Senn, een 6 weken te vroeg gekomen wondertje!
Door Lynn op 11/06/2007 - 09:49:
Juli 2006
Ik ben zwanger! Na amper twee keer "proberen" is het al raak! Onze eerste echo is fantastisch. We zien amper iets, maar de gynaecoloog toont ons het vruchtzakje en een pinkend lichtje, je hartje. Ze verzekert ons dat alles er goed uitziet. En wij zijn al verkocht...
Augustus - September- Oktober 2006
Alles gaat nog steeds goed. Ik ben enkel wat moe, maar voel me anders op en top. Ochtendmisselijkheid of misselijkheid in welke hoedanigheid ook, ken ik niet. Ik heb goede hoop de eerste 3 maanden zonder veel kleerscheuren door te komen. Mijn bekken laat het soms afweten en het woord bekkeninstabiliteit valt... Gelukkig verdwijnt de pijn opnieuw na enkele weken.
Op tien weken krijgen we dan een prachtige echo te zien. Je ziet er al heel wat op en we blijven verder dromen.
November - December 2006
De eerste, kritieke maanden zijn voorbij en ik begin meer en meer misselijk te worden! Na enkele weken stopt het, maar ook mijn zin in eten is gestopt. Ik zak in gewicht en word even opgenomen in het ziekenhuis wegens uitdroging en algemene zwakte. Ik krijg enkele nuttige adviezen mee naar huis en geraak er weer bovenop.
Januari - Februari 2007
Ik moet nog steeds opletten wat ik eet. Van het minste voel ik me misselijk en durf niet verder te eten. Gelukkig weet ik nu wat ik goed verdraag. De eerste kilootjes beginnen eindelijk te komen en ook de mensen beginnen het te zien.
Op 30 weken ga ik op controle. Het is de eerste keer dat ik me vrij goed voel als ik bij de gynaecoloog aankom. Ook op de echo is het allemaal dik in orde. Je zit nog steeds hoog en de baarmoederhals is onveranderd. Maar na een halfuurtje aan de monitor krijg ik de waarschuwing het rustiger aan te doen. Er zijn al contracties aanwezig. Of ik die gevoeld heb? "Tja, ik heb de laatste tijd wel wat meer last, maar wist niet dat dit contracties waren. Ik dacht dat dit bij een zwangerschap hoorde..."
Ik moet terugkomen als de contracties pijnlijk worden.
Amper twee dagen later vraag ik om een extra controle aan de monitor, want nu beginnen ze inderdaad pijnlijk te worden. Niet nodig, ik mag onmiddellijk naar het ziekenhuis voor een weeënremmend infuus! Na drie dagen ziekenhuis, en nog een beetje onzeker, terug naar huis. Werken doe ik nog maar parttime. De ene dag voel ik me goed, de andere is dan weer loodzwaar... Ik voel geregeld een ernstige wee waarbij ik begin te puffen...
Begin maart 2007
Na een lange week werken, ben ik vrijdagavond OP.
Zaterdag lig ik een volledige dag op de zetel. Ik heb menstruatiepijn en mijn onderrug begint te zeuren. Ik word onrustiger en angstiger. Dit hou ik geen 6 en een halve week meer vol! Ik voel me ellendig! Maar ik overtuig mezelf dat het geen weeën kunnen zijn, want de pijn is constant en niet in vlagen.
Zondag gaat het iets beter, maar nog steeds niet hoe het zou moeten zijn. Ik krijg weer “meer adem” en mijn ribben doen minder pijn. Zou je toch aan het indalen zijn? We gaan vrij gerust slapen met een nieuwe werkweek voor de boeg.
Nacht van zondag op maandag 5 maart
» 01u00
Ik kan nog steeds niet slapen. Die pijn van zaterdag steekt de kop weer op. Ik krijg het warm en voel me ongemakkelijk. "Morgen bel ik nog eens naar de gynaecoloog voor een controle."
» 01u15
"Pff, lastig, zeg. Nog eens op mijn andere zijde proberen liggen..."
En dan... Is het zover! Mijn vliezen zijn gebroken, geen twijfel mogelijk! Snel maak ik mijn man wakker. Van schouders tot knieën lig ik in het nat en ik hoor het vruchtwater op de grond druppelen. Opeens word ik doodkalm: oké, dit gaat lukken. Wat moeten we doen? Bellen! Ziekenhuis, onze ouders, ... Mijn man is heel wat minder rustig. Hij is uit zijn eerste slaap gerukt en staat wat bibberig op de benen. Ik bleef ondertussen in bed liggen (ben bang dat de weeën anders gaan beginnen) en geef wat richtlijnen. Rustig vertrekken we naar het ziekenhuis, zonder vruchtwater en zonder weeën.
» 03u00
In het ziekenhuis beginnen de weeën vrij snel hevig te worden. Het lukt me echter nog vrij goed om ze op te vangen. Ik heb 1 cm ontsluiting en de baarmoederhals begint te verkorten.
» 05u00
De weeën verminderen en vallen zelfs volledig stil. De vroedvrouw vertelt dat ze niets gaan remmen maar ook niet gaan stimuleren. Ik word verhuisd van de arbeidskamer naar een gewone kamer op de materniteit. Afwachten dus…
Maandag overdag: er gebeurt niets, letterlijk niets. Mijn temperatuur wordt soms eens gecheckt want als ik een infectie ontwikkel, moet er wel ingegrepen worden. Alles is echter in orde en ik begin me af te vragen hoe lang dit nog gaat duren... Ze spreken over 24u, 48u, 72u,… Sommigen zeggen een paar dagen, één verpleegster spreekt zelfs over een week, twee weken. Ik raak in paniek.
Maandagavond: mijn man mag bij mij blijven vannacht. Doodop proberen we allebei wat te slapen.
» Maandag - dinsdagnacht
Ik heb geprobeerd om mijn man wat te laten slapen, maar de pijn wordt opnieuw heviger en heviger. Ik moet constant naar het toilet en uiteindelijk wordt ook hij wakker. Ik word opnieuw aan de monitor gelegd, maar daarop is niets te zien!? Ik blijf puffen en de pijn verdragen, maar men is ervan overtuigd: "Dit zijn geen weeën!"
Wat is het dan wel...? Paniek, paniek, ik hou het niet meer uit, moet ik dit volhouden tot er "echte" weeën komen, misschien binnen een week ofzo?
Na enkele mogelijkheden te overlopen waaronder een blaasontsteking (ik ben tijdens de zwangerschap nog geen moment zonder geweest), oppert iemand me toch nog eens te onderzoeken. En inderdaad, mijn ontsluiting is al goed gevorderd.
Dinsdagmorgen
Ik word terug verhuisd naar de arbeidskamer. Gerustgesteld dat het nu eindelijk begint, arriveer ik daar. Ik vraag wanneer het tijd is voor een epidurale? Ik heb al twee nachten niet geslapen en enkele paniekaanvallen doorstaan, maar nu kan ik niet meer. Geen probleem, ik krijg onmiddellijk een epidurale verdoving. De anesthesist is er snel en probeert de verdoving te steken. Mijn bekken en rug zijn blijkbaar wat scheef, maar na drie keer lukt het hem.
De volgende uren verlopen wat in een roes. Ik slaap half en ben rustig. Tussendoor komt men mij steeds controleren. Ik hoor de centimeters steeds vernoemd worden en schrik van de vooruitgang. Na een tijdje begin ik de weeën weer stevig te voelen. De pomp van de epidurale blijkt kapot, alsook de nieuwe... De anesthesist wordt geroepen en deze geeft me een rechtstreekse"bonusshot". Waarschijnlijk zal ik wel wat pijn blijven voelen.
Ondertussen krijg ik opnieuw last aan mijn blaas. Ik moet gesondeerd worden en voel me als herboren nadien. De weeën begin ik opnieuw te voelen en plots komt daar ook de drang om te persen. En dan mag ik al eens proberen te duwen… Blijkbaar gaat dit goed want ik word nu verhuisd naar het verloskwartier. Ik ben ervan overtuigd dat ik dit niet ga kunnen en schreeuw moord en brand.
Eenmaal de gynaecoloog en de kinderarts er zijn, herneem ik mezelf en begint het echte werk. Ik duw enkele keren en mijn man zegt dat hij het hoofdje kan zien. "Het is nu niet het moment om te liegen", maar inderdaad… Als ik zelf even kijk, zie ik daar een hoofdje verschijnen. Gesterkt door dit besef, pers ik nog enkele keren en word ondertussen ook geknipt. De gynaecoloog excuseert zich bij mijn man: zij gaat de navelstreng doorknippen want het moet snel gaan.
» 11u10
En dan is het zover: "Neem hem maar, trek hem er maar uit…"
Ik trek onze zoon tot bij me en kan hem een "aaike" en een kus geven. En dan verdwijnt hij... “Alles is in orde”, hoor ik roepen! Hij weegt 2465 gram en meet 43,5 cm. Klein, maar stevig. Hij wordt verhuisd naar een couveuse en bij de prematuren ondergebracht.
En daar is onze Senn nog steeds, nu al 8 dagen. Hij doet het heel goed en mankeert niets. Hij moet alleen leren drinken en een beetje bijkomen. Men spreekt over twee weken à een maand dat hij moet blijven. En wij? We zijn dolgelukkig, apetrots en vol van liefde voor hem! Het afscheid is steeds zwaar en de onzekerheid groot... Maar we leren nu dat geduld een schone deugd is.
Lynn
9Maand is niet verantwoordelijk voor spellingsfouten e.d.
Reacties:
Door: mimi1701 (profiel) op 17/06/2007 @ 14:52 
Ik heb jouw verhaal en vind het moedig dat je ondanks de pijn toch hebt verder gehoopt dat Senn het zou halen
.Proficiat met je zoon en nog veel sterkte, é
Door: Anoniem op 19/06/2007 @ 21:32
Hey,
Geniet van dit kleine maar oh zo grote wonder!!!
Een hele dikke proficiat met Senn (trouwens een hele mooie naam, zoeken er nog eentje voor babybroertje van Noa binnenkort)
Door: Lynn op 19/06/2007 @ 22:08
Hey iedereen,
Bedankt voor jullie reacties! Ondertussen is Senn al 3.5 maand oud en doet hij het zeer goed. Hij is in totaal toch een maand in het ziekenhuis geweest. Maar nu haalt hij zijn achterstand dubbel en dik in. Hij weegt ondertussen al 5.5 kg en is 58 cm groot. Senn is een heel vrolijk baasje en vervult ons elke dag met veel geluk
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.