zo verliep een hoge bloeddruk en eiwitten in mijn water bij de geboorte woog ons manneke 1KG 870 hij kwam ook met een keizesnede en moest nog 1 maand in het ziekenhuis blijven we hebben nog een dochter van 21 MAANDEN en dat was een spontane bevalling wel moeten rusten maar ze woog 2 kg7OO dus het is niet altijd zo dat het een tweede keer weer zo zou zijn geniet van je zoontje want ze worden rap groot Onze zoon wordt1O
Door: patricia alrobye op 01/05/2004 @ 21:48
mijn dochtertje groeide ook niet goed in mijn buik,toen ik 38 weken zwanger was ben ik ingeleid naar 4 uur weeen is ze geboren ze woog 1900 gram en was 42cm,ze is nu bijna 2.ze is erg vaak ziek en binnenkort gaat ze naar het wilhelmina kinderziekenhuis omdat ze een flinke achtersand heeft.ik ben blij dat het met jullie zoontje wel goed gaat geniet er maar van veel geluk van patricia
Wat fijn dat het goed met hem gaat zeg!En ook jullie zijn kanjers. ik weet je wel op zo’n moment moet je doorzetten,al kun je bijna niet meer. ik wens jullie daarom ook toe ,dat je rust langzaam weer keert en je volledig hersteld! een knuffie voor je kanjer! Liefs Jet, mama van Sander 5,Saskia 4 en bas geboren op 12 mei 2003 na een zwangerschap van 27/6 weken, 1000 gram(nu rond de 8000 gram)
Door: inge op 21/05/2004 @ 21:22
Hoi,
Proficiat met je zoontje. Ikzelf ben op 25/09/03 bevallen van een zoontje Elias na 35 weken. Ook zwangerschapsvergiftiging met dezelfde symptomen. Elias woog 2,050 g en 46 cm. Hij bleef nog 3 weken. Hij is nu bijna 8 maanden en ruim 8 kilo. Hij heeft somw eens een verkoudheid en heeft onlangs de waterpokken gehad. Hij heeft alles goed doorgemaakt. Zo zie je maar dat het na zo’n angstige periode ook een goeie periode kan hebben.
Alvast nog veel succes.
Inge
Door: Anja op 31/05/2004 @ 00:43
hai,
Ik verbaasde mij over het feit dat onze verhalen heel veel op elkaar lijken ik heb precies hetzelfde meegemaakt,wij hebben een dochter Zoë dit betekend leven dat was een heel toepasselijke naam,want zij woog 720 gram bij de geboorte....inderdaad zeer spannende tijd geweest...
en aardig wat ups en downs gehad maar ook zij is nu 4,5 maand inmiddels het het gaat prima...ze is erg hongerig 24 uur per dag zuigbehoefte en stress baby huilt veel is erg aan het verwerken...herken jij dit ook bij jou kanjer??Ik voel erg met je mee en ook ik wilde graag groot gezin maar ik denk dat ik wel 10x nadenk of er eventueel wel een 2-de zal gaan komen...maar ik hou alle opties open arts zei 20%kans om dit opnieuw mee te maken maar is toch 20%....
Heel veel plezier en geluk met jullie wonder.....
Liefs Anja
Door: jose op 26/08/2004 @ 13:40
OOO,wat lijkt jou verhaal veel op wat wij hebben meegemaakt.Ik ben met 29 weken bevallen van een dochter, Merel.Ze woog 1253 gram en nu een half jaar verder weegt ze maar liefst 6920 gram!!! Goed he!
Ze doet het heel goed!Ik herken veel in jou verhaal en de verhalen van anderen. Ook ik heb de wens voor nog een kindje maar zit nog volop in de onderzoeken hoe dit toch heeft kunnen gebeuren en voorlopig geniet ik eerst van dit prachtige wonder!!!!!
Ik wens je veel sterkte en veel geluk met jullie kanjer!!! Groetjes Jose
Door: ineke op 27/11/2004 @ 20:46
hoi
Ik wou even reageren ik heb schoonzus nu 25 weken zwanger heeft help syndroom heeft dat kindje al levenkansen
ineke
Door: Kelly op 22/04/2005 @ 12:23
Hey, ook ik ben veel te vroeg bevallen van mijn dochter door het Hellp syndroom (op 27 weken) . Moest op 28 september op controle en op 1 oktober is zij geboren dmv een keizersnede. Emily werd direct naar de afdeling Neonatologie gebracht en ik naar intensieve, daar heb ik zelf nog 3 dagen gelegen voor ik mijn lieve meid in levenden lijve kon bewonderen!!! Emily deed het goed (woog bij geboorte 820 gr, 33 cm) en ik was herstellende... Waren veel bange momenten bij, maar na 3,5 maand mocht Emily eindelijk mee naar huis. Nu 6 maand verder, doet zij het prima, weegt bijna 6 kilo... Ook wij wilden 2 kinderen, maar na deze ervaring twijfelen wij toch ook. Eerst genieten van ons klein wondertje en we zien wel wat de toekomst verder brengt...
KellyDoor: Anoniem op 17/07/2005 @ 19:01
hoi, ook ik heb zo'n nare ervaring meegemaakt, was 28 weken zwanger toen ik voor kontrole ging, opeens bleek mijn bleoddruk heel hoog, ik werd meteen opgenomen en moest overgeplaatst worden naar het VU, omdat mijn kind met spoed geboren moest worden , achteraf bleek het een hellp syndroom, ik heb heel erg veel verdriet gehad mijn dochter woog 870 gram en ligt nog steeds op de neoDoor: Rianne op 16/12/2005 @ 10:48
Ik herken heel veel in je verhaal!! Ik ging met 29 weken op controle, toen bleek dat mijn bloeddruk veel te hoog was. Moest meteen door naar het ziekenhuis. Alles ging in een razendsnel tempo, heel veel onderzoeken! Conclusie: HELLP-syndroom. Ook had mijn kindje nog een groeiachterstand van 4 weken. Ik werd overgebracht naar het AZM waar ze een neonatologie hebben. Mijn zoontje werd na enkele uren met een spoedkeizersnede gehaald. (775 gram en 35 cm ). Na een zeer moeilijke tijd en veel tegenslagen mocht hij na 12 weken mee naar huis. Nu, 2 1/2 jaar later gaat het goed met hem. Weegt alleen nog geen 9 kilo, maar dat is te verwaarlozen. Ook wij wilden meerdere kinderen, maar na dit voorval durfden we niet meer. Na een hoop onderzoeken zijn we er toch voor gegaan, ook al hadden we 20% kans dat het weer zou kunnen gebeuren. Ben nu bijna 38 weken zwanger! Het gaat best goed, op wat hoge bloeddruk na. Wel is het heel spannend geweest de afgelopen maanden!!!! Maar we zijn blij dat we het toch hebben aangedurfd! Heel veel succes ermee!
Door: sara op 26/12/2006 @ 10:23
hoi,hoegaat met jou en jou kind?ik ben 28wks zwanger ,ik heb weeen ,ik ben bang baby komt nu,
.ik ben zooooo bang,weeen is pijn Door: JOHN op 17/07/2007 @ 22:43
een zeer mooi maar ontroerend verhaal ,heel veel gelyk met de kleine
Door: Elsje op 12/10/2007 @ 15:49
Dag allemaal ! Dit was mijn verhaal ... hierboven en ondertussen is die zoon al 4, nog steeds een ongelooflijk (flink en levenslustig) schatje en ... bijna grote broer.
Ik ben nu onder goede begeleiding van de professor
17 weken zwanger en alles gaat nog heel goed. Vreemd genoeg ben ik ook niet zo bang deze keer. Meeduimen he mannen 
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.