< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Te vroeg geboren » Tamara’s bevallingsverslag.

Tamara’s bevallingsverslag.

Woensdag 26 april om half negen had ik een afspraak bij de verloskundige voor een normale controle. Na het gewoonlijke onderzoek kon ik weer gaan want er was gewoon niets aan de hand. "Kom volgende week maar terug" zei ze. Dus wij een afspraak gemaakt voor de week erop en weer naar huis.
Thuis aangekomen zei ik tegen Marco dat ik op bed ging liggen omdat het nog vroeg was die ochtend en ik weer eens slecht had geslapen. Ik wilde proberen nog even een uurtje te gaan slapen. Marco is toen naar zijn werk gegaan.
Om 10.45 uur kreeg ik ineens een krampje in mijn buik en ik ging daarom even rechtop zitten. Op dat moment voelde ik dat er vocht langs mijn benen liep en ik vroeg me af wat dat kon zijn. Ik vroeg me ook meteen af of dat mijn vruchtwater kon zijn maar ik dacht dat dat niet kon omdat ik nog 4 en een halve week te gaan had. Ik heb toen voor mijn gemoedsrust toch mijn moeder gebeld om te vragen of het toch zo kon zijn. Mijn moeder zei ook al dat ik me niet te druk moest maken omdat ik nog niet zo ver was. Dus ik maakte me maar niet zo druk.
Toen ik ontdekte dat ik maar vocht bleef verliezen heb ik toch maar even de verloskundige gebeld en het aan haar gevraagd. Ze zei dat het twee dingen kon betekenen: het kon zijn dat mijn vliezen waren gebroken maar het kon ook zijn dat er wat urine in mijn blaas zat die de baby eruit drukte. Ze zei dat ik voor de zekerheid maar even een kraamverbandje in moest doen en mezelf moest temperaturen en dan zou ze mij later die ochtend wel terugbellen om te vragen hoe het ging.
Ik heb toen Marco opgebeld om hem te vertellen dat er een mogelijkheid was dat mijn vliezen waren gebroken. Hij vroeg meteen of hij naar huis moest komen, maar ik zei dat dat niet hoefde omdat ik nog niets zeker wist.

Omdat ik bleef druppelen moest ik kort daarna mijn verbandje wisselen en toen ontdekte ik een licht bloedspoortje op het verband. Inmiddels was die buikpijn ook al iets erger geworden. Jullie snappen natuurlijk wel dat ik niet ging wachten tot de verloskundige mij terug zou bellen. Ik belde daarom zelf terug om te vertellen wat ik had ontdekt en dat de buikpijn ook erger werd maar nog goed te verdragen was. Ze vroeg toen of ik naar de praktijk kon komen. Dat kon ik niet omdat Marco op zijn werk was en ik verder geen vervoer had. Ik zei toen dat ik hem moest bellen maar dat het dan nog ruim een uur duurde voordat hij thuis was.
Ze zei dat ik dat maar moest doen en dan zo snel mogelijk moest komen. Dus ik heb Marco opgebeld en gezegd dat hij naar huis moest komen omdat ik naar de verloskundige moest komen. In dat uur dat Marco onderweg was naar huis werd de pijn zo ondraaglijk dat ik dacht dat het bijna niets anders kon zijn dan de bevalling. Ik was erg bang omdat de weeën zo erg waren dat ik ze niet meer weg kon puffen en ik helemaal alleen was.
Toen Marco om ongeveer 10 over twaalf thuis kwam, stond ik net een wee weg te puffen. Toen die over was, zijn we in de auto gekropen. Ik op mijn knieën op de achterbank en mijn hoofd op de hoedenplank in de auto en rijden maar. Bij de praktijk aangekomen, vroeg de verloskundige zich af wat ik kwam doen omdat ik de dag ervoor nog bij haar was geweest. Ik zei toen dat ik nog diezelfde ochtend was geweest en dat het nu niet zo goed ging. Ze heeft me meegenomen naar haar kamer en me getoucheerd. Ik had hele hevige weeën en ze bleef me maar vertellen dat ik me moest ontspannen maar dat kon ik niet van de pijn.
Op een gegeven moment zegt ze tegen Marco dat hij in zijn auto moest stappen en de voordeur moest openen want ons kind was al onderweg. Die weeën waren dus al persweeën. Marco vroeg toen of ik niet naar het ziekenhuis moest maar de verloskundige zei dat dat al niet meer kon. Er was geen tijd meer voor.

Marco is toen naar huis gereden en ik met de verloskundige haar auto erachteraan. Ik vroeg haar onderweg hoeveel centimeter ontsluiting ik had en ik schrok toen ze zei dat ik al volledige ontsluiting had. Ze zei dat als we thuis waren, ik meteen mee moest persen. Dat kwam toen wel even rauw op mijn dak. Ik had het toch al niet verwacht en toen ging het allemaal nog zo vlug ook.
Thuis aankomen heeft de verloskundige gauw ons bed opgemaakt met de spullen uit het kraampakket en toen konden we beginnen. Het was toen ongeveer 12.30 uur. Na ongeveer 40 minuten kon ik mijn zoon in mijn armen nemen. Ik was zo overdonderd dat ik begon te huilen en niet wist wat ik moest doen.
Ondanks dat ik het wel wist, was ik toch erg verdrietig toen mij werd verteld dat Lucas naar het ziekenhuis moest. Ze vroegen toen of ik mee wilde. Ik zou dan opgenomen worden als gastpatiënte en dat zou gewoon vergoed worden door het ziekenfonds omdat het als medische indicatie wordt gezien als je net bevallen bent en je kind naar het ziekenhuis moet.

Ik heb toen 6 dagen in het ziekenhuis gelegen en toen mocht ik met Lucas naar huis. Ik had nog 1 dag recht op kraamhulp dus belden we het kraamcentrum. Daar kreeg ik te horen dat men niet verwacht had dat ik thuis zou komen en er niemand beschikbaar was. Maar ik had al ontdekt dat ik toch iemand nodig had, want na een week ziekenhuis was ik mijn eigen huis helemaal ontwent. Ik kon op de babykamer niets meer vinden en ik voelde me even vreemd in mijn eigen huis. Ze zeiden toen dat er alles aan gedaan zou worden om toch iemand te sturen. Gelukkig hadden ze iemand die alleen in noodgevallen zou invallen dus die kwam bij mij.
We spraken af dat ze twee halve dagen zou komen en als het nodig was zou ze zelfs nog iets langer blijven. Maar het was niet nodig. Ik was al snel weer helemaal thuis en het meeste hadden ze me toch al in het ziekenhuis geleerd. Ze heeft me nog wel een aantal waardevolle tips gegeven en dat was wel fijn.
Nu zijn we dus lekker met zijn drieën alleen en met Lucas gaat het uitstekend. Dit was zo een beetje mijn verhaal.

Hopelijk heb ik het allemaal een beetje duidelijk geschreven.

Tamara en Lucas



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.