Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Onverwacht te vroeg geboren

Mijn naam is Bianca en ik ben de fiere mama van 2 lieve zoontjes, Diego en Dario. Ik heb echt nood om mijn verhaal eens kwijt te kunnen en ben dan ook blij dat ik eindelijk een forum gevonden heb waarop dit mogelijk is.

Een viertal jaar geleden besloten mijn man en ik om aan kindjes te beginnen. Na amper 1 maand was ik zwanger. De hele zwangerschap verliep perfect en na 39 weken werd ons zoontje Diego op 30/03/2001 geboren. De bevalling duurde amper 4 uur en Diego was een wolk van een baby, met alles erop en eraan. We waren zo ongelofelijk gelukkig met dit kleine wezentje.
Na 2,5 jaar optimaal genieten van onze lieverd, besloten we om werk te maken van een broertje of een zusje. Ditmaal was ik na 2 maand zwanger en de bevalling was voorzien voor 19 mei 2004. Dat leek me een heel fijne periode om te bevallen, zo aan het begin van de zomer. Ik keek er dan ook ongelofelijk naar uit. Tijdens de routinecontroles bleek alles steeds perfect in orde en net na nieuwjaar vertelde de gynaecoloog ons dat het opnieuw een jongetje zou worden.
Intussen waren we begonnen met de praktische voorbereidingen van de geboorte. Maar op 26 weken kreeg ik plots last van lage rugpijn, die maar niet wegging. Ik ben dan naar het ziekenhuis gereden waar de monitor aantoonde dat ik al weeën had. Ik kon het amper geloven toen de gynaecoloog dit zei want ik was hier totaal niet op voorbereid. Gelukkig klopte het hartje van ons zoontje heel regelmatig en dat was een hele geruststelling.
Ik kreeg 2 weken platte rust voorgeschreven en een weeënremmend middel. Toen, na enkele monitors, bleek dat alles terug in orde was en mocht ik van de gynaecoloog terug aan het werk. Ik had nergens meer last van en genoot gewoon van het prille leven in mijn buikje.

Op donderdag 11 maart was ik jarig, ik was toen 30 weken zwanger). De dag erna had ik een dagje verlof om mijn verjaardag met mijn geliefden te vieren. Ik had vol goede moed het huis gepoetst (tot grote ergernis van mijn man) en toen ik even ging liggen om wat te rusten, voelde ik weer dat rare gevoel in mijn onderrug. Ik dacht dat het kwam door het vele bukken en poetsen en ging gewoon slapen.
Op zaterdagmorgen, 13 maart, was het gevoel nog niet verdwenen en ik besloot om naar de gynaecoloog te gaan. De monitor toonde echter aan dat alles perfect in orde was: geen weeën, regelmatige harttonen van de baby en we gingen gerustgesteld terug naar huis.
In de namiddag kwam mijn nichtje met haar pasgeboren baby op bezoek. Na het middagje gezellig keuvelen, ging ik boodschappen doen omdat mijn beste vriendin (ook met pasgeboren baby) ’s avonds op bezoek kwam. Ik had mijn karretje bijna vol, toen ik plots pijnscheuten in mijn rug begon te voelen. Ik kreeg het ontzettend warm en werd haast misselijk van dat rare gevoel. Ik besloot om snel af te rekenen en naar huis te rijden. Maar het autorijden ging niet zo vlotjes. Tegen amper 30 km per uur ben ik rustig naar huis gereden.
Eenmaal thuis, ging ik platliggen tot dat gevoel wat was verminderd. Tegen zevenen waren onze vrienden er en ik had echt zin om gezellig bij te kletsen. Maar toen begon ik weer felle pijnscheuten te krijgen, waarbij ik steeds wit wegtrok. Onze vrienden werden wat ongerust en raadden ons aan om de dokter van wacht op te bellen. Tegen 22 uur was hij bij ons thuis. Hij onderzocht me heel oppervlakkig en stelde enkele vragen. Hij voelde ook aan mijn baarmoeder en zei dat mijn buik heel soepel aanvoelde en dat ik geen weeën had. Hij dacht eerder aan een blaasontsteking en raadde me aan om een Dafalgan in te nemen en te gaan slapen. Wat ik, vertrouwend op zijn vakkundig oordeel, ook deed.
Na goed een uur was ik echter niet meer van het toilet weg te slaan en de pijnscheuten werden heviger en feller. Wij dachten allebei aan een pijnlijke blaasontsteking en ik bleef maar water drinken om mijn blaas te zuiveren. Tegen middernacht kon ik het niet meer houden van de pijn. Ik had al in mijn man zijn armen gelegen, huilend van de pijn. Hij had mijn rug gemasseerd en me lieve en geruststellende woorden ingesproken, maar toch zag ik de machteloosheid toenemen in zijn ogen. We besloten dat het welletjes was. Ik belde de huisarts van wacht opnieuw op en legde hem uit dat ik het absoluut niet meer kon uithouden van de pijn. Hij raadde ons aan om naar het ziekenhuis te gaan via spoedopname.
We hebben toen vlug Diego'tje wakker gemaakt en bij mijn pa afgezet, waar hij rustig verder kon slapen.

Na een eeuwigdurende autorit, kermend van de pijn door de steeds feller wordende pijnscheuten, kwamen we eindelijk aan in het ziekenhuis. Op de spoeddienst verwezen ze ons door naar het verloskwartier. Intussen schreeuwde ik het uit van de pijn en zag mijn man steeds ongeruster worden.
Ik werd meteen opgevangen door 2 vroedvrouwen die me razendsnel naar de verloskamer brachten. Ik had in de gang een enorme druk in mijn onderbuik gevoeld, waaraan ik bijna niet kon weerstaan. Hun verdict sneed als een zwaard recht door mijn hart: ik had 10cm ontsluiting en persweeën. Ik weet nog dat ik toen heel erg hard geschreeuwd heb dat dit niet mogelijk was en dat het niet mocht zijn want ik was pas 30 weken zwanger. We hadden er totaal geen rekening mee gehouden dat ik nu al zou bevallen.
Na aankomst van de gynaecologe mocht ik meteen meepersen. En 20 minuten na onze aankomst in het ziekenhuis werd ons zoontje Dario geboren, een heel klein en fijn ventje. Hij werd meteen meegenomen naar de pediater en ik heb zelf moeten vragen om hem toch even te mogen zien. Hij zag er zo perfect uit en leek als 2 druppels water op zijn broertje. Dario woog 1kg970 en volgens de gynaecoloog had hij een goede start gemaakt en zou alles wel in orde komen.
Ik was intussen helemaal overdonderd door wat ons overkomen was en besefte het allemaal nog niet zo goed. Ook waren we nog altijd in de waan dat alles in orde was met Dario en dat ze hem snel terug zouden brengen. Maar wat volgde, was een koude douche: Dario zou, gezien zijn prematuriteit, overgebracht worden naar de neonatologieafdeling van het UZ in Gent. Hij was een paar minuten na de bevalling beginnen te kreunen wat erop wees dat onze lieverd nog niet zelfstandig kon ademen.
Na mijn verzorging in het verloskwartier werd ik naar de neonatologieafdeling gebracht en wat we daar zagen, was een enorme schok voor mijn man en mij. We konden amper geloven dat ik bevallen was en daar lag ons frêle zoontje vol tubetjes en slangetjes.
Twee uur later werd hij opgehaald door een neonatoloog en per speciaal transport naar Gent overgebracht. Onze hele wereld stortte in elkaar toen hij in de incubator werd weggebracht. Dit kon ons toch niet overkomen zijn? Ik had nog 10 weken lang zwanger moeten zijn!
Wat volgde, waren verschrikkelijke uren. Daar lag ik dan, in die donkere ziekenhuiskamer, bevallen maar zonder kindje en volledig in de war. Na overleg met de vroedvrouw werd mij voorgesteld om mij de dag erna te laten overbrengen naar de materniteit van het UZ in Gent. Ik stemde erin toe zodat ik zoveel mogelijk bij ons kindje kon zijn.

Op zondagmorgen 14 maart, 9 uur na de bevalling, stonden we in Gent. Opnieuw een koude douche toen er geen eenpersoonskamer meer vrij bleek te zijn. Ik zou dus bij iemand anders op de kamer moeten slapen, alleen had dat meisje wel een normale bevalling gehad en dus wel een kindje op de kamer. Dat was absoluut “out of the question”! Ik vond dat die vroedvrouw wel heel veel lef had om mij dit voor te stellen. We hadden nog niet genoeg moeten doorstaan! Ik drong erop aan om een eenpersoonskamer voor mij te zoeken zodat ik ten minste in alle rust alle gebeurtenissen kon verwerken. Uiteindelijk kreeg ze het toch voor elkaar.
Na een uurtje werden we naar de NIC-afdeling begeleid. Die eerste dag zal ik mij tot in detail tot het eind van mijn dagen herinneren. Wij waren totaal niet voorbereid op een vroeggeboorte, laat staan op het feit dat ons kindje in dergelijke omstandigheden ter wereld was gekomen.
We werden begeleid naar zaal A en daar lag Dario... Een klein hulpeloos wezentje, vastgebonden aan handjes en voetjes, vol tubetjes, slangetjes en in een kamer met dreigende geluiden van allerhande monitors en machines. Woorden schieten mij nog altijd tekort om te beschrijven wat er op zo’n moment door je heengaat. Hulpeloosheid, woede, angst, intens verdriet en medelijden… Niks roze wolkjes, niks tranen van geluk, niks fiere mama gevoel. We werden eventjes met rust gelaten zodat we even konden wennen aan deze totaal nieuwe omgeving. Toen kwam een verpleegster ons een heleboel uitleg geven over de werking van de afdeling en wat er exact met Dario aan de hand was. Hij was dus geïntubeerd en had ook CPAP gekregen. Hij had ook een navelsonde en een kathetertje in zijn arm dat naar zijn hartje leidde. Zijn enige probleem was zijn longonrijpheid op het moment dat hij geboren werd. Gelukkig had hij geen andere medische problemen. De eerste 48 uur zouden cruciaal worden. We zijn huilend in mekaars armen gevallen. Hier hadden we totaal niet op gerekend.
Ons lieverdje bleek echter een vechtertje en na die eerste dagen ging hij gestaag vooruit. Na 6 dagen werd hij "gedetubeerd" en we mochten Dario voor de eerste keer in onze armen nemen. Het was een heel intens moment waar we naar uitgekeken hadden maar het voelde wel wat raar aan in die steriele omgeving. Dario hing ook nog vast aan monitors wat het knuffelen er niet eenvoudig op maakte.

Het waren voor ons, als koppel en als gezin, bijzonder moeilijke weken. Diego had een broertje gekregen maar kon hem alleen bewonderen van op de gang. Hij snapte niks van alle heisa en nog veel minder waarom mama hele dag liep te huilen en te snotteren. We voelden ons letterlijk verscheurd. Als we thuis bij Diego waren, misten we Dario enorm en als we in het ziekenhuis bij Dario waren, misten we Diego die elke dag na school door iemand werd opgevangen.
Na 3 weken in het UZ was de toestand van Dario eind maart zodanig goed geëvolueerd dat hij terug gebracht kon worden naar de “mini”-neonatologieafdeling van het ziekenhuis in Aalst waar ik bevallen was. Ons ventje had intussen zijn geboortegewicht opnieuw bereikt (hij was teruggevallen tot 1kg600) en was dus stabiel genoeg om in een minder intensieve afdeling nog wat bij te sterken. Het zou er voor ons wat makkelijker op worden dat Dario dichter bij huis verzorgd werd.
Uiteindelijk duurde het nog zo’n 2 weken maar op 19 april mochten we Dario eindelijk mee naar huis nemen. Die 5 lange weken had ik hier elke dag naar gesmacht. De tijd die Dario in het ziekenhuis lag, kon ik niet zo goed tegen kersverse mama’s met hun perfecte baby’s. In Aalst is de neonatologie afdeling middenin de materniteit gelegen en wordt je dus bij elk bezoek geconfronteerd met stralende ouders en perfecte baby’s. Je hebt daar ook het dierentuingevoel. Je zit achter glas en iedereen komt je dan eens bekijken. Op dat moment stoorde me dat enorm. Na elk bezoek zat ik wenend in de auto, mij steeds waar afvragend waarom ons dit moest overkomen.
Een paar dagen ervoor had de gynaecoloog een antwoord op die vraag: onderzoek had aangetoond dat ik een bloedklonter in mijn placenta had. In zo’n geval krijg je altijd felle en onstuitbare weeën. Als zo’n klonter echter in je baarmoeder komt en je kind niet snel genoeg ter wereld komt, kan je het ook nog eens verliezen. Volgens de gynaecoloog hadden we ontzettend veel geluk gehad dat het allemaal zo goed was afgelopen en dat we kleine Dario nog hadden. Dit was opnieuw een enorme klap die we moesten verwerken. Ik heb de volgende dagen bakken vol gehuild. Het werd mij even allemaal te veel, ik had teveel moeten verwerken op korte tijd.

We zijn nu 3 maand verder en Dario stelt het heel erg goed. We zijn ongelofelijk trots op ons kleine ventje. Voor mij is het een enorm traumatiserende periode geweest en ik kan er nog altijd niet zo goed mee om. Ik heb nog altijd last van huilbuien om de fijne periode die ons ontzegd is en om de hele manier waarop ons kindje het leven zag. Ik kan er ook niet over praten met iemand die hetzelfde meegemaakt heeft en ik ben het beu gehoord dat alles nu goed is en er dus geen reden meer is om nog te wenen.
De "waarom wij"-vraag spookt nog altijd door mijn hoofd alsook het enorme gemis dat we de eerste weken hadden. Ik heb mijn baby niet kunnen vasthouden na de bevalling, heb hem niet kunnen bewonderen of knuffelen. Na 5 dagen moest ik naar huis zonder kindje en dat is een bijzonder vreselijke ervaring voor een pas bevallen mama. Nu relativeer ik dat wel enigszins. We hebben geluk gehad dat we hem nog naar huis konden meenemen en ik weet dat er veel koppels zijn, die hun kindje nooit zullen kunnen meenemen. Maar iedereen, hoe erg of minder erg zijn persoonlijke ervaring, ervaart dat voor hem of haar als het grootste drama dat je kan overkomen.
Wat ons ook bijzonder gestoord heeft, is het feit dat er door de overheid geen extra voorzieningen zijn voor ouders van prematuren, zoals extra psychologische bijstand of extra verlofmaatregelen. Ik hoop dat daar eindelijk eens werk van gemaakt wordt. Ik ben nu, 3 maanden later, psychologisch absoluut nog niet in staat om opnieuw aan het werk te gaan. Mijn man moest na 10 dagen alweer aan het werk terwijl zijn zoontje lag te vechten voor zijn leven in het ziekenhuis. “Onmenselijk” noem ik dat... Gelukkig hebben we samen een goede, sterke band en hebben we elkaar erdoor geholpen tijdens de moeilijkste momenten. Er zijn spanningen geweest, maar onze liefde voor elkaar en voor onze kindjes heeft ervoor gezorgd dat we deze vreselijke periode toch goed doorgekomen zijn. Vooral voor Diego konden we ons hoofd niet laten hangen en moesten we voort.
Bovendien had ik er nood aan om mijn verhaal kwijt te kunnen aan iedereen, maar na een paar weken merk je dat de mensen vinden dat je niet steeds opnieuw dat hele verhaal moet vertellen en dat je verder moet gaan met je leven. Zoals je hier kan lezen, ben ik een vat vol opgekropte emoties die er nu nog maar deels uitgekomen zijn.
Toch 1 positief punt aan deze hele ervaring: we genieten nu veel intenser van Dario als baby en we genieten ook meer van het leven. Je leert een en ander te relativeren.

Ik ben blij dat ik dit van mij heb kunnen afschrijven. Het werkt toch enigszins therapeutisch en hoop dat andere mama’s er misschien iets aan hebben. Wie, net als ik destijds, het gevoel heeft nergens terecht te kunnen met zijn ervaringen, mogen hier altijd reageren.

Bianca

Vroegere reacties:

Pagina 1 (1 - 20)Pagina 2 (21 - 26)

Reacties:

Door: Flie (profiel) op 10/09/2004 @ 11:04

Hallo,

Ook ik heb het meegemaakt. Na een hospitalisatie van ongeveer 3 weken (pre-eclampsie - zwangerschapsvergifiging), werd besloten mijn bevalling op 33 w en 4 dagen in te leiden. Door de dalende hartactiviteit van de baby hebben ze een keizersnee gedaan. Mijn zoontje woog 2.240 kg en mat 45 cm. Hij ademde niet helemaal zelfstandig en moest ook naar neonatologie. Ik mocht hem enkel een paar secondjes zien toen ze hem voorbijreden in zijn ’bakje’. De gedachte dat iemand anders hem eerst heeft vastgehouden, dat hij die misschien als zijn mama ontzag, was voor mij ondraaglijk. Ik heb ook een postnatale depressie ondergaan en die periode woog nog zwaar door op onze relatie ook omdat ik het gevoel had dat niemand mij begreep. Het heeft ongeveer anderhalf jaar geduurd en ik bleef ook tegen mezelf zeggen dat ik geen kinderen meer wilde. Ik wilde alles betekenen voor Jordan, omdat ik hem geen ’normaal’ begin kon schenken. Ondertussen is hij 3.5 jaar en er is een zusje op komst. Nu ben ik reeds 37 weken en ik weet (hoop) dat ik ze bij me zal hebben op de kamer.

Ik moet wel zeggen dat ze mij niet op de materniteit tussen de gelukkige moedertjes hebben gelegd, maar spontaan op de afdeling gyneacologie in een kamer apart. Dit vond ik heel goed, want tussen de baby’tjes liggen had ik niet aangekund.

PS: Bianca, Jordan is ook geboren op 30/3/2001 net zoals je eersteling.

Groetjes

Door: Soetkin op 11/09/2004 @ 15:45

Hallo Bianca,

Proficiat met uw vechterke!
Ik wil je een hart onder de riem steken, nl. ik ben reeds 9 j. gehuwd met een "vechtersbaas". Hij is nu 37j, kerngezond, atletisch gebouwd. Hij is in het jaar
1967 op 26 weken geboren, woog amper 800 gram. Doe nu
maar een 0 weg en vervang gram in kilo! Hij heeft ook
een sporthart (momenteel is hij gaan mountainbiken) en
als beroep is hij bouwvakker. Dus wil ik maar zeggen:
Dariotje is een vechterke, hij doet het goed en hopelijk blijft hij het goed doen! Ik duim voor gans het gezin . Wat jou betreft: doe alles rustig aan, probeer die emotionele tijdbom weg te werken door ev. regelmatig een praatje te maken op 9Maand, maar doe vooral wat moeder natuur van U verlangt. Het is moeilijk, want heb ook al mijn deel
meegemaakt met als resultaat nog altijd geen kindjes!
Nog veel moed en geniet ten volle van je kindjes!
Groetjes, Soetkin

Door: nattie op 11/09/2004 @ 22:37

hoi bianca, wat een verhaal meid, al die emoties die julllie hebben moeten doorstaan.
Gelukkig is met jullie ventje alles in orde gekomen.
En inderdaad zoals je zegt, als je er teveel van babbelt, dan denken de mensen , ze is daar weer.Alhoewel ze er geen flauw benul van hebben wat jullie hebben moeten doorstaan.
Het enige wat zij zien is, je ventje is OK wat heb je te klagen.
En dat is de harde realiteit, mensen zijn hard voor elkaar.
Ik wens jullie nog heel veel sterkte toe om deze periode te kunnen doorkomen, en probeer zoveel mogelijk te genieten van jullie prachtige ventjes

Door: simone op 15/09/2004 @ 20:48

Diep ontroerend en heel bekend voelt jou verhaal aan.
Ik kreeg na een zwangerschap van 32 weken tijdens een controle (in nieuw zeeland) te horen dat het helemaal niet goed ging met mijn baby en dat ik me op t ergste moest voorbereiden. Dan koet je nog 4 uren rijden voordat je bij t ziekenhuis bent, wat er dan allemaal door je heen gaat (begravenis hier of thuis?) ik was totaal van de kaart, Toen ik eindelijk aankwam zei mijn echtgenoot ook nog dat t door mij zelf kawam, immers ik had teveel drop gegeten. Mijn wereld stortte in, geen arts gaf mij hoop.
Na de keizersnee lag er een foto van ijn zoon naast mijn bed, hij leefde maar zonder toezeggingen.
Toen ik hem voor t eerst zag was ik ontzettend blij en tegelijkertijd verdrietig, hij zat onder de slangetjes en apperatuur en leek net een oud mannetje. 870 gram woog hij.
Ik ben 6 weken bij hem gebleven in t ziekenhuis en toen mocht ik hem voor t eerst vasthouden.
Er zijn vele testen gedaan en hij heeft vele operaties moeten doorstaan maar nu 9 jaar later is hij een mooie gezonde jongen.
Een happy end,maar de emoties die ik krijg als ik je verhaal lees zijn nog even heftig!
Dus veel sterkte met je lieve kerel, liefs simone

Door: Anja op 15/09/2004 @ 22:18

Hey Bianca,
Ik zit hier te wenen zoals een klein kind!!!
Mijn zoontje is geboren op 35 weken, woog 3130 gr. Maar heeft ook veel problemen gehad de eerste 2 weken. Ook op neonatologie gelegen met heel veel buisjes, tubekes en vooral veel alarmkes. Infuus in zijn hoofdje, zijn voet, zijn knie en in zijn 2 handjes. Ook geintubeerd (hoorde hem dus ook niet wenen), mocht hem niet vastnemen de eerste 10 dagen en erna 1 keer per dag.
Ik ben bevallen 12 augustus en was uitgerekend voor deze week al is hij nu al bijna 5 weken.
Ga nu wel stoppen want mijn ventje heeft honger.
Zou wel heel graag mailen of op msn met mensen die in dezelfde situatie zitten, kwestie van het verwerkingsproces misschien wat te vergemakkelijken?
anja_derycker@pandora.be
msn: anja_derycker@hotmail.com

Door: Fien (profiel) op 16/09/2004 @ 10:44

Hey Bianca,

Wat een aangrijpend verhaal zeg!
Ik kan begrijpen dat je het er inderdaad nog steeds moeilijk mee hebt en misschien ook wel weinig gehoor krijgt hé!
Het is nochtans heel belangrijk dat je kan praten over dat verdriet, want zelfs al is je zoontje nu OK, dat verdriet zit in je en moet er uit hé!!

Dit is nu misschien niet meteen je vraag, maar als hulpverlener wil ik je toch graag zeggen dat er mensen bestaan hoor waar je terecht kan voor psychische begeleiding of opvolging, zelfs al komt dit nu rijkelijk laat!
Als je dat zou helpen, geef ik je graag het telnr door van dienst geestelijke gezondheidszorg in Aalst (vermoed dat je daar in de buurt woont gezien je in de materniteit van Aalst bent bevallen)
053/60.66.00 Langestraat 12 in Aalst.
Je kan er steeds terecht en je kan er ook echt door professionelen geholpen worden!
Er dient een kleine bijdrage betaald te worden per sessie maar deze is afhankelijk van je inkomen.
Vaak is zo’n eerste kennismakingsgesprek echter gratis.

Wie weet heb je er wat aan!
Veel moed en sterkte!
Fien.

Door: Anja De Wever op 16/09/2004 @ 19:39

Kreeg er tranen van in mijn ogen.
Heb 6 jaar geleden mijn dochter ook direct moeten afgeven.
Ze was wel maar 4 weken te vroeg maar toch.
Ze woog 2kg 250 en was 44 cm groot.
Onmiddelijk in een couveuse met slangetjes en monitors.
Ik ben savons bevallen en het heeft geduurd tot de volgende middag eer ik bij haar mocht.
Dat zoo gevoel dat je vertelde had ik ook.
Bij ons in het ziekenhuis ligt de neonatale eenheid ook midden in de materniteit.
Ik haate dat gewoon,zo komen kijken terwijl je je kindje probeert beter te leren kennen.
Hoe dan ook ,mijn dochter is opgegroeid zonder problemen en doet volgend jaar haar comunnie.
Ondertussen hebben we ook al een zoon en ben ik nu zwanger van ons derde kindje.
Onze zoon is op 39 weken geboren en ik hoop dat ik deze keer ook zo lang kan blijven lopen.
Hoe dan ook,veel geluk nog met je kindjes en je zal wel zien,over enkele jaren merk je niets meer dat je kindje veel te vroeg werd geboren.
(Is bij ons toch het geval)

Door: Anoniem op 16/09/2004 @ 21:12

Ons zoontje is ook te vroeg geboren. Met 32 weken zwangerschap. Hij woog maar 1460 gram door een groeiachterstand.

Inmiddels is hij 19 maanden oud en is alles goed met hem. Hij heeft er helemaal niets aan over gehouden. Hij is iets kleiner dan zijn leeftijdgenoten, maar zijn ontwikkeling ligt zelfs voor.

Inmiddels ben ik 22 weken zwanger van een tweede en echt genieten kan ik niet. Ben blij als ik 36 weken ver ben.............en hoeft niet maar ben bang om weer te vroeg te bevallen.

Ik wens je verder veel geluk en geniet van je beide zoontjes.

Door: Anoniem op 17/09/2004 @ 08:57

Dag Bianca, mijn zus is ook te vroeg bevallen van een dochter, Amber. Na 7 dagen op de neonatologie is ze overleden. De verpleging kon hen geen reden geven waarom ze plots gestorven is. Je zou je maar is moeten inbeelden dat je Dario niet had kunnen meenemen... Je vind het onmenselijk dat je man na 10 dagen terug aan het werk moest. Mijn schoonbroer had hetzelfde voor en zijn dochter was dood. Bestaat daar dan nog een andere term voor dan onmenselijk? Ik hoop echt dat je je trieste gevoelens heel hard kan relativeren...

Door: niki op 18/09/2004 @ 22:13

hoi Bianca,

Ik ben bevallen via spoedkeizersnede (had een zwangerschapsvergiftiging) op 33 weken ,ons dochtertje woog 1 kilo 870 en heeft nog 3 weken in couveuse gelegen .ben net als jij in het ziekenhuis van Aalst bevallen en ik had het er ook héél moeilijk mee dat iedereen (bezoekers) daar stonden kijken alsof ze nog nooit een baby hebben gezien ,da stoorde me enorm dat klein momentje dat je had om je baby te zien dat kwamen ze "verstoren" .t’is inderdaad een vreselijk gevoel om’ ziekenhuis te verlaten zonder kind ,ik reed 2 a3 keer per dag naar Aalst hetzij om haar een badje te geven of om voeding te geven en telkens kwam ik al wenend terug...als ik eraan terug denk krijg ik het opnieuw moeilijk .ze is nu 2 maanden oud en ben héél gelukkig dat ze hier bij ons is maar sommige mensen verwachten dat je alles bent vergeten ne keer je baby thuis is en dat is niet zo maar t’heeft me net als bij jou geleerd om meer van’t leven te genieten!!

Groetjes en geniet van je ventje!!!

Door: Bianca op 19/09/2004 @ 02:31

Hey allemaal,

Allemaal hartelijk bedankt voor de lieve woorden. Het is eigenlijk raar dat mensen die je totaal niet kent je begrijpen en weten wat je doormaakt. Het heeft mij heel erg opgelucht om mijn verhaal zo uit te schrijven, ook voor later als Darioke groot is. Ik vind het belangrijk dat hij weet wat er gebeurd is al wil ik niet dat hij voortdurend geconfronteerd wordt met zijn prematuriteit.
Had mijn verhaal al een tijdje geleden doorgestuurd naar 9maand.com en intussen is ons ventje 6 maanden oud en weegt hij 6kg700. T is ook nog eens een heel rustig bolleke die heel de tijd glimlacht. Ik noem hem stilletjes mijn wonderkindje want dat is hij ook voor mij! Ik wens alle andere mama’s nog veel sterkte en een goede tip: geniet intens van jullie kindjes, prematuur geboren of niet! Dat doe ik nu met volle teugen!

Door: Manja op 10/10/2004 @ 21:05

hoi
Ik ben op 1 sept. bevallen van een lief klein meisje, ze was 10 weken te vroeg!! Nu bijna 6 weken later ligt ze nog steeds in het ziekenhuis.Niemand kan je zeggen wanner de tijd is gekomen dat ze naar huis mag.Eigenlijk gaat het redelijk goed met haar, het gewicht is van 1287gr naar 2490gr gestegen, maar ze vergeet af en toe ademtehalen en dan zakt het zuurstof in haar bloed.Net als je denkt dat het vooruit met haar gaat, is er weer een dag dat ze een snufje zuurstof nodig heeft en dan zakt mijn positive insteling weer helemaal in elkaar.In het ziekenhuis hoor je dan alleen dat dit nog mag, ze is nog zo jong!! Haar ademhalingsfuctie in de hersenen zou nog niet helemaal ontwikkeld zijn.GEDULD hoevaak ik dit woord niet al gehoord heb.Ik wil ook zo graag mijn lief meisje gezond mee naar huis nemen!! Ook voel ik me schuldig als ik weer eens mijn zoontje van 3 naar de oppas moet brengen, maar dit voel ik me ook als ik niet vaak genoeg naar mijn meisje kan gaan.
EIGENLIJK WEET IK NIET ZO GOED HOE IK ME MOET VOELEN.

Door: anja (profiel) op 11/10/2004 @ 09:58

Hoi, zo zie je maar dat je niet alleen bent.
Mijn eerste zwangerschap heb ik kunnen volhouden tot 32 weken Fleur is ter wereld gekomen via keizersnee en woog 1675gr en 43 cm groot. Na 10 uren heb ik ze voor het eerst mogen zien dat was hartverscheurend. Nu is ze een flinke meid van bijna 3 jaar.
Milan is geboren op 23/08/2004 en ik was uitgerekend voor 2/10/2004 hij was 6 weken te vroeg toch ietsje langer of Fleur. Milan woog 1940gr en was 45.5cm groot nu is hij 3 weken thuis en ik geniet volop, ik haal de schade in dat ik hem niet heb mogen verzorgen in de neo. Milan is ook ter wereld gekomen via keizersnede dat had ik er dan ook weeral bij na 12 uur heb ik voor het eerst mijn zoontje gezien. Nu is het een wolk van een baby die bijna 4 kilo weegt van daag is hij 7 weken.
Groetjes anja

Door: Annemarie op 21/10/2004 @ 23:34

hoi,
Ik zit te huilen terwijl ik al jullie verhalen en reacties lees. Ik ben op 5 oktober bevallen van mijn zoon, Sven. Ik was op 16 november uitgerekend, hij is dus 6 weken te vroeg geboren. Mijn dochter, nu 16 maanden oud, was 2 weken te laat geboren. Wij waren daarom totaal niet voorbereid op een vroeggeboorte; we hadden zelfs nog geen jongensnaam. Laat het nou net een jongetje zijn.
Nu begonnen de weeen, achteraf gezien, ’s middags. Maar omdat ik de 1e zwangerschap een weeenstorm had gehad, herkende ik het niet als zijnde weeen. Ik dacht dat het voorweeen waren. Na ongeveer 2 uur zakte het af, en ’s avonds was er niets meer te merken van weeenactiviteit. We zijn nog bij kennissen een wieg gaan ophalen en hebben daar gezellig de avond gezeten.
Midden in de nacht begon het opnieuw. Het was best pijnlijk, en kwam om de 3 minuten terug. Maar elke wee duurde maar 10 tot 15 seconden. Dus wij dachten weer dat het voorweeen waren, ik was immers pas 34 weken zwanger! We hebben er zelfs nog een boek bijgehaald en het stukje over voorweeen gelezen, en dat leek ons redelijk te kloppen bij wat ik voelde. Maar na 1 uur werd het toch heviger, en hebben we de verloskundige gebeld. Die was er na een kwartier en stelde vast dat ik al 4 centimeter ontsluiting had. Dus we moesten met spoed naar het ziekenhuis want ons kindje kwam eraan.
Ik schrok me rot en heb alleen maar geroepen: "dat kan nog niet, dat mag nog niet, dat is nog veel te vroeg."
Ik het ziekenhuis kreeg ik al snel persweeen en na 20 minuten persen was ons mannetje (zonder naam dus) er. Er spookte van alles door mijn hoofd. Aangezien ik zelf in de gezondheidszorg werk weet ik heel goed wat er allemaal mis kan zijn, en ik was heel erg bang. Hij werd gelijk naar de couveuse afdeling gereden.
Vreselijk was het om hem niet vast te kunnen houden, hem niet te kunnen bekijken.
Na een paar uur mochten we bij hem. Hij haalde kreunend adem omdat zijn longen nog niet rijp waren, maar verder maakte hij het goed. Pas de volgende dag kwam de crisis. Het ademhalen ging steeds slechter, hij had meer ondersteuning nodig. Tot het moment dat ons werd verteld dat hij het niet meer redde om zelf adem te halen. Hij werd met spoed door de ambulance opgehaald en naar het WKZ in Utrecht gebracht. Of ik hem nog even wilde zien.....dan moest ik heel snel naar hem toe anders zou hij al weg zijn.
Wat er dan door je heen gaat. Ik heb de hele afdeling bij elkaar gebruld. Kon nog net een glimp van mijn ventje opvangen voordat hij weggereden werd, vol met slangetjes en piepende monitoren. Ik dacht echt dat ik hem nooit weer levend zou zien.
Ik moest een uur wachten totdat ik ook naar het WKZ mocht. Eenmaal daar hoorde ik alleen maar: "ze zijn met hem bezig". Dat duurde anderhalf uur, en we wisten maar niet wat ze met hem aan het doen waren. Eindelijk mochten we bij hem. Heel steriel allemaal,en daar lag hij dan, aan de beademing, een drain in zijn borst, infuus en monitoren. We hoorden dat hij een klaplong had gekregen en beademend moest worden.
Dit duurde ongeveer 5 dagen, vanaf toen kon de beademing eraf en kon hij steeds met minder zuurstof toe. Ikzelf moest na 3 dagen ziekenhuis weer naar huis. Wat viel me dat tegen zeg, om thuis te zijn! Ik vond het vreselijk, voelde me vreselijk leeg en alleen en verdrietig. Ik was ineens niet zwanger meer, zat daar maar thuis. Ook kon ik niet van mijn dochter genieten, waar ik me schuldig over voelde.
Inmiddels ligt Sven weer in ziekenhuis Hilversum, waar hij ook geboren is. Het gaat best goed met hem. Hij ademt goed, zijn klaplong is genezen en hij ligt niet meer aan de monitor. Hij drinkt ook af en toe uit de borst. We weten nog niet wanneer hij naar huis mag.
Ikzelf voel me nog steeds verdrietig om wat er gebeurd is. Ik vraag me of waarom hij te vroeg is gekomen, want hij was er nog niet klaar voor, en wij ook niet. Men heeft hiervoor geen reden kunnen vinden.
Ook blijf ik me afvragen waarom ik niet ’s middags, bij de eerste tekenen van weeen, al de verloskundige heb gebeld. Misschien hadden ze de bevalling nog kunnen remmen, dan was dit alles niet gebeurd.
Ik heb nog enorm veel verdriet. Mensen feliciteren me met zijn geboorte, maar ik wil nog helemaal niet gefeliciteerd worden. Ik huil dagelijks en heb nauwelijks energie. Ik merk ook dat de mensen om mij heen vooral vragen hoe het met Sven gaat. En dat men vindt dat ik me daaraan vast moet houden, dat het nu zo goed met hem gaat. En dat ik mezelf maar even moet wegcijferen en er voor hem moet zijn.
Maar dat doe ik toch? Ik kan mijn gevoelens van verdriet en onmacht niet kwijt. Mijn verdriet overheerst nog de blijdschap om de geboorte van mijn zoon. Ik weet niet goed hoe ik hiermee om moet gaan, ben ook bang het allemaal niet meer aan te kunnen.
Ik wil zo graag met iemand hierover praten, maar weet niet goed met wie.
Ik hoop maar dat het wat helpt dat ik hier mijn verhaal heb opgeschreven.

Annemarie, mamma van Lara en Sven

Door: maysa op 17/11/2004 @ 17:05

hey bianca, ik heb juist het zelfde bevalling meegemaakt ,ik was op 30 weken op genomen in het ziekenhuis omdat ik weeen had ik heb er 1 week gelegen omdat de baby toch niet op zich liet wachten had ik longrijpers gehad uit eindelijk op aandringen mocht ik na een week naar huis na die week begon ik thuis felle weeen te krijgen toen ik naar de spoedgevallen ging had ik 9 cm ontsluiting bij het inschrijven is mijn water gebroken ik ben binnen de kwartier bevallen van een zoon 2kg 80gr 43 cm hij heeft 4 weken op de neontologie gelegen hij wordt nu 6 december 4 maande en is 5kg 500 en 56 cm hij maakt het nu goed dus je bent niet aleen er zijn zoals ons gevallen heelveel mensen als je eens wilt praten mag je mij gerust emailen veel sterkte en groetjes

Door: sandra op 28/12/2004 @ 13:51

hallo,
ik ben sandra en ben in 1999bevallen van mijn 2de zoontje dario.
dario is ook 5 weken te vroeg geboren.hij woog bij zijn geboorte 2kg 700 en was 46 cm groot.hij heeft 2 weken in het ziekenhuis van genk gelegen en mocht toen naar huis.dat is een 3 tal weken goed gegaan en moest toen aan zijn maag geopereert worden,hij hield geen eten meer binnen.na 5 dagen mocht hij naar huis en toen na een paar weken had hij de waterpokken gekregen (had hij opgelopen in het ziekenhuis )moest hij weer voor een 5 tal dagen in het ziekenhuis.na die 5 dagen mocht hij naar huis maar s avonds begon hij vreseljik te huilen hij was niet stil te krijg heb toen zijn koorts genomen en had toen bijna 40 graden koorts,ben toen dadelijk naar het ziekenhuis in tongeren gereden ze hebben hem daar onderzocht maar konden niet direct iets vinden ,en hij had ook een liesbreuk,maar ze konden hem pas opereren als zijn koorts weg was na 3 dagen in het ziekenhuis heeft hij een 2 de liesbreuk erbij gekregen,is toen ook dadelljikgeopereerd geweest.de dag voor dat hij naar huis mocht hebben ze een blauwe plek op zijn balzakje gevonden en moesten ze dat ook nog eens gaan nakijken voor dat hij naar huis mocht nog een dag langer wachten.daarna is alles een hele tijd goed gegaan.nu heeft hij ook nog zijn amandelen moeten laten trekken buisjes laten zetten en zijn pelippen laten trekken.hij was ook laat met lopen hij was bijna 19 manden eer dat hij liep,maar op kind en gezin zijden ze dat we ons geen zorgen moesten maken dat alles wel in orde zou komen,maar dat was niet zo.toen hij 2jaar en een half was en naar school ging hebben ze gemerkt dat er meer aan de hand was.dus zijn we hem gaan laten testen en wat bleek dat hij een achterstand had van 2,5 jaar (verstandelijk)
hij is dan ookvoor 66 procent gehandicapt verklaard en zit nu op internaat.hij heeft geen besef van gevaar ,heeft adhd draagt nogaltijd pampers ...maar sinds hij op het internaat zit gaat hij heel goed vooruit hij praat beter gaat regelmaatig op de wc en hij is er heel graag moest hij niet graag gaan dan kwam hij gewoon naar huis iedere dag.maar de dokters hebben gezegt dat het voor hem beter is om hem op internaat te laten,om dat hij zo een druk kind is je kan hem geen minut uit het oog laten.maar ondanks al de problemen die hij heeft zoou ik hem voor geen geld van de wereld willen missen hij is heel gelukkig (dat is wat tel en voor de rest is hij ook heel gezond)
de reden van zijn handicap hebben we nog niet ze hebben niks in de kromozonen gevonde en de andere testen die ze gedaan hebben.ik ga er van uit dat het komt door de vroeggeboorte en de snelle vevallingheeft maar een anderhalf uur geduurd,en hij had in elke oog een rode streep van de druk.hij wordt de 1 ste jini 6 en is een heel gelukkig manneke.
ik wens iedereen heel veel geluk en geniet van jullie kindje. groetjes sandra mama van dario quentin en jordy.
ps met mijn andere zoontjes is alles in orde zij zijn 2 weken te vroeg geboren

Door: ellen op 15/03/2005 @ 18:36

hallo,

ik ben Ellen, ik ben op 19 oktober bevallen van een zoon Luka. Hij was 4 weken te vroeg . Hij woog 2080g en was 41 cm groot. Hij moest na de bevalling onmiddellijk in de couveuse en ’s avonds had hij al zuurstof nodig. Ik lag ondertussen nog met heel veel pijn op de materniteit. De dokters wisten niet wat ik had. De dag na de bevalling is Luka overgebracht naar UZ Gent en werd geintubeerd. Ik kon niet mee , omdat ze nog steeds niet wisten wat ik had.
Het waren vreselijke dagen , ze deden testen op mij en uiteindelijk ben ik 2 dagen na mijn bevalling geopereerd aan mijn eierstok die gedraaid zat.
Ondertussen lag mijn klein baasje in een ander ziekenhuis.
Na 3dagen ben ik hem gaan bezoeken en hij lag daar met heel veel tubes en draadjes, handjes en voetjes vastgebonden.
Luka mocht het ziekenhuis een maand later pas verlaten en eindelijk naar huis komen. Het was een hele moeilijke maand.
Dit was niet de geboorte die ik verwacht had voor mijn eerste kindje.
Luka is nu bijna 5 maanden oud en stelt het heel goed, maar toch heb ik het nog moeilijk met de gedachte dat ik geen normale bevalling achter de rug heb.
Ik zou heel graag nog een kindje willen , maar ik heb schrik dat mij terug hetzelfde zou overkomen dan bij Luka.
Alvast nog veel sterkte toegewenst en veel geluk met jullie kindjes.
groetjes.

Door: Brenda op 21/03/2005 @ 11:21

Ik kwam toevallig op het verhaal van Bianca terecht en toen ik het las kwam me dat alles zo bekend voor! Ik zelf ben nl. een kersverse mama die 9 weken geleden bevallen is van mijn kleine meid Laura. Echter is zij 12 weken te vroeg op de wereld gekomen en woog amper 850 gram. Wat er dan door je heen gaat is onbeschrijfelijk! De eerste week na haar geboorte was een echte hel. Daarna betert het wel en wordt je het zelfs gewoon. Het is mijn eerste kind dus je hebt tenslotte nooit anders geweten. Ik weet niet wat het is om "gewoon" te bevallen. De moeilijkste dag tot hiertoe vond ik de dag dat ik na 5 dagen ziekenhuis terug naar huis moest. Toen heb ik tranen met tuiten geweend. Het was gedaan met gewoon 2 verdiepen naar beneden te gaan om mijn dochtertje te zien. Het waren nu elke dag 30 km rijden om bij haar te zijn. Het is echt geen lachtertje maar je moet er doorheen. Vandaag ligt ze na 9 weken nog steeds in het ziekenhuis op de Neonatologie. Ondertussen weegt ze wel al (ja, voor ons is dit "al") 2295 gram en mag ze dus bijna naar huis (op 2,5kg) Eindelijk!!! We tellen af! Gedaan met de rust maar die slapeloze nachten nemen wij er nu meer dan ooit graag bij.
Groetjes

Door: VéroNick op 17/08/2007 @ 15:29

Bianca,

Ik vind je verhaal erg ontroerend en hoewel ik niet hetzelfde heb meegemaakt en hopelijk nooit hoef mee te maken, herken ik veel. Het is inderdaad moeilijk om bepaalde periodes achter je te laten, ook al gaat het op dit moment uitstekend. Zo ben ik na anderhalf jaar (waarvan een half jaar in fertiliteit) eindelijk zwanger geraakt en nog steeds huil ik regelmatig. Misschien ben ik wat gevoelig geworden door hormoonschommelingen enz., maar soms denk ik terug aan die vreselijke periode in fertiliteit en word ik ontzettend bang. Nu ben ik precies 6 maanden zwanger en alles gaat uitstekend, maar er zijn altijd dingen die mensen zullen meenemen. Mijn bagage is een fertiliteitsbehandeling, de jouwe is de vroeggeboorte van je zoontje. Het is inderdaad niet aan anderen om daarover te oordelen.

Geniet nog van je zoontjes en koester elk moment!

Groetjes,

Vé & bébé

Door: bella op 18/08/2007 @ 09:04

Hoi Bianca,

Ohw wat leef ik met je mee en wat heb ik hetzelfde gevoelt als jij in de periode dat mijn zoontje te vroeg werd geboren. Weet precies wat je voelt, niet op de kamer willen liggen met iemand met een baby, alleen naar huis moeten, je zoontje zien vechten voor zijn leven en aan alle draden en snoertjes zien liggen. En wat voor mij echt het ergste was was om naar huis te moeten zonder kind, heb ook gevraagd of ik niet langer mocht blijven.TOen stortte ik letterlijk in. Kortom alles wat je beschrijft heb ik ook gehad en gevoelt. Ook heb ik enorm last gehad van mensen die zulke nare dingen zeiden, van ohw het gaat toch goed met hem,van wat zeur je dan. OF nou wees blij met een keizersnede want op de gewone manier bevallen is erg hoor, wees blij dat hij in het ziekenhuis ligt want de eerst paar weken worden ze snachts vaak wakker hoor. Zo kanik nog wel een brief volschrijven .....

Brenda ook jij mag bijna j ekindje meenemen lees ik, tjonge wat zal je dan blij zijn. Dat mag ook jij eindelijk met gevulde maxicosi naar huis!

IK heb mijn verhaal op mijn profiel staan voor wie het wil lezen.

En als je behoefte hebt aan mailen dan kan dat hoor, ik hoor het wel.

IK heb trouwens therapie gehad, ik had post traumatische tress van de gebeurtenis en die therapie heet emdr. En het heeft enorm geholpen. Wel ben ik nu pas aan het werk enmijn zoontje is 10 maanden. Neem aub de tijd voor je zefl en werken is wel je laatste zorg. Ik ben blij dat ik wat tijd met hem heb kunnen inhalen terwijl ik in de ziekte wet zat.

gr bella