Mijn kleine wonder
Ik ben in verwachting van mijn tweede baby. Een klein wonder mag je wel zeggen. Niet omdat ik moeilijk zwanger geraak, integendeel, maar omdat ik een hele tijd de enige was die zo verlangde naar een tweede baby in ons leven.
Mijn man en ik waren het zeer al snel eens dat een kind ons gezin zou vervolledigen. Mijn man had al een dochtertje Janah van zijn eerste huwelijk. En zo werd Lina geboren, het eerste kindje voor mij, het tweede voor Mario en een zusje van Janah. Ik had altijd al een heel uitdrukkelijk verlangen gevoeld om ons gezin groter te maken en ook zelf kindjes te krijgen.
De eerste twee jaren dat Lina er was, waren druk. Tenslotte was ook Janah er elk weekend om voor te zorgen. Janah was toen 8 jaar oud.
Maar na die twee jaren begon het verlangen toch weer te branden om er nog een kindje bij te hebben. Mijn pijn was echt groot toen bleek dat Mario niet op dezelfde golflengte zat. Hij wou echt geen derde kind. Hij vond dat twee voldoende was en dat, net nu hij zijn leven terug kon ordenen, hij niet bereid was terug met een baby te moeten rekening houden.
Het was een heel groot probleem. Je kunt namelijk geen compromis sluiten, je kan geen halve baby maken. Hij vond dat ik hem onder druk zette en dat hij moest toegeven. Ik vond dat hij mij een groot geluk ontzegde en dat ik hierdoor wel verbitterd kon raken op het moment dat ik geen baby meer zou kunnen krijgen. Langs de andere kant vond ik ook dat hij evenveel als ik naar een baby moest verlangen. Dit zou anders niet eerlijk zijn tegenover het kindje en ook omdat ik geen verwijten wou horen van: "Jij hebt dit gewild, jij moet het nu maar alleen oplossen."
Ik besloot dus na vele discussies en zelfs ruzies, dat het beter was dat ik me bij de situatie zou neerleggen en dat ik maar moest tevreden zijn met wat ik nu had: twee lieve gezonde dochters...
Maar het verlangen bleef knagen. Telkens als één van mijn vriendinnen zwanger werd, was ik diep in mezelf ongelukkig en achtervolgde me de vraag: "Waarom zij wel en ik niet?"
Dit gevoel had ik vooral toen die vriendinnen in verwachting waren van hun tweede, zij die hun eerste kindje na mij hadden gehad. Telkens wanneer ik dacht: "Oké, ik ben tevreden met alles zoals het nu is", net dan stak dat verlangen weer de kop op. Ik voelde me schuldig omdat ik diegene was die steeds maar bleef doorbomen over hetzelfde onderwerp, en dus eigenlijk de problemen maakte. Ik wou echt geen druk op hem zetten, maar was er me van bewust dat dit juist was wat ik deed.
Op een dag voelde ik me steeds beter in mijn vel. Ik werd mooier, vermagerde een paar kilo's, had een prima job en mijn man werd juist dat tikkeltje meer verliefd op me. Mijn emoties raakten helemaal op hol toen mijn beste jeugdvriendin overleed en ik me terug de vraag stelde wat ik nu het belangrijkste in mijn leven vond en wat ik nog verwachtte nu alles ook zo kort kon zijn... Het antwoord was: "Mijn gezin, mijn man, mijn kinderen en nog eentje erbij."
Ik heb Mario erover gesproken, al mijn gevoelens uitgelegd. Dat ik niet zomaar een kind wou, maar dat ik samen met hem, van hem een baby wou. Hij zou erover nadenken, wou dat ik hem de tijd liet en hem niet onder druk zette. Ik het toen ook alles op papier gezet en samen hebben we zelfs de pro's en contra's opgeschreven. En toen, tja, toen zei hij: "Ik ga ervoor, wij maken samen nog een kindje, ons derde kind."
Nu ben ik 8 maanden zwanger. Alles verloopt perfect. Ik voel me stralend en ben aan het aftellen. Ook voor mijn man was deze zwangerschap anders: we hadden samen de beslissing genomen en juist omdat die zo moeizaam genomen is, maakt het deze zwangerschap zo speciaal.
Binnenkort zou het zover moeten zijn, maar voor mij is het nu voor de geboorte een speciaal gevoel zwanger te mogen zijn en deze baby te mogen voelen.
Geertje
Reacties:
Door: Katrien op 23/12/2002 @ 14:36 
Hoi Geertje,
Ik kan het best begrijpen dat het niet zo simpel was.
Maar ik bewonder je doorzettingsvermogen.
En ik ben blij dat je terug zwanger bent en dat je er beiden zo naar verlangt.
Ik ben bijna 36 weken zwanger van mijn tweede. En dat was ook niet zo simpel om mijn man mee te krijgen voor nog een baby. Ook wel door omstandigheden hoor.
Maar uiteindelijk hebben we er lang over gepraat en de pro & contra’s tegenover mekaar gelegd.
En ik ontdekte het gevoel van enige jaloersheid als er in onze omgeving iemand zwanger was en dat zat me helemaal niet lekker, ik was dan dagen en dagen ongelukkig en onrustig en kwaad omdat ik die kans niet meer zou krijgen.
Het was al niet zo simpel om onze eerste te hebben, en nog eens het zelfde ritueel voor een tweede kindje (ik ben van beiden via IUI zwanger geraakt en dat is een hele weg hoor)
Uiteindelijk is het van de eerste poging gelukt en voelde we ons gelukkiger dan ooit omdat we besloten hadden moest het niet van de eerste keer raak zijn dat we er mee zouden stoppen, omdat het emotioneel en fysisch heel erg moeilijk was voor me.
Ons zoontje werd 4 dit jaar en als we nog een broertje of zusje voor hem wilde dan begon de tijd ook wel wat te dringen.
Ik besef maar al te goed dat deze zwangerschap de laatste is (een derde zie ik echt niet meer zitten, omdat het al zo moeilijk was voor me) en daarom genieten we er echt volop met zijn tweetjes van ook ons zoontje is er echt van in de wolken omdat hij een broertje gaat bijkrijgen.
De zwangerschap verloopt ook prima, hoewel ik me nu wat moe voel ben ik blij dat we het nog eens kunnen overdoen.
Binnen twee weken is het zover dan wordt de baby gehaald, en ik weet zeker dat mijn man , zoontje en ik ons geluk niet meer zullen opkunnen.
Terug een baby, ik weet wel dat ik er nu extra van ga genieten.
En dat moet jij ook maar doen hoor, het is allemaal zulk een mooi wonder, echt fantastisch.
Heel veel liefs en heel veel succes met je bevalling en de baby. GENIETEN is de boodschap.
Katrien
Door: Marina op 23/12/2002 @ 21:08
Hoi Geertje en ook Katrien,
Ik weet nu uit ervaring hoe gelukkig jullie mogen zijn met een man die achter je staat, ook al was de beslissing moeilijk om te nemen. Ikzelf ben getrouwd met een weduwnaar met drie kinderen. Zelf had ik er nog geen, maar het was mijn liefste wens en daarom hebben we samen besloten om er een baby bij te nemen. Dat was ons dochtertje van nu 5 jaar. Na een tijdje begonnen bij mij ook terug de kriebels, maar ik vond dat je met twee voor een baby kiest en mijn man was er niet meer voor. Ik begreep dat, maar vrouwelijke hormonen zijn sterk, zoals julie zelf ook ervaarden en ik was er heel ongelukkig bij. Na een hele poos en heel veel gesprekken, besloot hij dat IK er toch nog eentje mocht hebben en zo is ons zoontje van nu 2,5 jaar geboren. Mijn man was niet bijster geďntereseerd in de zwangerschap, maar na de bevalling was hij wel in de wolken. Na ons zoontje, kreeg ik een postnatale depressie en moest daarvoor medicatie nemen, en daarbij dan nog eens de pil. Ik werd er echt niet goed van en besloot om met al die medicatie te stoppen, voor mijn gezondheid. We wilden er toch geen meer, dus ging mijn man zich laten steriliseren. Dat werd echter op de lange baan geschoven en we telden en deden altijd heel voorzichtig, tot ik drie maanden geleden toch zwanger werd. Eigen schuld natuurlijk, maar ik kon er niet ongelukkig om zijn. Mijn man stelde abortus voor, maar dat was bij mij uitgesloten. Ik heb hem gezegd dat hij kon kiezen: mij met baby of of helemaal niets. Hij heeft voor mij gekozen, maar hoe. Ik ben vandaag voor’t eerst naar de gynaecoloog geweest, heb voor’t eerst het babietje gezien, het hartje gehoord, waarschijnlijk een jongentje. Ik zo trots als een gieter terug naar huis, maar ik kon mijn verhaal niet kwijt want ik kreeg prompt te horen dat hij het spijtig vond dat het geen vals alarm was en dat het hem voor de rest geen lap interesseerde ! Ik ben tijdens mijn zwangerschappen altijd wat emotioneler en heb zijn steun soms echt nodig, maar ik vrees dat ik die nooit zal krijgen. Toch kies ik voor mijn kind en ga ik proberen van alles te genieten, met of zonder hem. Ik wens jullie beiden een toffe baby toe en geniet van jullie mannen, zonder is ook maar niks.
Marina
Door: An op 13/01/2003 @ 17:34
Hoi Geertje,
Ik begrijp maar al te goed wat jij hebt meegemaakt. Ik heb zoiets gelijkaardigs aan de hand.
Onze zoon Stijn is nu bijna 9 jaar en gedurende al die jaren is mijn hartewens om een tweede kind te krijgen nooit verdwenen. Maar bij onze Stijn werd toen hij 3 jaar was ADHD vastgesteld. Hij is een over-aktieve jongen met aandachtstekort , concentratiestoornissen en inpulsief gedrag. Met als gevolg een heel moeilijke opvoeding met veel geloop naar kinderpsychologen en -psychiaters. Mijn man wist wel dat ik heel graag nog een kindje had, maar hij vond dat het met Stijn al een hele opgave was , dus wilde hij er niets meer van weten. De jaren gingen voorbij en Stijn werd dankzij zijn medicatie veel rustiger en hij deed het heel goed op school. Nu begon mijn kinderwens weer op volle toeren te draaien en ik begon dan ook jaloers te worden toen vriendinnen en familieleden zwanger werden van hun tweede kindje. Ik wilde dat geluk ook meemaken. En ik wist dat Stijn in de wolken zou zijn met een klein zusje of broertje... De voorbije weken is dan toch mijn droom uitgekomen!!! Mijn man en ik hebben er nog eens uitvoerig over gepraat en we hebben besloten om de knoop door te hakken en er maar weer voor te gaan. Ik mag mijn laatste pil uitnemen en dan ermee stoppen. Deze beslissing alleen al maakte van mij een ander mens!!! Nu maar hopen dat het snel "raak" is en dat ik me kan verheugen op een zalige zwangerschap en een wolk van een baby !!!
En ik wens jullie natuurlijk ook een pracht van een Kindje toe !!!
Een gelukkige mama.
An.Door: geertje op 12/02/2003 @ 21:53
wel, ik kan ondrtussen melden dat ons zoontje Ennio" geboren is op 4 november 2002, een wolk van een baby. Je kan je natuurlijk voorstellen dat na twee dochter, dat zoontje het hart van mijn man verwarmt heeft...hij is gesmolten en doet ondertussen meer dan hij ooit voor zijn andere kinderen gedaan heeft. hij helpt me met de pampers, pakt hem contstatnt, het is ontroerend dat diegene die er zo heeft tegenop gezien nu echt smelt en zich schuldig voelt dat hij er ooit tegen was. Ennio is een prachtig kind, eet, slaapt, lacht,...dus An veel succes. Het was trouwens ook in jauari dat ik mijn spiraaltje er heb laten uidoen.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.