Voor ouders:

Vruchtbaarheid
Zwangerschap
De bevalling
De baby
Tweelingen
Peuter & kleuter
Vaderschap
» Actueel! »

 

Door ouders:

Verhalen
Columns
Uitspraken

 

< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Te vroeg geboren en een huilbaby…

Ik (Chantal, 24 jaar) heb een prachtig zoontje van 5 maanden: Teun.
Na een vreselijke zwangerschap met veel braken, pijn hier en daar, vocht vasthouden, blaasontstekingen en ontzettend chagrijnig zijn, voelde ik met 30 weken nog weinig leven en verloor ik steeds vocht. Volgens de verloskundige was het urine en was de baby waarschijnlijk rustig. Geen onderzoek of echo, niks. Nog regelmatig ben ik teruggeweest, maar ik moest nou maar eens vertrouwen krijgen in mijn lichaam.
Uiteindelijk werd ik door de huisarts doorverwezen naar het ziekenhuis. De gynaecoloog vond het wel vreemd en ik moest een aantal dagen later terugkomen voor een CTG-scan. Na een paar dagen kon ook hij niets vinden en het was klaar.
Maar ik bleef vocht verliezen…

Met 34 weken lag ik op mijn nieuwe bank (we waren net 5 dagen verhuisd) te lezen, toen ik een plop hoorde en het vocht echt begon te stromen. Manlief wakker gemaakt en de verloskundige gebeld. Ze kwam, onderzocht me en stuurde me door naar het ziekenhuis.
Ik werd er onderzocht en moest blijven. Mijn vliezen waren gebroken (waarschijnlijk al veel langer) en de baby had waarschijnlijk een infectie. Ik werd gek. Na zo’n rotzwangerschap en de verhuizing was de tijd gekomen om te gaan genieten. Mijn verlof begon bijna en ik wilde die laatste weken proberen te genieten! Er zou een overleg plaatsvinden over wanneer ze me zouden gaan inleiden.
Eindelijk kwam er op vrijdag middag duidelijkheid: zaterdagochtend om 7 uur zou ik worden ingeleid.
Ik had door heimwee al een week niet meer geslapen dus ik wou eens vroeg gaan slapen om aan te sterken voor de grote dag. Het was 10 uur ’s avonds. Ik had het nog niet gedacht of de weeën begonnen en ik verloor veel bloed. De zuster ging een gynaecoloog halen want volgens haar was de bevalling in volle gang en zou het niet lang meer duren. Hij kwam, keek in mijn gegevens en zei: “Nou, mevrouw, u wordt morgen ingeleid. U bent nog niet aan de beurt. Welterusten.”
De zuster werd boos, heeft mij op eigen initiatief naar een verloskamer gebracht en een andere gynaecoloog opgebeld. Inmiddels had ik persweeën. Na een uur kwam de gynaecoloog en de kinderarts. Bleek dat ik 10 cm ontsluiting had! Ik mocht, nee, ik moest persen.
De hartslag van de baby viel een aantal malen weg en het was behoorlijk kritiek. Net toen ze de pomp wilden gaan gebruiken, ging het hartje weer kloppen. Mijn persweeën waren inmiddels heel zwak, maar toch heb ik Teun er, op eigen kracht en in 3 keer persen, uitgekregen. Dit alles binnen 2,5 uur. Toen werd Teun gelijk weggehaald.
Het was vreselijk. Hij woog net 4 pond, had een infectie en zijn hartje deed het niet. Toen kwamen we op de High Care in een nieuwe wereld terecht. Teun had een sonde, kreeg antibiotica, zuurstof en lag aan de hartbewaking.
Na 3 dagen moest ik naar huis. Nog nooit had ik zo’n verdriet gevoeld: geen buik, geen baby en die angst... Ik wist niet waar ik het zoeken moest, ik schreeuwde en trok van ellende de haren uit mijn hoofd.

We gingen elke dag 5 keer naar hem toe. Na twee weken mocht hij mee naar huis. Geweldig, wat waren we blij! En dan… Je hebt geen recht meer op kraamzorg. Daar sta je dan met een heel teer baby’tje dat heel slecht drinkt. Het ging een week goed en toen begon de ellende. Teun huilde 15 uur per dag. We hebben alles geprobeerd: inbakeren, gyropractor, osteopaat, hangmat, flesvoeding, etc., etc…
Na 3 maanden werd Teun weer opgenomen voor onderzoeken. Ze konden niks vinden, behalve dat hij door zijn vroeggeboorte heel gespannen en prikkelbaar was.

We zijn nu weer 2 maanden verder en Teun huilt nog steeds heel veel. ’s Nachts wordt hij panisch wakker. Van de 24 uren slaapt hij zo’n 6 uur, verdeeld in korte slaapjes.
Teun moet nog elke week naar de kinderarts. Hij begint nu sinds 2 weken beter te drinken en wat rustiger te worden. Waarschijnlijk is het ergste voorbij.
We zijn kapot! Maar wat ben ik dankbaar voor mijn gezonde, mooie kereltje. Als ik op de kinderafdeling de kindjes zie die echt ziek zijn, denk ik: “Wat zeur ik toch, dit gaat over, we hebben ontzettend veel geluk gehad. En die ouders hebben het veel moeilijker dan wij.”
Toch heb ik momenten gehad dat ik het allemaal echt niet meer aankon. Gelukkig heb ik mijn man, ouders en zusje die veel helpen. Ik denk en hoop dat de tijd van genieten bijna aangebroken is.
Sorry, dat mijn verhaal zo langdradig is. Het is gewoon fijn om het eens van me af te typen. Ik wil alle ouders die met hun kindje een zware tijd doormaken, heel veel kracht en vertrouwen toewensen!

Chantal

Door: Anoniem op 20/01/2005 @ 21:29

chantal kop op. Ooit houdt hij op met janken. Ik ben vroeger ook een echte jankbaby geweest en mijn moeder ging vaak de ramen buiten wassen want dan hoorde ze me niet. Of als mijn vader uit het werk kwam moest hij een half uurtje met me rondrijden (dan sliep ik eindelijk) Ze heeft ook wel eens voor de wasmachine gestaan met mij. Kijken of ik stiller werd achter glas.....
Je had al een rot zwangerschap, een vervelende bevalling en nu dit weer. Is het een idee om een oppas te vragen en een avondje weg te gaan (ook niet thuis slapen hoeft niet ver weg), maar even op adem komen. En dan weer met frisse moed (cq tegenzin) er tegen aan, maar even tijd voor je zelf
Sterkte

Door: Caroline (profiel) op 20/01/2005 @ 22:05

Hallo Chantal,

Ik kan me voorstellen dat je soms de mren oploopt van het gekrijs! Ik zit momenteel ook in dat stadium, en ga morgen toch eens bellen naar de ostheopaat...dan kan ik mezelf alvast niet verwijten dat ik ook dat niet probeer! Jill is 3 weekjes te vroeg geboren en heeft wel een uurtje vastgezeten daar ik tijdens m’n 10 cm ontsluiting plotseling geen weeën meer had...ze hebben toen met 2 op m’n buik staan duwen, niet normaal...en daardoor moest ze een nachtje bekomen in de couveuse...
Moet ook wel een vervelende periode geweest zijn voor jullie dat hij niet mee naar huis mocht!
Ze huilt sinds een week ook hééééééél erg veel, slaapt hééééél weinig, en is niet zo happy meer, dan voordien...ze begon net te lachen, maar nu krijgen we helemaal geen gimlach op haar snoetje hoor!
Fijn dat je gelukkig een uitstekende band hebt met je man en je familie waarop je kan terugvallen.

En wat dat slapen betreft? Ik heb deze nacht ook mar 3 uurtjes geslapen...dus als ik hier deze nacht weer zit, zal ik aan jou denken, dat ik ook helemaal niet de enige ben!


Groetjes

Door: Greetje (profiel) op 21/01/2005 @ 16:35

Chantal, ik kan het me voorstellen dat het moeilijk is hoor! Het is dikwijls al niet makkelijk als je geen huilbaby hebt. Mijn broer was ook zo’n huilbaby, amai, ik kan het me nog goed herinneren : hij werd op 8 maanden geboren en ’t was alsof hij van alles en nog wat schrik had ! Maar ... achter de regen schijnt de zon, jou kindje zal ook ooit wel eens ophouden met huilen. In ieder geval: laat de moed niet zakken, en als je er eventjes tussenuit wil, zoek dan gewoon iemand om een paar uurtjes bij je kindje te zijn, meestal hervind je dan wel je energie !
Succes !
Greetje

Door: Anja (profiel) op 21/01/2005 @ 17:30

Hai Chantal,
Ook ik kan me vinden in jou verhaal...
Ik heb zelf ook te maken gehad met een vroeggeboorte vorig jaar januari...mijn dochter had flinke groeiachterstand en is dmv een spoedkeizersnee gehaald(met 28/6 weken) en woog 720 gram bij de geboorte....
daardoor huilde Zoë(zo heet ze)ook heel veel...toen wij het inbakeren aangereikt kregen deed Zoë het daar godzijdank goed op..ook zijn wij 2x bij een osteopaat geweest..
In totaal heeft Zoë ruim 2,5 maand in het ziekenhuis gelegen en was zij 3 weken voor de uitgerekende datum thuis...
Ik heb toen ook vaak 1 iemand gevraagt om op te passen zodat ik er even tussenuit kan,...en het was heerlijk..vond het moeilijk,maar dwong mezelf er wel toe,omdat ik gewoon niet meer kon....
Ik weet dat ik makkelijk kan praten maar het gaat daadwerkelijk over...ik had het ook nooit gedacht maar als ik nu zie hoe vrolijk ze is en gezellig...echt waar het komt goed!!!!!!
succes.....
groetjes An

Door: ada op 22/01/2005 @ 17:10

Beste Chantal,
Ik kan maar zeggen volg je gevoel. Hebben ze al gekeken of Teun niet hen KISS syndroom heeft, heeft te maken met een verschoven nekwervel en met gevolg dat de kindjes heel veel wenen. Kan ook wel een allergie zijn. Ik kan onmogelijk zeggen wat het zal zijn en vast zijn er al ontelbare mensen geweest die je goede raad willen geven. Heb zelf 2 jonge kindjes en een grote berg problemen moeten trotseren, dus ik begrijp je gevoel van onmacht en vragen. Lucht op tijd je hart en lever bij mensen die er echt zijn voor je en die echte vrienden zijn. Zo geraak je niet overstrest. tracht te genieten en hopelijk vind je de oorzaak van al het huilen. ( Mijn zoontje huilde, wat zeg ik krijste snachts 3 uur lang, we zijn nu teweten gekomen dat zijn amandelen zodanig groot waren dat hij telkens hij in slaap viel bijna stikte als hij op zijn rug draaide, is nu geopereerd en huilt niet meer s nachts) Veel sterkte Ada

Door: Marijke op 24/01/2005 @ 19:55

Meid, wat vervelend moet dat allemaal geweest zijn, logisch dat je het af en toe niet meer ziet zitten. Je mag je daar niet schuldig over voelen want een huil baby is gewoon ontzettend zwaar en daar kan je alle hulp bij gebruiken. Gelukkig is je baby wel gezond en gaat dit allemaal voorbij, hoop dat je er wel npg van kan genieten want dat is ook belangrijk.
hou vol, en neem je rust.

groetjes Marijke, mama van Marinho (2 weken)

Door: Jolanda op 25/01/2005 @ 12:57

Jeetje zeg Chantal, wat een verhaal. Ongelofelijk dat ze je niet serieus namen. Ik wens je heel veel geluk en gezondheid met je kleintje.
Groetjes Jolanda

Door: Ketty (profiel) op 26/01/2005 @ 10:36

Hallo Chantal,

herken zo veel in jouw verhaal. Niet van de bevalling, want ik werd wel heel goed begeleid. Van mijn eerste zoontje braken mijn vliezen ook op 35 weken. Niet totaal onverwacht, want we wisten dat hij te vroeg zou komen, maar toch. Ik kom uit Belgie en weet niet goed hoe veel een pond is, maar Ruben woog bij de geboorte 2kg370 en was 47 cm. Dat was vrij goed, maar zijn longetjes werkten niet zoals het moest. Dus hebben ze hem overgebracht naar een ander ziekenhuis, waar ze meer middelen hadden. En daar zit je dan idd : geen buik, geen baby en angst angst angst.
Na drie weken mocht Ruben naar huis. Wegens de couveuse-perikelen had ik bijna geen melk meer en moest ik flesjes bijgeven. Na 6 weken dronk hij al volledig flesvoeding. En hij huilde ook echt dag en nacht, had ook veel last van reflux.
Ik heb hem ook meer dan eens meegegeven met mijn mama omdat ik het gehuil echt niet meer kon aanhoren en dan kon ik ook eventjes recupereren van de slapeloze nachten. Niets wat ik met hem deed was goed. Dat nooit meer dachten we.
Een jaar later veranderde Ruben helemaal : de reflux was over, hij leerde stappen en werd een blije peuter.
Voorzichtig begon ik toch aan een tweede te denken. We hebben lang getwijfeld, maar wat ben ik blij dat we het wel gedaan hebben. Want nu heb ik gemerkt hoe anders het ook kan zijn. Op 32 weken zwangerschap kreeg ik ook al weeën, maar met rusten en prepar heeft Luna toch beslist om te wachten tot ik 38 weken ver was.Ze was kerngezond, al van in het begin altijd tevreden en opgewekt. Ze eet goed, sliep door op acht weken, kortom een droombaby. Ik geniet er zo erg van nu en denk soms wel eens dat ik door alle toestanden bij Ruben veel te weinig genoten heb.
Maar echt echt waar (ik geloofde het ook niet), het komt allemaal goed, volgend jaar loopt er ook bij jou een opgewekte peuter rond.

Veel sterkte,
Ketty

Door: joyce op 06/02/2005 @ 12:50

hey chantal,

Ik begrijp wat je door maakt, mijn dochter is ruim een maand te vroeg geboren, heeft een dag in de couveuse gelegen maar deed het ontzettend goed, toch moest ze blijven omdat ze erg geel zag, Ze heeft fototherapie gehad enz, na twee weken onzekerheid of ze nou wel of niet naar huis mocht mocht ze toch met ons mee, ze bleef alleen extra onder controle bij de kinderarts, haar handjes waren blauw van het bloedprikken en net als het weer weg trok moest het weer gebeuren, Ik zat er zelf bij te huilen want het is gewoon verschrikkelijk om je kleintje pijn te zien lijden, verder deed ze het thuis heel goed, totdat zij inderdaad ook begon te huilen, ze hield maar niet op, het was niet eens gewoon huilen, het was echt krijsen, ze had al een aantal dagen geen ontslasting gehad dus ze kon wel eens buikpijn hebben.. de huisarts gebeld en die heeft haar nagekeken, darmkrampjes, volgende dag naar het consultatiebureau...groeipijn, Ik moest naar engeland met mijn dochter om haar vader en opa op te zoeken, haar opa is ernstig ziek en zij zat de hele tijd te huilen, nu was ik niet de enige die zag hoe erg het was.. Wij daar in engeland met haar naar de dokter... ze kon wel eens blaasontsteking hebben. dus antibioticakuurtje, nadat we haar urine hadden ingeleverd bleek dit ook niet waar te zijn, enkele dagen later naar de babykliniek in engeland,,, daar heeft ze lactulose mee gekregen, en ga zo maar door, ik werd gek van het idee dat mijn meisje volgegooid werd met medicatie zonder dat iemand er echt naar keek. Ik moest na drie weken terug naar nederland, had dag en nacht met de kleine opgezeten, was helemaal op, werd zelfs boos op de kleine, wou dat ik haar nooit had laten komen, en ze begon savonds weer... Ik huisarts weer opgebeld, Ik kreeg weer te horen dat ze een huilbaby was, nou vergeet het maar, ik was het zat en ben naar het ziekenhuis gegaan, werd daar weg gestuurd, de kinderarts wou niet komen, moest maar om 8 uur sochtends weer komen, Ik heb met haar opgezeten tot vijf uur sochtends, ben in mijn pyama terug gegaan naar het ziekenhuis, daar kwam ik gelukkig bij haar eigen kinderarts terecht, hij zag me, ik legde het verhaal uit en zat daar te janken als een klein kind, Toen heeft hij besloten om haar toch op te nemen voor observatie, zo zou ik even bij kunnen komen en konden zij rustig naar haar kijken, er word daar een huillijst bijgehouden, de tijden van haar voeding, wanneer ze poept enz, het is daar lekker rustig voor haar, en ze krijgt gewoon frisolac als voeding en wat denk je? de kleine slaapt daar heerlijk, Misschien had zij ook gewoon even haar rust nodig, intussen ben ik ook weer lekker opgeknapt en kan ik de kleine straks weer volledig opvangen zonder gefrustreerd te zijn, die kleine heeft dat echt wel in de gaten hoor, ik wil alleen maar zeggen dat je je niet elke keer moet laten weg sturen met een smoes, ze moeten je serieus nemen, je moet van die kleine kunnen genieten!!! voordat je er zelf kapot aan gaat!! Deze week hoor ik de resultaten van de allergietest..

groeten, joyce

Door: chantal op 06/02/2005 @ 18:57

Hai allemaal,

Bedankt voor jullie reacties! Hier even een update over teun. Hij is inmiddels 7 maanden, toen ik mn verhaal schreef dachten we dat we het ergste gehad hadden maar helaas... Teun heeft inmiddels weer twee keer in het ziekenhuis gelegen, een keer een week ter observatie en een keer een weekeind voor een refluxtest. Het heeft allebei niets opgeleverd. Teun huilde dag en nacht maar door, we waren ten einde raad en totaal uitgeput. Je voelt je zo wanhopig en het duurt zo lang. Maar sinds drie weken gaat het nu echt beter, we weten niet waarom maar het is zo. Overdag slaapt hij nog steede bijna niet maar ’s noachts slaapt hij tot ongeveer 5 uur en daarna jammerd hij tot 6 uur. Dat is al een hele verbetering, hij eet ook steeds beter. De afgelopen nachten is hij weer heel veel aan het huilen maar we hopen dat door de tandjes komt en dat we niet weer terug bij af zijn. Het is trouwens ongeloofelijk hoe snel je weer uitgerust bent, na een half jaar 3 uur slaap per nacht waren we na een week redelijk slapen behoorlijk opgeknapt. Ik wil iedereen veel sterkte en kracht wensen, houd moed! Chantal

Door: marijke op 04/02/2007 @ 18:22

hoop dat die andere marijke hier nog eens leest!! Ik heb dus ook een zoontje (2jaar) die marinho heet. vond het zooo toevallig toen ik het las

Door: Ilse op 27/05/2007 @ 20:47

hoi, ik ben Ilse Bosman ik studeer verpleegkunde en ik ben bezig met een onderzoek. Ik onderzoek hoe verpleegkundigen op kraamafdeling omgaan met zwangeren die op genomen zijn en heimwee hebben. Zou je me kunnen terug mailen met jou ervaringen? Groetjes, ilse