Kyante kwam 7 weken te vroeg
Door Ellen op 27/08/2004 - 12:21:
Zo’n acht maanden geleden deed ik een zwangerschaptest en die was positief! Ik was zo gelukkig en ook mijn vriend heel erg blij. We leefden echt al naar ons kindje toe.
De eerste drie à vier maanden waren een hel. In twee weken tijd was ik 10 kg afgevallen omdat ik niks meer kon eten of drinken. Ik braakte alles er meteen weer uit. Ik moest een tijdje in het ziekenhuis blijven tot het weer beter ging. Ik dacht: “Nu kan ik eindelijk gaan genieten van mijn zwangerschap.”
Dit genieten was maar van korte duur want ik kreeg last van een zeer lage bloeddruk. Gelukkig ging ook dit voorbij. En dan, in de 28ste week, kreeg ik last van voorweeën. Weer moest ik naar het ziekenhuis. Ik moest er rusten en kreeg er baxters om de weeën te laten stoppen. Na een paar dagen was alles stabiel en ik mocht naar huis.
Toen ik gewoon op controle bij de gynaecoloog ging, werd er bloed afgenomen. De gynaecoloog merkte dat ik een zwangerschapsvergiftiging had. Ik was 33 weken zwanger toen de dokter me vertelde dat ik de dinsdag erop een keizersnede zou krijgen. Ik weet niet wat er toen juist door me heen ging…
Ik kreeg spuiten om de longen van ons kindje te laten rijpen.
En op 1 juni 2004 was het zover. Om 10u30 kwamen ze me halen om me naar het operatiekwartier te brengen. Ik was heel erg bang tot het moment dat mijn vriend bij me was en dan, ineens, hoorde ik gehuil! Om 11u05 werd onze dochter geboren! Ik huilde en daarna viel ik weg. Mijn bloeddruk was erg aan het stijgen. Gelukkig raakte ik er dankzij de dokters weer door.
Ik werd wakker op de intensieve zorgen en besefte dat ik mama was geworden. Ons dochtertje, Kyante, woog 2 kilo 400. Een redelijk goed gewicht voor 33 weken, volgens de dokters. Ik mocht haar even zien en daarna ging ik naar mijn kamer.
Het was verschrikkelijk. Ik was bevallen maar mijn kind lag niet bij me. Ik huilde heel vaak. Wat was ik gelukkig toen ik haar voor het eerst in mijn armen mocht nemen.
Het was heel moeilijk om het ziekenhuis zonder mijn dochter te verlaten. Ik had het gevoel dat ik haar achterliet.
Ondertussen zijn we twee weken verder en ze ligt nog steeds in het ziekenhuis met een maagsonde. Ik moet zeggen dat het heel moeilijk begint te worden. Ik heb zoveel verdriet omdat ze er niet is. Ik ben mama geworden maar ik heb niet de taken van een mama. ’s Avonds zit ik vaak in haar kamer te huilen en tegen haar te praten.
Ik ga twee keer per dag naar het ziekenhuis maar het begint echt zwaar te worden. Ik wil haar zo graag hier bij ons. Vandaag begon ze nog koorts te maken ook en nu is het dus bang afwachten op wat de onderzoeken zullen uitwijzen.
Ik hou zoveel van haar en ze is zo mooi. Ik hoop echt dat ik haar snel gezond mee naar huis mag nemen, want ik wil me echt wel mama voelen!
Ellen
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: dolfijntje op 30/08/2004 @ 08:45 
beste ellen ik weet precies wat je bedoelt
bij de bevallling van mijn eerste zoontje duurde de bevalling 26h en half daarna is het een spoed keizersnede geworden ik had een zwangerschapsinfectie opgedaan tijdens de weeen en ik kreeg koortsaanvallen
alles ging toen zo vlug ik was zo suf en moe ik weet nog dat ze me naar de operatiekamer hebben gedaan en de snede hebben gezet toen begonnen ze aan mijn zoontje te trekken hij zat geblokkerd achter mijn ribben de verdoving werkte niet meer en ik ben weg
gevallen en mijn zoontje ook we zijn allebei gereanimeerd gelukkig heeft er geen een van ons beide aanover gehouden na drie dagen heb ik hem voor de eerste keer gezien het was verschrikkelijk ik ging door een hel was dat mijn zoontje met al die draadjes in dat kleine lijfje en hoofdje ondanks zijn gewicht en lengte waren er geen problemen 4.435kg en 54.5cm
na dveertien dagen mochten we gelukkig met zen tweetjes naar huis maar ik begrijp je in wat voor een zware periode jullie nu zitten.
veel geluk en veel moed voor u je vriend en de kleine spruit groeten dolfijntje
Door: Mascha op 02/09/2004 @ 14:48
Beste Ellen,
Ook ik weet hoe moeilijk het is om je kindje achter te moeten laten in het ziekenhuis. Elke dag en soms meerdere malen op een dag weer ’alleen’ naar huis te moeten gaan steekt enorm. Het doet zo’n pijn ondanks dat je weet dat dit het beste is voor je kindje. Je wilt maar één ding en dat is je dochter mee naar huis nemen...
Na 6 en een halve (heel lange) weken mochten wij ons meisje mee naar huis nemen...
Onze dochter Lynn is geboren op 33 weken en 6 dagen met een groeiachterstand (ze was maar 37 cm en woog maar 1300 gram).
Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd en heel veel geluk. Hopelijk mag jullie kleine meid gauw samen met jullie naar huis!
Door: Anja (profiel) op 08/09/2004 @ 01:04
hai Ellen,
Ook wij hebben deze spannende tijd mee moeten maken met onze dochter ik ben door zwangerschapsvergiftiging bevallen met een spoedkeizersnee van een dochter met een gewicht van 720 gram...zij heeft in totaal ruim 2 maanden in het ziekenhuis gelegen...daarna kregen we haar met sonde en zuurstof thuis...elke dag kregen we hulp van verpleegkundige die elke dag even langskwam en die je overdag altijd kon bellen en "s avonds de afdeling....ik ging ook vaak alleen want mijn vriend moest ook weer gewoon aan het werk en vaak ging ik 2,3 x per dag naar haar toe....
Heel veel geluk en geniet van jullie kleine meid
groetjes Anja
Door: anja (profiel) op 08/09/2004 @ 09:55
Hallo Ellen,
Bij mij was het ook zo onze dochter was voorzien op 2/2/2002 maar ze kwam 8 weken te vroeg. Ze lag in stuit en ze was verwikkeld in de navelstreng zodus het kon niet anders dan een keizersnee. Fleur deed hartdalingen tot 60 in plaats dan de gebruikelijke 140. Na precies 30 dagen mocht ze naar huis dan woog ze 2500gr. het was de mooiste dag van mijn leven. Fleur woog bij de geboorte 1675gr en was 43cm groot.
Nu de dag van vandaag moest ik eigenlijk nog zwanger zijn. Maar het is weer anders gelopen dan zoals het moest. Milan was 6 weken te vroeg woog 1940gr en was 45.5cm groot. Hij is geboren op 23/08/2004 ipv. op 2/10/2004. Terug bevallen met keizersnede en omdat ze de epidurale niet in mijn rug kregen na ongeveer 15 keer prikken besloten ze om me helemaal te verdoven. Zodoende dat ik de geboorte niet heb meegemaakt.Nu ligt Milan nog altijd in de couveuse maar hij weegt al 2130gr. wanneer hij naar huis mag weet ik niet. Ik had zo gehoopt op een normale zwangerschap en dat ik toch mijn kindje direct mocht meenemen naar huis mmaar het heeft weer niet mogen zijn. Ik hou me sterk aan mijn man en dochter want als ik Fleur nu zie zou je zeker niet zeggen dat het zo’n klein prutske was het is een heel lieve en dappere meid ik hoop dat Milan ook zo mag uitgroeien. Veel sterkte groetjes Anja
Door: angie op 14/09/2004 @ 10:23
hallo,
mijn eerste zoon kwam 6 weken te vroeg op de wereld. ik had een zwangerschapsvergifteging in een ver gevorderd stadium. hij is op de wereld gekomen met een spoedkeizersnee. hij woog 2 kg 920 gr en was 41 cm maar ademde niet meer. gelukkig heeft hij hele goede zorgen gekregen en was hij na 3 weken thuis in ons armen. hij is nu een gezonde deugeniet van 4 jaar. hij is wel wat klein voor zijn leeftijd (100 cm). maar dat geef niet want verder voor de rest is hij perfect in mijn ogen. mijn tweede zoon is 7 weken te vroeg geboren. dit maal is mijn water spontaan gebroken. in het ziekenhuis heb ik nog spuitjes gekregen om alles afteremmen en zijn longen te doen rijpen maar mijn weeen waren zo hevig dat ze toen besloten om hem ter wereld te zetten. ook met een keizersneede om hem te sparen van een grote inspanning. 2kg 820 gr en 42 cm. hij deed het beter dan mijn eerste zoon (jens)want die heb ik maar 4 dagen later gezien. lars (tweede zoon) is ook naar een ander ziekenhuis gebracht maar hem heb ik toch nog twee uren in mijn kamer gehad. het moeilijkste was het heen en weer rijden naar lars die nog in het ziekenhuis lag. ik wou alles zelf doen want dat had ik met jens ook gedaan. (wassen, eten geven, vertroetelen,...)maar nu had ik ook nog een zoon van bijna 4 die het maar niets vond dat hij alles achter het glas moest bekijken wat mama deed met zijn kleine broer. gelukkig mocht hij na 4 weken (op moederdag) mee naar huis. hij woog toen 2kg 400 gr. nu heb ik mijn lars op mijn schoot. daarom dat er nergens hoofdletters staan ( ik moet namelijk met 1 vinger typen). hij is nu 5 maanden, weegt ondertusen 7 kg 500 en is nog maar 61 cm groot. mijn kindjes zijn gezond en dat is het belangerijkste.
groetjes angie
Door: Ilse op 28/09/2004 @ 13:50
Ellen,
Eerst en vooral van harte gefeliciteerd met de geboorte van je dochtertje.
11 jaar geleden werd mijn oudste dochtertje geboren na een zwangerschap van 25 weken. Ze woog 620 gram en mat 32 cm. Het eerste wat men vertelde was dat ze geen enkele overlevingskans had. Maar het bleek een vechtertje te zijn en ze heeft het gehaald zonder al te veel problemen. Drie maanden na haar geboorte mocht ze eindelijk naar huis. Het mini-mensje van toen, is nu "grote zus", is levenslustig, koppig (typisch voor prematuurtjes) en gezond. De drie maanden dat ze in de couveuse moest blijven en we haar dus moesten "achterlaten", heb ik steeds met pijn in het hart afscheid van haar genomen, en was ik maar wat blij als ik haar de dag nadien terugzag. De eerste maal dat ik haar in mijn armen mocht houden, de eerste keer een flesje mocht geven (na 2 maanden), de eerste keer een badje mocht geven (na 2 maanden), zijn momenten om te koesteren. Geniet van je kleine spruit (ook als is ze nu misschien nog in het ziekenhuis), want ze zal vlug genoeg groot zijn.
Groetjes,
Ilse
Door: Conny op 21/10/2004 @ 18:53
Ellen,
14 oktober werd ons zoontje geboren na 33 weken en 4 dagen. Na eerst geprobeerd te hebben de weeen te remmen wat niet meer lukte (5-6 cm ontsluiting) hebben ze de medicatie gestopt en alles weer op gang laten komen met de nodige antibiotica en longrijpers.
de dag dat ik naar huis mocht was al moeilijk maar juist op die dag kreeg mijn ventje een maagsonde dat doet mama’s hartje pijn. De ene keer drinkt hij zijn flesje leeg en de andere keer maar 10cc. Maar we houden de goede moed erin en gaan er gewoon vanuit dat hij over enkele weken mee naar huis mag. Een paar dagen geleden had ik echt het gevoel dat het allemaal een droom was,de zwangerschap, de bevalling gewoon omdat ik me nog niet compleet voel zolang hij niet thuis is.
Moeders die de borst al mogen proberen te geven en ik die aan het kolven ben, nog niet eens zelf eten mogen geven. Eigenlijk sta je langs de zijlijn je kunt alleen maar toekijken op dat moment.
ik hoop voor jullie, voor ons,eigenlijk voor iedereen die zoiets meemaakt dat het allemaal goed mag komen en dat we zo snel mogelijk onze oogappeltjes mee naar huis mogen nemen.
groetjes Conny
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.