< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Zwangerschapsverhalen » Mijn droom kwam uit…

Mijn droom kwam uit…

Al van kleins af aan was ik gek op kinderen. Ik weet nog dat ik, toen ik een jaar of vijf was, al rondliep op de speelplaats om al de kleintjes die huilden op te vangen en mij erover te bekommeren. Zelden speelde ik met mijn klasgenootjes. Op mijn veertiende heb ik een maand bij een gezin met vier kleine kinderen gewerkt. Ik hield me daar vooral met de kinderen bezig… Heerlijk vond ik dat. Toen mijn zus trouwde, hoopte ik dat er vlug kinderen zouden komen.Toen het zover was en ze zwanger was, bleek dat ik dan meter mocht zijn. Michiel werd geboren en bij elke stap die hij nam, daar was ik wel bij… Vier jaar geleden leerde ik mijn vriend kennen. Het was echt grote liefde en na twee jaar gingen we samenwonen. Vorig jaar besloten we dan om te

stoppen met de pil. Ondertussen had mijn zus er nog een zoontje bij en ook mijn schoonzus was al mama geworden. Bij elke geboorte kriebelde het meer en meer… Niet zolang na het stoppen van de pil, werd ik zwanger! We waren uitgerekend voor 15 maart 2002. Amaai, wat was ik in de wolken en ook mijn vriend was dolblij.

De eerste drie maanden was ik op mijn hoede, het kon nog mis gaan… Toen die drie maanden voorbij waren, konden we eindelijk genieten…
Op 16 weken werd een trippeltest gedaan en de week nadien kreeg ik de uitslag. Mijn droom spatte uit elkaar… De test was niet goed en er werd aangeraden om een vruchtwaterpunctie te laten doen.Dit had ik totaal niet verwacht. Al huilend reed ik naar huis…
Twee dagen nadien zou de punctie uitgevoerd worden. Die twee dagen voelde ik me ellendig. Het enige wat ik deed was huilen. Ik werk zelf met mentaal gehandicapten, maar wat zouden we doen als bleek dat ons kindje ook gehandicapt zou zijn? Je kindje zie je sowieso graag, gehandicapt of niet. Maar het zou het verder gaan…
Het werden twee weken vol spanning. Mijn schoonzus was ondertussen ook weer zwanger. Ze was drie weken vroeger uitgerekend dan mij maar haar trippeltest was wel goed.
Toen ik twee weken later mocht bellen voor de eerste uitslagen, bleek dat ons kindje al zeker niet leed aan het syndroom van down. De eerste emoties en spanningen vielen van ons af maar er waren nog tests gedaan. De uitslagen waarvan zouden we nog eens veertien dagen later pas weten. Het werd een vreselijke maand voor ons maar zeker voor mij. Ik had nooit kunnen denken dat mij dat zou overkomen…
Uiteindelijk waren ook die tweede veertien dagen voorbij en op vrijdag mocht ik bellen. Mijn hart klopte in mijn keel. Maar alles was oké! Ons kindje was perfect gezond!
De hele avond was ik er niet goed van, het was net alsof alle druk van de afgelopen maand in één keer van mij afviel. Mijn ouders, broers en zussen, mijn schoonouders,… Iedereen vierde met ons mee. Vanaf nu ging ik genieten…
Een maand later werd ik ziek: een verkoudheid die maar niet wou overgaan. De dokter kwam en vond het beter dat ik antibiotica ging nemen. Maar na een weekje antibiotica kreeg ik een schimmelinfectie.Op zich was dat niet zo erg maar wel erg vervelend.

Op 30 december kregen we een paniektelefoontje van mijn vader… Mijn ma was bewusteloos gevallen.Vliegensvlug sprong ik in mijn kleren, voor zover dat dit nog ging met mijn dikke buik, ik was toen ongeveer 30 weken zwanger. Mijn moeder bleek een ruggenwervel te hebben gebroken en moest een week in het ziekenhuis blijven. Mijn zus was net op skivakantie, mijn ene broer was nog maar een kleine maand in Spanje gaan wonen en mijn andere broer woont ook nogal ver van ons af. Het werd terug een moeilijke periode voor mij. Ik heb een ontzettend goede relatie met mijn ouders. Op oudejaarsavond bleef mijn mama alleen achter in het ziekenhuis, vreselijk vond ik dat.
Die week dat mijn moeder in het ziekenhuis lag, deed ik mijn huishouden, ging ik zoveel mogelijk op bezoek en kookte ik voor mijn vader, deed daar ook de was en kuiste wat. Toen mijn moeder uit het ziekenhuis kwam, moest ze nog zes weken in haar bed liggen. Ik pendelde voortdurend tussen hier en mijn ouders. Het was zwaar. De gevolgen bleven dan ook niet uit, ik kreeg last van een te hoge bloeddruk en moest het wat kalmer aan doen. Maar dat was heel moeilijk voor mij want ik wou mijn ouders helpen. Daarnaast paste ik ook op de kindjes van mijn zus want normaal paste mijn moeder op hen.
Bij de volgende controle was mijn bloeddruk nog steeds te hoog. Ik had 16/9 of soms zelfs 17/10. Het was half februari en de gynaecoloog wou dat ik nu drie maal per week aan de monitor kwam "liggen". Mijn bloeddruk zakte iets maar bleef nog steeds te hoog.

Op vrijdag 1 maart had ik weer aan de monitor gelegen: met ons kindje was alles goed, maar die bloeddruk, hé. Die avond heb ik precies wat verloren van mijn slijmprop. Ik wist ondertussen al dat ik twee cm ontsluiting had.
Op dinsdag 5 maart moest ik terug aan de monitor gaan liggen. De gynaecoloog vond er toch niet zo goed uitzien. Ze wou dat ik op 6 maart om 8 uur naar ziekenhuis kwam want ze gingen de bevalling inleiden. Ze zei dat het goed was dat ik al ontsluiting had omdat ze dan niet van nul moesten beginnen. Voor ik naar huis ging, werd ik nog getoucheerd. Het was de eerste keer dat het pijn deed toen ze dat deed.
's Avonds maakten mijn vriend en ik alles klaar van de volgende morgen. Zijn werk was gewaarschuwd en samen gingen we nog boodschappen doen. We waren tot laat in de avond in de weer. Om 0 uur gingen we slapen, ik zou 's morgens vroeg opstaan om mij te douchen en klaar te maken. We lagen nog geen vijf minuten in ons bed toen ik net een "klak" hoorde en voelde en ja, hoor, mijn water was gebroken… Vlug rende ik naar het toilet. Gelukkig want het was nodig. Het was toen 0 uur 40 en om 3 uur vertrokken we naar het ziekenhuis.
Daar aangekomen, werden mijn weeën wat heviger. Ik kreeg er veel maar ze duurden altijd maar heel kort. Om 5 uur 30 heb ik een epidurale gevraagd. Om 10 uur had ik 7cm ontsluiting. Ik belde nog naar mijn moeder. Ze was ook van haar eerste bevallen op 6 maart. Zij verwachtten een zoon en ook wij verwachten een zoontje. Mijn moeder had toen een zware bevalling meegemaakt en natuurlijk was zij nu heel ongerust.
Om 12 uur had ik 9 cm en werd besloten om mij aan een baxter te leggen zodat het wat vlugger zou gaan. Om 13 uur 30 had ik 10 cm. Ik begon nu weer wat weeën te krijgen.
Om 14 uur 30 lag ik op de verlostafel en had ik al serieuze persweeën want mijn epidurale was aan het uitwerken. Om 15 uur lag ik nog steeds op de verlostafel, het hoofdje bleef wat haperen.De gynaecoloog wou het eerst nog eens proberen met de zuignap en als dat niet lukte zou het nog keizersnede worden. Ik heb toen alles op alles gezet, ik gaf met niet voor 100 % maar wel voor 300 %! En uiteindelijk werd

Maxim om 15 uur 21 geboren! Samen hebben we gehuild, mijn vriend en ik. Maxim woog 3 kg 20n en mat 49 cm. De eerste weken had ik behoorlijk wat last van de babyblues, maar we waren dolblij met ons zoontje. Nu is Maxim 10 maanden oud en hij heeft al 7 tandjes. Het is een heerlijk kind, altijd is hij tevreden. Ik kan niet beschrijven hoe graag ik mijn kleine wondertje zie. Dit was/is onze mooiste droom… Nele

[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.