Ons lief meisje
Door Linda op 16/01/2006 - 09:11:
Mijn verhaal begin op woensdag 27 november 2004, ik was toen 32 weken en 2 dagen zwanger. Na een drukke dag in de winkel waar ik werk, had ik heel veel harde buiken. Omdat het zo druk geweest was, dacht ik eerst dat er niets aan de hand was...
Na een vrij onrustige nacht kwam ik er op donderdagmorgen achter dat ik rozeachtig slijm had verloren. Ik schok me een ongeluk! Ik heb dus meteen de verloskundige gebeld. Die zei dat ik het vandaag maar wat rustig aan moest doen en niet moest gaan werken. Oké, dat doen we.
Natuurlijk was er die donderdag niets aan de hand en dus ben ik, met mijn stomme kop, op vrijdag weer vrolijk aan het werk gegaan! Later die dag voelde ik wat drukkende “pijn” (wat heet pijn?) onderin mijn rug en onderin mijn buik. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan dacht dat dit weeën konden zijn! Toen het steeds erger werd en het sneller na elkaar kwam, werd ik door mijn bazin gedwongen om de verloskundige te bellen. Die vertelde me dat ik naar de dokter moest gaan om me te laten testen op blaasontsteking.
Eenmaal bij de dokter werd het alsmaar erger... Toen zei de dokter: “Ik zal wel even een ambulance voor je bellen, want jij heb geen blaasontsteking maar weeën!”
Oeps! En dat had ik niet in de gaten?
Met alle toeters en bellen ging ik dus met de ambulance naar het ziekenhuis.
Daar aangekomen, werd ik meteen aan de CTG gelegd. Daarop was te zien dat er inderdaad weeënactiviteit was. Ik werd dus aan de weeënremmers gelegd en al vrij snel kreeg ik mijn eerste spuit voor de longrijping van ons kindje. Het ging goed en de weeën stopten.
Zo goed dat ik me op zaterdag, nadat ik de tweede longrijping-spuit had gehad, afvroeg wat ik in het ziekenhuis deed?
Maar op zondagmorgen om half 6 was die pret voorbij... Mijn vliezen braken! Wat een waterval!
Om 8 uur voelde ik weer een “wee’tje” en dus drukte ik snel op de bel. Tja, op de CTG was natuurlijk niets te zien. Ik kreeg alleen maar te horen dan ons kindje het geweldig deed!
De hele dag kwakkelde het een beetje aan tot mijn weeën ‘s avonds echt op gang kwamen.
Om half één ‘s nachts bleek ik 4 cm ontsluiting te hebben. Toen werd ik van de weeënremmers afgehaald en ik kreeg meteen een weeënstorm van hier tot in Tokio.
Om 2.55 uur werd ons lieve meisje, Sanne, geboren. Ik was op de kop af 33 weken zwanger. Ze woog 1675 gram en was 41 cm lang. Ze kon zelfstandig ademen en had een Apgar-score van 9 en 10. En dat voor zo’n klein hummeltje!
Je hoort wel eens van die enge verhalen over beademing enz… Wij zijn zo dankbaar dat dit niet nodig was!
Na 3 weken couveuse en 1 week in een gewoon wiegje in het ziekenhuis, mocht ze al met ons mee naar huis. Dat was dus al na 4 weken, terwijl ze 7 weken te vroeg geboren was.
Natuurlijk was het een heftige periode, maar mede dankzij de Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen zijn wij er helemaal bovenop gekomen.
Nu iets meer dan een jaar later, is Sanne ongeveer 82 cm lang en ze weegt ruim 12 kilo! Ze is echt een lekker dikkerdje geworden!
En een achterstand? Wat heet een achterstand? Ze is gewoon wat eerder begonnen, maar ze doet het geweldig!
Ik schrijf dit verhaal puur om het feit dat het dus ook erg goed kan gaan met je kind als het te vroeg word geboren en ik hoop dat (aanstaande) ouders er veel aan hebben!
Groetjes,
Linda
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: sammie (profiel) op 17/01/2006 @ 16:28 
Mooi verhaal en je hebt groot gelijk
Nog veel geluk gewenst aan heel de familie
Groetjes sammie en miss
Door: vie op 19/01/2006 @ 20:07
Hellaba,
Een heel mooi verhaal en ik ben idd ook blij dat mensen met een mooi wonderverhaal het hier ook komen neerpennen.
Door: petra op 06/02/2006 @ 19:00
een heel mooi verhaal.weet hoe het aanvoelt.mijn dochter is ook op 32 weken zwangerschap geboren.ze is nu35 weken en doet het uitstekend.Ze moet allen nog op gewicht komen.
Door: daisy op 28/02/2006 @ 18:56
hallo, na je verhaal gelezen te hebben heb ik ook al
terug wat moed. Ons dochtertje Loeka is 7 weken te vroeg geboren op 14/02/06 met haar 46 cm en 2.045 kg.
Ze doet het op het moment heel goed op de couveuse-
afdeling en weegt al 2.165 maar die angst is er toch
nog steeds. Bedankt voor je mooi verhaal en hier haal
ik moed uit.
Door: Marijke op 23/03/2006 @ 12:00
Wat fijn om lezen dat ze de achterstand zo goed heeft ingehaald! Mijn dochtertje is 13 weken te vroeg geboren, is nu 9 maanden en doet het in het algemaan prima maar zit nog wat onder haar gewicht. Daar heb ik mij veel op zitten focussen, maar ze ontwikkelt erg goed en is een lief, vrolijk meisje, dus zal ik mij maar eens wat minder zorgen beginnen maken, zeker?
Door: Anoniem op 05/04/2006 @ 21:04
Geruststellend te lezen dat een vroeggeboorte niet altijd problemen geeft. Ikzelf ben opgenomen in mijn 28ste week zwangerschap met een verweekte baarboederhals en 1 cm ontsluiting. Hiervan had ik niets gevoeld. Ik had enkel 4 dagen lage rugpijn en tintelingen in mijn bovenbenen. Na 5 dagen ziekenhuis en 48 u baxters met wee-remmers, moest ik rust houden in de zetel. Alles gaat goed. Vanaf de 35ste week voelde ik dat mijn kindje reeds wat ingedaald is. Minder maagzuur en meer druk op de blaas. Maar vooral DRUK voel ik onderaan in mijn buik. Nu ik mijn sluimprop (of stuk ervan) verloor (5 dagen geleden), vrees ik dat ik niet aan 40 weken zwangerschap zal komen. Nu ben ik bijna 36 weken.
Door: joke op 23/04/2007 @ 17:42
Hallo allemaal,
Ik ben nu 32 weken en 5dagen...
Heb altijd maar harde buiken gehad en ben op controle geweest en heb al opening ook... Moet nu dus rusten... Hopelijk blijft onze kleine spruit er nog minimum 4 weken in... ik hoop het althans... allemaal veel succes en bedankt voor jullie leuke verhalen
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.