Zwanger zijn, is het mooiste wat een vrouw kan overkomen.
Ik weet het nog goed: het was 16 april toen ik naar de huisarts ging omdat ik de laatste weken zo'n last had van mijn darmen. Ook was ik erg moe, had wat last van mijn borsten en was misselijk, maar ik dacht er verder niet bij na dat ik wel eens zwanger zou kunnen zijn. Wanneer ik ongesteld moet worden, ben ik de dagen ervoor ook altijd misselijk, heb last van mijn borsten en ben erg moe. En ik moest die week ongesteld worden, dus ik dacht dat het daaraan lag.
Bij de dokter aangekomen stelde hij voor om een zwangerschapstest te doen en ja, hoor: ik was al 7 weken zwanger! Ik was blij, verrast en emotioneel tegelijk. Ik stamelde: "Ik word moeder..."
Er moest nu wel van alles geregeld worden. Al sinds mijn elfde heb ik immers de suikerziekte en dus moest een diabetesverpleegkundige ingeschakeld worden. De internist, de gynaecoloog en ikzelf zouden mijn bloedsuikers heel goed in de gaten moeten houden.
Hoewel ik het soms erg moeilijk vond, is het allemaal goed gegaan op… wat zwangerschapskwaaltjes na dan. Zwanger zijn, is het mooiste wat een vrouw kan overkomen. Ik vond het heerlijk!
Op 20 november( na 38 1/2 week) werd onze dochter Moeisha met een keizersnede geboren. Ze lag in een stuitligging en omdat men haar op 8 à 8 1/2 pond schatte, vonden de artsen dat het een te groot risico voor haar en voor mij was om zo te bevallen.
Ik koos voor een ruggenprik omdat ik er dan "bij" zou zijn en omdat mijn vriend er dan ook bij kon zijn. Maar doordat ze de ruggenprik te hoog hadden gezet, was ik tot aan mijn keel toe verdoofd. Ik kon niet zelfstandig ademhalen, moest zuurstof toegediend krijgen en viel elke keer weg, dus achteraf bekeken, heb ik er maar weinig van meegemaakt en dat vond ik wel jammer.
Maar toen ik 3 kwartier na haar geboorte (toen was de verdoving een beetje uitgewerkt) mijn dochter voor het eerst in mijn armen kreeg, was ik alles al vergeten. Wat was ze mooi en klein: ze woog 3.735 gram en voor een moeder met diabetes was dat heel erg goed. Alles was goed met haar en ze had een Apgar-score van 10!
Nu, 7 weken later, gaat het enorm goed met haar. Ze groeit als kool en begint ons te herkennen. Dan kijkt ze me met haar grote donkere ogen aan en lacht, en dan krijg ik tranen in mijn ogen. Wat is moeder zijn toch heerlijk!
Groetjes,
Jessica
Reacties:
Door: Danielle op 14/04/2003 @ 14:39 
hoi Jessica,
Ik herken het gevoel. Het is zo bijzonder om zwanger te zijn ! Tot nu toe vond ik dit eigenlijk wel de mooiste periode uit mijn leven. onze dochter is morgen 3 maanden en ik geniet met volle teugen. het wordt steeds leuker. Als ze naar mij lacht ben ik echt enorm trots dat ik haar mama mag zijn!!!!
geniet ervan, Danielle
Het is idd het mooiste wat er is! Ik heb Nena de eerste uren enkel door een waas van tranen gezien! Ze kwamen telkens weer als ik haar aan keek. Op den duur vond ik het vervelend want ik wilde mijn dochter een deftig bekijken!
Ondertussen is ze 13 maanden en het is nog steeds even zalig hoor!
Nele en Nena xxx
Door: KIm op 14/04/2003 @ 18:17
Zwanger zijn is inderdaad het mooiste maar ook het vermoeiendste dat er is.
Door: Mieke op 14/04/2003 @ 23:16
Lieve Jessica,
Ik heb je verhaal net gelezen,ik weet hoe jij je maanden hebt doorgeworsteld, met 29 weken in het ziekenhuis moeten liggen met vroegtijdige weeen en daarna weinig tot niks mogen doen elke week terug naar de gynaecoloog alle controles voor je suiker en vele prikken en spuiten soms zes keer op een dag, nooit heb ik je horen klagen je hebt het tijdens je zwangerschap en niet te vergeten de tijd na de keizersnee heel zwaar gehad, je bloedsuikers kwamen moeilijk op gang, de borstvoeding kostte je alles, soms wel 10 hypo’s op een dag, dit was niet vol te houden voor je, maar een ander moest de knoop voor je doorhakken, want jij wilde het beste voor Moeisha, je hebt het prima gedaan meid.
Di wilde ik even als aanvulling op je verhaal, ja moeder zijn is geweldig, ook ik kan het weten, ook ik heb een geweldige dochter en een mooie lieve kleindochter en die heb jij mij geschonken, zoals je ziet ook ik ben trots op mijn dochter en of het geluk niet op kan heb ik ook nog een geweldige zoon, ook daar ben ik trots op.
Liefs mam
Door: Sandra op 15/04/2003 @ 09:37
Schitterend verhaal, maar bij de woorden van mama schoten mij toch wel even de tranen in de ogen. Proficiat met jullie dochter en kleindochter !
Liefs,
Sandra
Door: susanne op 15/04/2003 @ 19:35
k vind het echt knap van je dat je niks hebt gezegd over wat je moeder heeft vertelt het was dus eigelijk niet zo makkelijk. heel veel plezier van je kind en maak er wat leuks van!!! ik hoop dat je nog veel plezier mag hebben er van greetz and kisses susanne
Door: Floor op 16/04/2003 @ 13:36
Goh, ik herken je verhaal gelijk!
Ik had geen diabetes, maar wel een flinke vent in stuitligging (3985 gram). Ook bij mij stroomde de verdoving omhoog en was ik tot aan mijn neus verdoofd. Ik kon mijn ogen niet open houden anders draaide de hele kamer om mij heen. Ook ademen ging moeilijker en de anaesthesist was voortdurend bezig om mij te controleren op ademhaling en op pijnprikkels. Ze hadden net besloten om, zodra Mats eruit was mij onder narcose te brengen en hadden alles al klaarstaan voor de verdere verdoving en de beademing. Gelukkig zodra Mats eruit was zakte de verdoving en hoefde ik niet onder narcose (de spuit met verdoving stond al op het infuus!!). En toen ik eenmaal dichtgeniet was, was de verdoving al gezakt tot mijn armen en kon ik ook weer gewoon mijn ogen openhouden en fatsoenlijk ademen. En natuurlijk flink genieten van Mats!!!
Veel plezier met Moeisha en een groet van ons, Floor en Mats en papa Fabian natuurlijk
Door: jessica op 21/04/2003 @ 09:58
hoi, allemaal!!
Bedankt voor jullie leuke reacties!
Moeisha is nu 5 maanden en ze is een gezonde, blakende meid geworden. (zie baby vd maand april)
En ondanks dat het nu best een zware tijd is omdat ze eerst het rotavirus heeft gehad en nu onder de eczeem zit waar ze heel veel jeuk van heeft en s’nachts zo’n 3a4 keer wakker word, heb ik er nog geen moment spijt van gehad dat ik zwanger ben geworden en haar heb gekregen, ZE IS MIJN TROTS!!
Ik wist niet dat liefde voor je kind zo sterk kon zijn........... als ik naar haar kijk, ga ik van alle kanten stralen en heb ik vlinders in mijn buik, zoveel hou ik van haar!!
Wat is het heerlijk om moeder te zijn en ook zoveel liefde van je kind te krijgen.
groetjes jessica
Door: jessica op 21/04/2003 @ 10:08
hoi, suzanne!!
ik had expres niks gezegd over die vroegtijdige weeen.
Gewoonweg omdat ik bij elk kwaaltje of wanneer ik de hele dag op bed lag en alleen maar over moest geven en niks kon omdat ik bijna flauwviel van een te lage bloedsuiker, altijd tegen mezelf heb gezegd: ik doe het ergens voor.
Wanneer ik haar straks in mijn armen heb en ze is gezond, dan weet ik dat het niet voor niks is geweest.
Ik moet eerlijk toegeven dat het niet makkelijk was, zeker niet met mijn suikerziekte.
Je moet dan heel goed opletten: ik heb er veel voor moeten doen en laten, maar toen ze geboren werd en ik een compliment kreeg van de arts dat ik het zo goed had gedaan, was ik toch wel trots en dan vallen al die kwaaltjes weg, is niet meer belangrijk..........
Voordat ik zwanger was, dronk ik graag een glaasje wijn, rookte ik zo’n pakje sigaretten per dag.
Toen ik wist dat ik zwanger was, heb ik de wijn weg gegooid en met roken was ik van te voren al gestopt, tegelijk met de pil.
Dus mijn placenta was ook keurig!
Ik heb mezelf dan ook wel een schouderklopje gegeven hoor!!
liefs jessica
Door: Deedee op 16/05/2003 @ 17:27
Hoi Jessica,
Ook ik heb nu 23 jaar diabetes (vanaf mijn vierde! En wij hebben een week geleden groen licht
van de internist gehad. Ik weet nog niet zeker of ik zwanger ben.Had jij veel last van hypo’’s in het begin van je zwangerschap? Ik ben een jaar geleden al gestopt met de pil, omdat ik pilmoe was. En nu kregen we een week geleden toestemming van de internist. Ik ben erg benieuwd hoe het allemaal gaat, zeker ook met de diabetes. Groetjes DeedeeDoor: Anoniem op 08/07/2004 @ 22:24
ik ben op dit moment 12 weken zwanger en heb ook diabetes, mijn insuline behoefte is wel flink gaan zakken, maar dat is bij iedereen verschillend...
groeten Anneke
Door: jannie op 14/07/2004 @ 11:17
hoi jessica ik heb nu 9 jaar diabetes en ben 17 weken zwanger .maar maak me veel zorgen door de schommelende bloedsuikers had jij dat ook.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.