Te vroeg en er nog niet overheen…
Door H. op 03/05/2005 - 15:22:
Hallo,
Net zoals velen onder jullie is mijn dochter ook te vroeg geboren, na 32 weken en 5 dagen. Dit gebeurde natuurlijk totaal onverwacht natuurlijk en ik was er nog helemaal niet klaar voor. Ik had net nog de hele dag lopen winkelen. Wel had ik wat bloedverlies, maar dat had ik al eens eerder gehad. Ik weet nog dat ik het gevoel had alsof ik ongesteld moest worden. Maar zelfs toen wij de verloskundige belden en die zei dat we langs moesten komen, ging bij ons nog geen belletje rinkelen.
Hij was heel direct en zei: “Reken er maar op dat jullie vanavond nog papa en mama worden.”
Ik had al 4 cm ontsluiting (weinig van gemerkt) en nog geen half uur later, in het ziekenhuis, 8 cm. We mochten ook niet meer naar huis of zo. Nee, hup, meteen naar het ziekenhuis. Ik weet nog dat ik het heel vervelend vond dat ik niets bij mij had, zelfs geen fototoestel (en dat vond ik erg belangrijk).
Jullie zullen het wel herkennen: weeënremmers, prik voor de longen, aan de monitor en onderzoeken,… Ik onderging het allemaal gelaten.
Uiteindelijk konden we haar geboorte nog zo’n 14 uur uit stellen. Ze woog 2150 gram, een mooi gewicht voor die leeftijd. Ze heeft misschien 30 seconden bij mij gelegen en moest toen de couveuse in.
Ondanks dat ze te vroeg was, kreeg ik toch een knip en moest ze met de tang gehaald worden. Ik weet nog dat ik dacht: “Ze is te vroeg maar dan wordt het vast een makkelijke bevalling.”
Helaas… Ik moest persen terwijl ik helemaal geen persdrang had en dat was toch wel lastig. Maar goed…
Ze heeft ruim 4 weken in het ziekenhuis gelegen, waarvan 2 weken in de couveuse.
Haar thuiskomst was een vrolijke dag maar dat veranderde al gauw. Ze dronk eigenlijk haast niet en we moesten de volgende dag meteen terug naar het ziekenhuis. En de volgende dag weer.
Haar, die eerste week, thuis hebben, vond ik bijna nog moeilijker dan in het ziekenhuis. Ik kon er helemaal niet van genieten want misschien moest ze weer terug en dat terwijl ze net thuis was.
Nu is het een gezonde meid van ruim 6 maanden oud en ze weegt intussen 7 kilogram.
De dag voor kerst werd ze trouwens weer voor 10 dagen in het ziekenhuis opgenomen, met het RSV-virus. Dat was een tegenvaller, net nu het zo goed ging…
Ook al gaat het nu goed met haar en hebben wij eigenlijk niets te klagen, ben ik er nog niet helemaal overheen. Vooral als ik eenzelfde soort verhaal hoor/lees of wanneer ik naar een dergelijk televisieprogramma kijk, merk ik dat ik nog regelmatig terugdenk aan die periode. Ik vraag mij af of andere dat ook zo ervaren? Ik dacht: laat ik maar proberen om het verhaal op te schrijven en reacties te horen. Wie weet dat dit helpt.
H.
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Vroegere reacties:
Reacties:
Door: sarah op 23/05/2005 @ 16:34 
hoi,
mijn nicht wasop 27w bevallen van een zoontje hij woog 1 300kg! elke leefde ze in angst of hij het wel zou halen. hij heeft er een gaatje in zijn hart aan overgehouden. hij is nu 8 maanden en word binnenkort geopereerd!
groetjes
Door: Anja op 23/05/2005 @ 23:35
hai,
Mijn dochter is met 28/5 weken geboren dmv een spoedkeizersnee en zij woog 720 gram.Ik kreeg zwangerschapsvergiftiging...
Zij is inmiddels 16 maanden en het gaat prima met haar...
veel succes allemaal...
Door: Anoniem op 26/05/2005 @ 00:07
ik wil even zeggen dat ik het heel knap van je vind.
zo'n periode doorstaan en er toch nog zo positief ertegen over staan.
en het van je afschrijven is het beste wat je kan doen.
ik heb het niet gedaan en daar zit ik nu ( 2 jaar later)nog mee.
mijn dochter is niet tevroeg geboren, maar veelste snel.
daar ik al bekkeninstabiliteit had en dus veel pijn bleek dat ik ook nog een onstokken galblaas had.
waar ik pas 4 maand later aan geopereed kon worden.
dit alles heeft er voor gezorgd dat ik zekker de eerste 6 maand van het leven van mijn dochtertje heb moeten missen.
en ook weet ik dat ik het nooit meer kan meemaken van een volgende.
dus bij deze wil ik je even laten weten dat ik het helemaal geweldig vind dat je het van je af heb kunnen schrijven.
Hey,
Mijn dochtertje is geboren toen ik 36 weken zwanger was. Ik had bijna geen vruchtwater meer en ze kwam niks meer bij aan gewicht. Ze woog 2.175kg en was 45cm groot toen ze geboren was, dus dat was heel weinig voor 36 weken zwangerschap.
Ik had ook een keizersnede gehad en kon de eerste dagen nog niet eens naar haar toe gaan en vond dit verschrikkelijk. Te vroeg bevallen, dikke buik weg en geen kindje op de kamer. Ze heeft 1 week in de couveuse gelegen en dan nog 1 week in een verwarmd bedje. Ik had de eerste weken niet het gevoel dat het mijn kindje was, toen we haar mee naar huis mochten nemen kon ik pas beginnen genieten van het moeder-zijn.
Nu ben ik bijna 36 weken zwanger van m'n 2de spruit en alles verloopt nu anders. De baby zou al 2.800kg wegen en ik heb tot nu toe nog genoeg vruchtwater.
De gyne gaat me laten vaginaal bevallen, op voorwaarde dat ze niet moeten inleiden, want dan is het zowiezo keizersnede.
Ik ben al blij dat ons 2de ukje genoeg zal wegen om mee op de kamer te mogen! Da's voor mij het belangrijkste!
Groetjes,
Sara en co
Door: sara op 04/06/2005 @ 10:34
sorry, was even te snel verzonden!
Zei dus dat de dokters niet wisten wat er precies aan de hand was, dus kunnen ze ook niet zeggen hoe het met een tweede zou verlopen.
In elk geval genieten we nu met volle teugen van onze gezonde zoon, en ik hoop voor iedereen van jullie, dat iedereen deze moeilijke (maanden,) periode een plaats kan geven, want vergeten doen we dit nooit!
Groetjes,
sara
Door: in mei leggen alle vogels een ei... op 14/07/2005 @ 11:31
Dag allemaal,
Hier ons verhaal,
Donderdag 27 mei 2004 is ons zoontje geboren met 32/6
Het begon die nacht met heftige weeen (bleek achteraf) ik dacht dat het bandenpijn was of zoiets tja wist ik veel!
Toen de pijn aanhield besloot ik om de verloskundige te bellen, ze zou lanskomen
Toen ze er eenmaal was ging ze me onderzoeken en wat bleek...ik had inmiddels zeven centimeter ontsluiting!!!
Direct ambulance gebeld en ze vertelde me dat ik vandaag al moeder zou worden.
Die middag beleefde ik alsof ik naar een film keek.
Ik belde mijn man op di was aan het werk en zei dat hij direct naar het ziekenhuis moest komen.
Eenmaal in het ziekenhuis werd ons zoontje geboren om 17.29 (een minuut voor dthe bold and the beuatifull) zeg ik altijd.
Het was een snelle bevalling en hij was een flinke voor het aantal weken namelijk 2450.
Ik had aangegeven dat als het mogelijk was dat ik hem gelijk even op de borts wilde hebben, en gelukkig kon dit heel eventjes.
Hij werd gelijk meegenomen naar boven afdeling couveuse paar uur later hadden we een gesprek met de kinderarts en die vertelde ons dat hij overgeplaatst moest worden naar een ander ziekenhuis i.v.m. zijn extreme prematuriteit.
Zijn lonegn waren nog niet gerijpt en hij moest aan de beademing.
Kortom het waren lange slopende dagen eerst high intensive care toen intensive care en daarna de wiegenkamer. Alles bij elkaar heeft hij 16 dagen in het ziekenhuis gelegen.
Een maand voor zijn uitgerekende datum was hij thuis namelijk 16 juni terwijl hij 16 juli geboren had moeten worden.
Gelukkig had ik de borstvoeding doorgezet en hij is inmiddels bijna veertien maanden!
En hij krijgt nog borstvoeding al is het veeel minder als in het begin.
Ik geniet elke dag van mijn kleine wonder e ik herken alle verhalen die hierboven genoemd worden.
Ik denk dat het niet weggestopt moet worden maar een plaatsje moet krijgen.
Dar ben ik nu mee bezig, de tranen schieten in mijn ogen als ik op t.v. ooik maar iets hoor over een te vroeg geboren baby.
Ik wens iedereen veel sterkte toe in het hele proces en blijven schrijven dat lucht ontzettend goed op.
Wij willen heel graag voor een tweede gaan maar die angst dat het weer te vroeg zal zijn dat houd ons een beetje tegen.
Wie weet dat we er binnenkort toch voor durfen gaan, ik zou het zo leuk vinden voor Yassine, een gezond broertje of zusje erbij...
groetjes
Door: mama van Lenny op 20/07/2005 @ 00:25
Hallo H,en andere schrijvers,
Mijn zoon is geboren in 2002,met 33 weken en 4 weken groei achterstand,hij woog 1295gram en was 37 cm klein,nou ik kon er zeker het eerst jaar niet van genieten,je maakt je zoveel zorgen om dit kleine kindje,die bezordheid is normaal.Hij was prematuur en desmatuur,nou en ik kan je vertellen je ziet niks en merkt niks aan hem hoor.Hij heeft 5 weken in het ziekenhuis gelegen 13 dagen in de couffeuse gelukkig waren zijn longen wel rijp ,ik denk dat dat heel veel gescheeld heeft.Ik kan alleen maar zeggen tegen andere moeders,bezorgdheid is normaal hebben moeders en vaders van kinderen van 8 pond ook last van.Je moet er vertrouwen in hebben,dat zal je kind ook voelen,kinderen voelen alles aan zeker als je onzeker bent.Geniet ervan,zeker van dit kleine wonder. Want dat zijn ze allemaal.Groetjes mama van Lenny.
Door: nachet op 08/08/2005 @ 15:14
in 2001 is mijn zoon geboren naar 36 weken. hij woog 1950 gram en was 42 cm hij heeft 6 dagen in coeveuze gelegen en 6 dagen op de zogenoemde doorgroeikamer hij deed het prima binnen 2maanden zag je echt niet meer dat hij een prematuurtje was inmiddels ben ik bijna 27 weken zwanger van de tweede tot nu toe zit het allemaal nog goed op schema dus ik ben eens benieuwd
Door: Anoniem op 21/08/2005 @ 19:44
Lieve allemaal,
nu ik dit allemaal lees wil ik jullie mijn verhaal ook vertellen. Ik vind het ongelooflijk om te lezen dat vroeggeboortes dus toch zoveel voor blijken te komen. Voor mijn eigen ervaring had ik daar nog niet zo bij stil gestaan en nu lees of hoor ik het ene verhaal na het andere.
Begin Maart ben ik ook plotseling bevallen van onze prachtige zoon na een zwangerschapsduur van 26 weken. Ik dacht slechts wat last van mn rug te hebben door een verkeerde houding maar toen ik plots wat slijm verloor vertrouwde mijn man het niet en zijn we gelijk naar het ziekenhuis gereden. Daar aangekomen bleek ik al 4 cm ontsluiting te hebben...werd ik aan de weeenremmers gelegd en met spoed naar een ander ziekenhuis gebracht ivm met opvang van de kleine. Op dat moment flitst er van alles door je heen, ik was nog helemaal niet toe aan bevallen...en mijn kindje was er toch ook nog lang niet aan toe om geboren te worden....vele waarom's dus!
Nog 5 dagen hebben ze mbv de remmers de bevalling tegen kunnen maar toen kreeg ik hoge koorts en is onze zoon met knip en tang ter wereld gekomen. Hij had voor zijn leeftijd een prachtige gewicht nl 1085 gram wat zeker in zijn voordeel is geweest. Mijn man en ik mochten hem ook maar enkele secondes bewonderen en toen werd hij gelijk weggehaald. Vreselijk! Er gaat van alles door je heen, moet je nu blij zijn of niet?! Ik ging gelijk door naar de OK vanwege mn placenta die bleef zitten...dus eenmaal bij van de narcose begon pas alles tot me door te dringen.
Om een lang verhaal kort te maken, wij hebben ook de gehele weg doorlopen van Intensive tot Medium Care en wonder boven wonder mocht hij na 10 weken mee naar huis! Nu 5 maanden verder gaat het enorm goed met hem en zijn we supertrots op ons wonder.
Veel praten en schrijven heeft ons er doorheen gesleept en nu zijn we zelfs in zeer blijde verwachting van onze tweede!!! De angst om dit nogmaals mee te maken is er uiteraard wel maar we voelen ons tegelijkertijd erg gezegend.
Alle mama's van prematuren, ontzettend veel sterkte en geluk en hou de moed erin! Wonderen bestaan!
Door: Cindy op 10/10/2005 @ 18:02
Hoi, Ik ben nu 32 weken en 1 dag zwanger. Dit is mijn derde zwangerschap en de moeilijkste van allemaal. Neem reeds 12 weken weeënremmers, maar voel nu dat het einde nadert. Volgens de vroedvrouw zit het hoofdje reeds helemaal ingedaald in het bekken. Ik voel me ellendig van die Prepar en ik heb geen kracht meer om nog lang zo door te gaan. Wie herkent zich in mijn verhaal? U mag gerust mailen naar mijn adres want ik kan alle steun goed gebruiken. Groetjes Cindy
Door: Natalie op 13/10/2005 @ 12:28
Heyla,
Ik ben op 31weken opgenomen in het ziekenhuis omdat ik al weeen had en een beetje ontsluiting.Ze hebben mij dan aan de baxter gehangen om mijn weeen te doen stoppen,maar na een kuur van 3dagen bleek het nog niet gedaan te zijn,en hebben ze mij nog een kuur van 3 dagen bijgegeven.Ook heb ik twee spuiten gehad voor de kleine zijn longen sneller te doen groeien.Mocht na een week na huis,op 1 voorwaarde dat ik volledig platte rust deed.Maar dat is niet zo gemakkelijk als je nog een zoontje hebt van 11maand.Ik ben nu ondertussen 34 weken,en heb nog af en toe last van een harde buik(deze doet geen pijn).Nu ik dit allemaal gelezen heb vraag ik mij af of het einde naderd.Ben er niet zo gerust in omdat de gynecoloog heeft gezegd dat ik toch de 37 weken moet halen.
Hopelijk kan iemand mij gerust stellen.
Alvast bedankt
Door: Anoniem op 04/11/2005 @ 14:04
Onze zoon is na een zwangerschap van 35 weken geboren. Doordat ik al een paar uurtjes bloed aan het verliezen was hebben we toen maar de verloskundige gebeld en deze adviseerde ons naar het ziekenhuis te komen. Eenmaal daar aangekomen ging alles in een stroomversnelling. Van het ene onderzoek val je in het andere en uiteindelijk bleek ons ongeboren kindje niet alleen 5 weken te vroeg te zijn, maar ook nog veel te licht. Direct werd er bloed van het hoofdje van ons kindje afgenomen(zat nl. wel al goed ingedaald) en werden het hartje in de gaten gehouden. Toen bleek dat de zijn hartje steeds vaker veel te ver terug viel hebben ze mijn vliezen gebroken in de hoop zo een spoedkeizersnede te verkomen. Na 2 uur is onze zoon toen geboren met 1710 gram. Ze hebben hem meteen bij me weggehaald en mijn man is de arts nog achterna gerent om te kijken of het een jongen of een meisje was. Alles ging behoorlijk snel, maar na 3 weken op de intensive en mediumcare mocht ons ventje al mee naar huis. Hij is nu 18 maanden en van zijn hele achterstand is op de lengte na niets meer te merken. Zelf heb ik 4 maanden met een borstonsteking gelopen, waarvoor ik met speod toen geopereerd ben en in die tijd mijn zoontje ook niet bij me kon nemen en tillen. Na al deze maanden blijft het nog steeds moeilijk voor ons om dit alles een plaats te geven, vooral omdat de bevalling je zo overrompeld heeft, maar ook de kraamtijd die je mist!
Door: heidi op 05/11/2005 @ 17:56
Hoi H
Wat een herkenbaar verhaal ik was alleen aan het werk toen ik me niet lekker voelde en 12 uur later was onze zoon geboren. Na 3,5 weken ziekenhuis mocht hij mee naar huis wat waren we blij. Ook daar ging het meteen super en hij is nou een vrolijke peuter van 15 maanden. Zelf heb ik me op gegeven voor de mailinglijst van ouders van couveuse kinderen en daar kan ik heel goed mijn verhaal kwijt en het is heerlijk dat men je geen zeurderd vind dat je het weer kwijt wilt omdat ze het zelfde hebben meegemaakt.
Doe het allemaal rustig aan en geniet van die kleintjes.
Groetjes Heidi
Door: Anoniem op 11/01/2006 @ 18:44
hallo
ik ben 23 december moeder geworden van een prachtige zoon hij is met 36 weken geboren met een keizersnede hij woog 1560 gram en was 41 cm lang voor die tijd had ik al 4 weken in het ziekenhuis gelegen vanwege zijn groeiachterstand gelukkig ging alles goed hij heeft niet aan de monitor gelegen alleen een infusje gehad en een sonde het is toch heel wat wat je meemaakt toch hebben wij heel veel geluk met hem hij is een echter doorzetter hij weegt nu al ruim 1900 gram en ligt vanaf vandaag in een gewoon bedje en mag gauw na huis ik wens alle ouders die zoiets meemaken heel veel geluk en hoop dat ook voor jullie alles goed komt groetjes linda
Door: Anoniem op 22/02/2006 @ 14:09
ik was ook een desmatuur.
ik ben nu 16 jaar, dus er zijn toch kinderen die zo geboren zijn die toch kans hebben om groot en volwassen te worden. ik woog bij men geboorte 1kg 200g en was 54 cm lang.en ben 2 maanden te vroeg geboren. en ik ben heel blij dat ik nu groter ben
Door: colette op 05/03/2006 @ 20:36
Hoi,
Mijn dochtertje is 9 weken te vroeg geboren.
Het was mijn laatste werkdag en s'avonds had ik ineens een kindje.
Ik was er totaal nog niet aan toe.
Ik had al 2 dagen geen leven meer en dus de verloskundige gebeld.
Naar het ziekenhuis aan de ctg gelegd en wat bleek,haar hartslag ging steeds langzamer en ze was eigenlijk langzaam aan het stikken.
Ik moest met spoed naar veldhoven en daar weer echo en ctg,zou prikje krijgen voor longenrijping maar dat mocht niet meer baten.
Ze moest eruit,meteen.
De bevalling ging met een spoedkeizersnee.
Ik weet niet wat er allemaal gebeurde,ik was zo bang,angstig,ik bleef maar rillen.
Meteen na de bavalling werd ze meegenomen en ik lag daar alleen,verschrikkelijk.
Daarna kon ik alleen maar huilen,ik was zo intens verdrietig,waarom gebeurde dit nu.
Zo'n klein,vel over been meisje heel zielig alleen in die couveuse met allerlei slangen en draden en apparaten.
Ik had het heel moeilijk.
Ze heeft 6 weken in het ziekenhuis gelegen.
Maar ik mocht na 10dagen naar huis en daar zat ik,ALLEEN thuis.
Jippie ik heb een kindje,nou wat een roze wolk......
Wachten totdat ik weer werd opgehaald om naar mijn kindje te kunnen.
En dan iedere keer haar daar achterlaten,vreselijk!!!!
Het gaat nu heel goed met haar,ze is nu bijna 21 mnd en doet het heel goed.
Maar ik ga nu een beetje nadenken over een 2e kindje.
Maar ik ben eigenlijk wel heel onzeker en angstig.
Hoe moet ik die zwangerschaop doorkomen???
Straks gebeurt het weer en ben ik te laat??
Ik weet niet zo goed hoe ik hier mee om moet gaan?
Door: Anoniem op 22/06/2006 @ 13:27
Hoi,
Ik ben pas moeder geworden van een flinke dochter na 35 weken zwangerschap. Ook mijn zoontje is na 35 weken zwangerschap (op 34 weken serieuze weeênremmers in het ziekenhuis gekregen(infuus), waar je je rotslecht van voelt. Ook had ik geen persweeën..... Je kent het verhaal wel. Ook couveusehistorie.. Ik begrijp heel goed jouw reaktie. Nog steeds ben ik op zoek naar oorzaken, naar wat ik nog meer had kunnen doen om dit te voorkomen. Bij mijn laatste zwangerschap heb ik maanden platgelegen om vroeggeboorte te verhelpen. Toch zit je telkens met dat schuldgevoel. Stom eigenlijk he! Ben ik misschien vandaag 1 keer te veel opgestaan om naar de wc te gaan en noem maar op, steeds stomme dingen aan de hand waarvan je harde buiken enz. wil verklaren. Het erge aan vroeggeboorte is dat je vanuit de omgeving weinig of geen steun krijgt. Het komt wel goed.... toch blijf je steeds met die angst zitten en vraag je je af waarom je geen gewone zwangerschap werd gegund net zoals 97% andere vrouwen. Maar een ding staat vast we mogen dankbaar zijn dat de medische wetenschap vandaag de dag veel kan. Als je in Zuid-Afrika of andere 3de wereldlanden kijkt, ligt de kindersterfte veel hoger... Dit hebben wij aan onze wetenschap te danken.
Door: lins op 21/02/2007 @ 19:25
hallo,Mijn kindje is geboren op 34 weken omdat ik zwangerschapsvergiftiging had.Hij woog 1kg 975 en was 44 cm groot. Ik heb hem ook maar heel even op mijn buik mogen hebben en zag dan dat hij enorm blauw zag. Ik ebn om 14u50 bevallen en heb men zoontje pas mogen zien om 21u30.Datv was een ramp.En dan mocht ik hem nog niet vastnemen, enkel mijn hand opleggen en NIEt wrijven want daar kon hij nog niet tegen. Een ramp vond ik het. Hij heeft 1 week in de couveuse gelegen en 1 week in het bedje . Uiteindelijk is alles heel goed gekomen met onze kleine spruit.Hij wordt volgende maand al 2 jaar.een dikkertje is hij nog steeds niet met zen 10 kilo, maar het is een echte kapoen.Je ziet het kan idd allemaal goed komen.Maarv ik vond de eerste week wel beangstigend. Veel moed voor alle prematurenouders.Alles komt in orde
.GroetjesDoor: criselda op 16/06/2007 @ 16:21
hoi,na een zwangerschap van 25 weken ben twee weken geleden bevallen van een prematuur jongen van 750 gram.nu hoorde ik dat hij een gaatje in zijn hart heeft. heeft iemand zo iets meegemaakt? ik ben erg bang want ik weet niet of hij het haalt of niet? Hij had ook een infectie gekregen maar ondertussen gaat het iets beter. maar hij ligt nog op de beademing
Door: natascha op 17/06/2007 @ 14:18
hallo
ik ben 9 jaar geleden ook te vroeg bevallen
ik was toen 28-5 weken zwanger, hij was 1340 gram en 40 cm lang
na 16 weken ziekenhuis mocht hij eindelijk mee
nu is het een gezonde jongen van 9 en heeft op motorisch vlak nog wel wat moeite,maar met wat hulp van fisio komt dat allemaal goed
ik was heel erg bang voor een 2de zwangerschap,en toen hebben we toch maar besloten dat we het eigelijk nog wel wilde en ook voor mijn zoontje, ik ben nu inmiddels 14 weken zwanger van een tweeling!!
maar als je ziet wat je nu allemaal kan krijgen voor premature kindjes, ik weet dat wij echt goed moesten zoeken naar kleertjes etc
ik wens jullie allemaalhet beste, en het komt echt wel allemaal goed
groetjes natascha
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.