Smetvrees
In augustus 1999 kwam ik erachter dat ik zwanger was. Het was ook de bedoeling want we wilden allebei heel graag een kindje en dat was dus vrij snel gelukt.
Dat geluk werd al snel overschaduwd door problemen. Ik heb welgeteld een week kunnen wennen aan het feit dat ik zwanger was. Dan hoorde ik dat mijn broer ongeneselijk ziek was. Het werd dus een tijd van heel veel uren in het ziekenhuis bij hem doorbrengen. Doordat het zo dichtbij was, was ik ook bang dat er iets mis zou gaan met mijn zwangerschap. Het ging zelfs zo ver dat ik geen vlees meer durfde te eten omdat ik bang was voor één of andere bacterie en ik waste mijn handen de hele dag uit angst dat mijn kindje anders besmet zou worden. Ik had dus smetvrees met als gevolg dat mijn handen op den duur helemaal open lagen.
Toen ik twee weken na de uitgerekende datum nog niet bevallen was van mijn dochter, besloot de gynaecoloog de bevalling in te leiden. De dag dat ik ingeleid werd, gebeurde er niets. Ik mocht dus terug naar huis. Toen ik 's avonds thuiskwam, braken mijn vliezen. Maar nog zette de bevalling niet door en dus moest ik de dag erna terug naar het ziekenhuis om daar een avond goed te kunnen slapen. Ze dachten dat het dan wel op gang zou komen. Zo gezegd, zo gedaan.
Ik kwam aan in het ziekenhuis en kreeg een spuit in mijn been om te rusten. De arts dacht dat als ik uitgerust zou zijn, de bevalling wel vanzelf zou beginnen. Een paar uur later werd ik wakker met een vreselijke pijn in mijn buik. Ik dacht meteen: "Dit is het!"
De arts werd opgepiept en ja, hoor, ik had al 9 cm ontsluiting. Vlak erna mocht ik gaan persen. Na 4 uren persen wou onze dochter er nog niet uit. Ze hebben het een paar keer met de pomp geprobeerd maar die schoot steeds los. Er werd een infuus aangebracht omdat ik achteruit ging en ze hebben het ook nog met de tang geprobeerd maar ook dat wilde niet lukken.
Na 4 lange uren hebben ze besloten tot een spoedkeizersnede over te gaan. Er werd aan alle kanten bij me geprikt en een paar minuten later lag ik al in de OK. Zelfs toen de keizersnede was uitgevoerd, moest ze er nog met een tang uitgehaald worden, zo vast zat ze. Ze was heel erg groot: 4325 gram en 55 cm, en haar hoofdomtrek was groter dan gemiddeld. Ik had heel veel pijn maar was oh zo blij toen ik zag dat mijn meisje gezond was en dat alles, ondanks alles, toch goed met haar ging.
Ik was heel erg beschermend naar haar toe. Zo wou ik bijvoorbeeld liever niet dat iemand haar vast hield omdat ik bang was dat ze dan een bacterie zou krijgen. Gelukkig is dit, na een lange tijd, helemaal verdwenen en ben ik er zelf ook niet meer bang voor. Nu kan ik van haar genieten en ik vind het niet erg als ze vies is en dat soort dingen… Ze is eenmaal een kind en een kind wordt vies en wil alles zelf ontdekken.
Nu ben ik weer zwanger en ik wil zo graag blij zijn, maar dat wordt overschaduwd door angst voor een miskraam. Ik weet niet waar die angst vandaan komt want ik heb nooit een miskraam gehad.
Wel ben ik totaal niet bang voor de bevalling die komen gaat of dat ik weer smetvrees zou krijgen (daar ben ik helemaal overheen). Ik hoop gewoon dat het kindje net zo mooi en gezond wordt als de kleine meid die ik al heb. Dan heb ik er zo'n bevalling nog dubbel en dwars voor over.
Reacties:
Door: Anoniem op 14/05/2003 @ 08:39 
Hallo,
Probeer er zoveel van te genieten want deze negen maanden want ze gaan vlugger voorbij dan je denkt!!
Als het zo moet zijn, zal het ook zo zijn. Maar daar mag je totaal niet aan denken, je moet gewoon er van genieten.
En in verband met je eerst kindje: als ze vuil zien van te ravotten: sowatt. Liever vuil dan proper en ziek zijn!
Verder veel succes, het komt wel allemaal goed.
Groetjes
Door: Annelies op 14/05/2003 @ 10:18
Ik ben zo blij voor je dat je nu zo kunt genieten van je dochtertje! En ik denk dat het niet zo abnormaal is dat je de eerste maanden wat ongerust bent. Je weet wel dat er maar een kleine kans is dat het fout loopt maar er is natuurlijk altijd die kans hé. Ik herken mezelf daar volledig in. In het begin van mijn zwangerschap was ik ook altijd heel snel ongerust. Het is dan misschien nog een klein prutske in je buik en ook al voel je het nog niet je bent er toch al aan gehecht. Maar hoe verder je zwangerschap vordert, hoe beter het wordt en ik weet zeker dat je er uiteindelijk ook zal van genieten. Veel succes nog
.Groetjes.
Door: Anoniem op 02/08/2003 @ 22:51
mijn kindje is nu5maand en ik ben nog altijd ongerust ik versta je;je ziet je kleine spruit zo graag dat je het wilt beschermen tegen alles en iedereen.
Door: Anoniem op 18/01/2004 @ 03:10
ik ben ook echt blij voor je dat je smetvrees over is ik heb er bij mijn 2de zwangerschap echt last van,het is vreselijk ik hoop dat ik er ook van af kom,ik ben oeen persoon met angst,en bij deze zwangerschap ben ik ook bang dat het mis gaat ofzo,ik heb dus veel vrezen ik moet nog 4maanden dus nog lang!ik hoop dat alles goedgaat/komt!
Door: Anoniem op 02/02/2005 @ 13:25
Ik heb het in mijn 1e zwangerschap ook gehad. Was doodsbang voor toxoplasmose en listeria. Dat is dus de hele dag handen wassen en er geestelijk mee bezig zijn. Gelukkig hebben we een kerngezonde zoon gekregen en is de smetvrees langzaam afgebouwd. Nu willen we dolgraag een tweede kindje maar eigenlijk ben ik doodsbang voor de zwangerschap. Ik wil dat mijn zoon gewoon lekker buiten kan spelen enzo, maar met mijn kuren..... zou hem dan het liefst binnen houden. Maar dat kan en wil ik niet, dus na veel gepieker ben ik met enige schroom naar de huisarts gegaan om me op toxoplasmose te laten testen. Morgen krijg ik de uitslag, dus dat is spannend. Als ik het nog nooit heb gehad wordt het alleen maar moeilijker maar dan ga ik met een psycholoog praten. Dan maar voor gek gesleten worden, ik hoop dat dat mijn gemoedsrust ten goede komt. Ben in ieder geval blij dat ik niet de enige ben..
Door: anoniem op 28/06/2005 @ 10:03
Ik had ook smetvrees in mijn eerste zwangerschap. Echt om niet goed van te worden. Ondragelijk! Het begon toen ik een schimmelinfectie kreeg in de 20 ste week van mijn zwangerschap. Daarna was ik ook vreselijk bang voor al het andere. Ik durfde op een gegeven moment zelfs geen eieren meer te kopen en filet american voor mijn man bang dat ik dan iets zou oplopen. Toen mijn kindje werd geboren verdween het gelukkig als sneeuw voor de zon.Nu ben ik weer zwanger en helaas heb ik wel weer smetvrees maar minder hysterisch dan de eerste keer. Ben bang om bij mijn vrienden langs te gaan want die kinderen zijn vaak ziek, zoals krentebaard, waterpokken ed. Ik mijd het dan liever maar durf het niet eerlijk te zeggen dat ik smetvrees heb. Ik heb het wel eens gezegd maar dan kijken mensen je raar aan zo van ja dat zal wel...maar ik meen het. Voor mijn man was het vreselijk en voor mijzelf hou maar op. Het lijkt wel tussen je oren te zitten je wilt dat het ophoud maar het gaat niet.Ik moet nog zes mnd en hou mijn hart vast. FDit keer moet ik meer genieten en minder stress hebben.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.