< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Te vroeg geboren » Calvin kwam te vroeg.

Calvin kwam te vroeg.

Hallo,

Mijn naam is Cynthia en dit is mijn verhaal.
Rond de dertigste week zwangerschap had ik voortdurend last van harde buiken. Ik kon niet zitten of liggen, mijn hele lichaam deed pijn. Ik wou nog niet direct naar de gynaecoloog bellen, ik moest immers op 7 oktober terug op controle en dan zouden we wel zien.
Ik was 31 weken en dan heb ik toch gebeld om te zeggen dat ik steeds harde buiken had en dat ik het kindje precies heel laag voelde. De gynaecoloog zei dat ik me geen zorgen hoefde te maken, want dat dit normaal was rond deze tijd.
In de 32ste week verloor ik een beetje bloed terwijl we boodschappen deden en we keerden onmiddellijk terug naar huis. Toen we thuis kwamen heb ik me in bed gelegd en ben wat gaan rusten. Ik dacht dat het wel zou overgaan maar 's nachts om kwart voor drie, kon ik niet meer slapen. Ik kon mijn draai niet vinden in bed, ik had constant krampen. Dat dit weeën waren, kwam geen moment bij mij op. Ik heb mijn man wakker gemaakt en die heeft mijn moeder getelefoneerd. Ondertussen kwam ik ook aan de telefoon en verloor ik mijn slijmprop.
Wij zijn mijn moeder gaan halen en zijn dan met z'n drieën naar de spoedopname van het ziekenhuis gereden. In de spoedopname hebben ze mij onderzocht en er kwam nog meer bloed mee. Ik moest in het ziekenhuis blijven en ze gingen de gynaecoloog bellen om te vragen wat er moest gebeuren. Er bestond nog altijd een mogelijkheid om het af te remmen. Ik kreeg een infuus met een middel om de weeën af te remmen, maar die bleven echter komen. Mijn temperatuur, hartslag van mij en de baby werden voortdurend gecontroleerd.

Op zondagmorgen is de gynaecoloog bij mij gekomen om te zeggen dat hij graag zou hebben dat de baby nog 4 weken bij mij zou blijven. Hij zei mij ook dat er een groot risico bestond voor een vroeggeboorte. De baby zou dan immers 8 weken te vroeg geboren worden.
Op maandag 7 oktober kon ik het echt niet meer aan, de weeën volgden elkaar steeds vlugger op en mijn vruchtwater was gebroken. De baby moest komen. Ik heb mijn man op zijn werk gebeld omdat hij dringend naar de kliniek moest komen. Wij waren allebei dolgelukkig dat de baby ging komen. We hadden er zelfs niet aan gedacht dat het gevaarlijk kon zijn voor de baby.
Om twaalf over drie werd onze zoon geboren. In onze ogen was hij heel klein, maar volgens de dokters was hij met zijn 1750 gram en 43,5 cm vrij groot. Wat was het een mooi moment toen ze hem op mijn buik legden. Hij had haar over het hele lichaam en zijn nageltjes leken velletjes. Zijn vingertjes waren net luciferstokjes, maar hij was wel helemaal af. Hij ademde zelfstandig en dat was een goed teken. Ik wist toen nog niet wat er ging gebeuren, maar er stonden twee kinderartsen, de gynaecoloog en 2 vroedvrouwen klaar om hem in een couveuse weg te brengen. De couveuse maakte me niet ongerust, er waren immers nog kinderen die in een couveuse gelegen hadden en er goed vanaf kwamen. Ik werd naar mijn kamer gebracht en ze beloofden mij dat ze de baby nog eens zouden komen tonen.
Mijn man ging informeren, maar er was iets mis. Als hij ademde, ronkte de baby en dat was een slecht teken. 's Avonds om kwart voor 10 kwamen ze hem tonen maar niet voor lang, hij diende overgebracht te worden naar het U.Z. in Gent. Hij kon niet meer voldoende zelfstandig ademen en toen ik hem zag, lag hij aan de beademing. Ik wist op dit ogenblik maar één ding: als ze die apparaten wegnamen, zou mijn kind sterven. Ze hebben hem dan overgebracht naar het U.Z.
Daar lag ik dan, net bevallen tussen de andere moeders met hun baby's en ik bleef alleen achter. Ik had zelfs niets om me te troosten. Ik heb gehuild en gehuild.

De volgende dag kwam mijn man me halen en hij had een foto mee van Calvin. Die foto hadden ze in het U.Z. genomen om aan mij te geven. De foto stond op mijn nachtkastje, ik wilde hem voortdurend zien. Als ik die foto zag, praatte ik in mezelf met mijn baby.
Diezelfde dag zou ik Calvin voor de eerste keer aan de machines zien. Toen we in het U.Z. aankwamen, wist ik niet wat ik zag. Ik moest niet schrikken, hadden ze mij gezegd. Hij had heel veel slangetjes, plakkertjes, een buis in zijn neusje voor de beademing die bijna zo groot was als z'n hele gezichtje. Hij had metertjes voor het hart, de ademhaling, de zuurstof, zijn polsslag, enz...
Ik voelde me schuldig en was kwaad op mezelf. De dokter zei me dat ik mezelf niets te verwijten had, maar dat de natuur bij mij gewoon niet te remmen was. Het kind was te vroeg geboren en daar moest ik mij bij neerleggen. We wisten echter niet of alles ging goed komen, want de komende 72 uur zouden doorslaggevend zijn. Zou hij het redden of niet?

De dokter wou ons spreken en hij wond er geen doekjes om. Hij besprak alles: dat Calvin een hersenbloeding kon krijgen en zelfs meer dan één, dat Calvin volledig tegenwrong bij de beademing, dat er allerlei infecties konden opduiken,... Hij vroeg ons ook wat we zouden doen indien de baby teveel hersenbloedingen zou hebben. Zouden we de machine laten afzetten of niet?
Ik wou zo vlug als mogelijk terug naar mijn kamer in het ziekenhuis waar ik bevallen was en ben daar in huilen uitgebarsten. 's Avonds hadden mijn ouders nog foto's mee van Calvin maar ik legde ze in het nachtkastje.
Ik wist dat er van de kinderen geboren onder de 33 weken, 3 op 4 overleefden en daarom dacht ik steeds: "Jongen als je moet gaan, doe het dan nu want je nu kent je mama je nog niet zo goed".
De volgende dag ben ik niet naar het U.Z. geweest, omdat ik bang was hem daar weer zo te zien lijden. Maar de volgende dag bij het ontwaken dacht ik: "Nu moet ik hem zien. Ik ben zijn mama en hij heeft me nodig. Tenslotte kent hij mijn geur en mijn stem". Er was eigenlijk nog steeds geen verbetering en ik zag aan hem dat als ze hem verzorgden, hij dat heel vervelend vond. Wat vond ik hem zielig, dat hoopje mens dat zo gestoord werd in zijn rust. Ik kon hem zelfs niet horen huilen als hij pijn had, zijn stembanden waren afgeplakt om zijn longen niet teveel te forceren. Toen hij huilde was ik heel verdrietig en niet enkel omdat ik de gedachte had dat hij pijn leed, maar ook omdat ik mijn kind niet kon troosten.
In de intensive care zat er permanent een verpleegster bij hem. Die was overal van op de hoogte en we mochten op ieder moment van de dag komen of opbellen.

Ondertussen kwamen de meeste mensen mij bezoeken in het ziekenhuis wat mij heel erg opfleurde, maar er waren er ook die zelfs niet de moeite deden om mij eens op te bellen.
Er was er maar één die ervan overtuigd was dat hij ging overleven en dat was mijn papa. Ik zelf ben een zwartkijker en dacht steeds aan die 1 op 4 die toch nog stierven. Wat als wij die ene baby op vier hadden die het niet overleefde? Ik had ook steeds gezegd, als hij begraven moet worden, niet in een witte kist want dat vond ik zo erg, dat kleine witte kistje.
Hoe meer ik bij hem ging, hoe meer ik me aan mijn kind begon te hechten. Ik zat uren bij Calvin, gewoon te kijken... hoe mooi ik hem vond en hoe fier ik was. Beetje bij beetje zag ik kleine veranderingen: hij plaste en drukte heel goed, hij nam onze vinger vast met zijn kleine handjes dat niet eens om onze vinger paste. Het grootste deel van de dag bracht ik bij hem door.
Om bij je baby te kunnen, diende je eerst je sierraden af te doen, je handen te wassen en vervolgens onder een desinfecterend middel materiaal door te halen en dan kon je met je handen door de deurtjes van de couveuse.
Soms aaide ik uren over een armpje of een beentje. Het was heel belangrijk dat hij zeer vlug van de beademingsmachine weg mocht, want het gevaar bij te lange beademing was dat de longetjes beschadigd zouden kunnen worden. Na een week mocht hij van de beademing weg en verdween de tube uit zijn neusje.

Ondertussen mocht ik het ziekenhuis verlaten zonder buik, zonder kind en naar een voor mij leeg huis. Mij ouders hadden alles wat met mijn zoontje te maken had naar boven gedaan, zoals ik het hen had gevraagd. Ze hadden heel mijn huis gekuist en alles stond tiptop in orde zodat ik kon rusten. Van rusten kwam er echter niet veel in huis, want ik wou altijd in het ziekenhuis zijn bij mijn kind. Mensen begonnen mij kaartjes te sturen en ik had het in het begin zeer moeilijk.
In het U.Z. mochten we langzaam aan zelf iets doen. We mochten hem opnemen, aankleden, luier verversen, maar nog niet wassen want hij koelde nog te vlug af. Gelukkig was hij van de beademing af en het was al een hele troost dat hij het nu zelf kon. Toch was het ondertussen ook iets waar ik me zorgen over maakte nl.: zouden ze het wel zien als hij niet goed ademde?
Op 16 oktober mocht ik hem de eerste keer opnemen. Daar lag hij dan in m'n armen met al die draadjes en een infuus. Ik mocht hem 5 minuutjes nemen en het waren de vijf mooiste en gelukkigste minuten van mijn leven.
Op 17 oktober woog hij nog 1507 gram en dat maakte mij ongerust. Hoeveel zou hij nog afvallen? De volgende dag echter bleek dat hij 15 gr. verdikt was. Het lijkt niet veel die 15 gr. maar volgens de dokters was dat voor zo een klein lichaampje heel veel. Het begon vlugger en vlugger te gaan. Dan verdween het ene draadje, dan een infuus en dan zijn maagsonde.

De grote dag was aangebroken, hij lag nu in een gewoon bedje. Elke dag ging hij erop vooruit. Op 7 november woog hij 2160 gr. en ik vroeg aan de dokter wanneer hij naar huis mocht. Daar was dan eindelijk het goede nieuws, het zou niet lang meer duren, de hoofdvereiste was dat hij 2200 gr. woog, geen apneus of bradycardieën had en dat hij goed dronk.
Op 10 november was het zover. Hij woog 2240 gr en we mochten hem meenemen naar huis.
Zijn thuiskomst vond ik heel raar. We hadden hem in het U.Z. al veel verzorgd maar we hadden toch altijd het verplegend personeel achter de hand. Thuis waren we altijd bang om iets verkeerd te doen.
Nu na 3 maanden gaat alles veel beter. Ik zelf heb soms nog van die triestige momenten maar als ik op alles terugblik en ik bekijk hoever we nu reeds staan, gaan die vlug over.
Hij is nu 55 cm groot en weegt 4,560 kg. Blijkbaar moest het bij ons zo verlopen, maar toch hebben we ons kind nog en zijn we blij dat alles zo goed is afgelopen.

Calvin is op het ogenblik een kleuter van 4 jaar en 4 maanden en hij doet het eigenlijk wel goed. Door de hersenbloeding die hij opliep tijdens de vierde dag beademing, spreekt hij nog niet zo duidelijk. Hij begrijpt alles en kan alles zeggen, maar de articulatie is minder. Calvin zit in het tweede kleuterklasje gewoon onderwijs en we zien wel verder.

Cynthia,
mama van Calvin (07/10/1996) en Quinten (23/04/2000).



[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.