Opgenomen met nierstuwingen...
Ik was 32 weken zwanger toen ik op een ochtend wakker werd met een ondragelijke pijn in mijn onderrug en zij. Mijn man en ik dachten meteen dat de baby zich aankondigde. De pijn was namelijk vergelijkbaar met rugweeën maar dan 100 keer heviger. Dit wist ik nog van de bevalling van mijn dochter
. De huisarts stuurde ons meteen door naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik allerlei onderzoeken maar men kon maar niet zeggen waar de pijn vandaan kwam. Uiteindelijk werd er voor alle zekerheid een echo gemaakt van mijn nieren omdat het op een koliekaanval leek. Het waren inderdaad mijn nieren die de pijn veroorzaakten. De baby lag tegen de nieren aan en daardoor kreeg ik last van stuwingpijnen.
Ik werd opgenomen en aan een infuus gelegd. Drie keer per dag kreeg ik een spuit tegen de pijn en om de 3 uur ook nog een dosis paracetamol. Ik heb wel 1000 keer aan de artsen gevraagd of dit alles geen kwaad kon voor mijn kindje en hun antwoord was altijd: "Als het kwaad kon, zouden wij het niet voorschrijven", en daar kon ik het dan weer mee doen...
In totaal heb ik ruim 6 weken in het ziekenhuis gelegen. Vreselijk! Wat een pijn ik gehad heb, kan ik bijna niet uitleggen. Het ergste was nog het schuldgevoel naar de baby toe, die zich overigens prima hield in mijn buik. De angst dat de baby iets aan de medicatie overgehouden had, werd steeds erger, ook bij mijn man.
Aan 35 weken draaide de baby in een stuit... "Ook dat nog", dacht ik toen. Er werd een planning opgemaakt en met 37 weken zouden ze mijn kindje met een keizersnede "halen". "Waarom niet meteen", vroeg ik. "Het was nog te vroeg voor de baby", zeiden de artsen.
Ik ben die 2 weken nog doorgekomen maar vraag me niet hoe.
Toen werd EINDELIJK onze zoon geboren! Hij woog 3260 gram en hij was 50 cm lang, heel netjes voor een baby van 37 weken. Alleen... Hij was helemaal suf en sliep alleen maar. Hij wou niet dat we hem aanraakten. Hij had duidelijk geleden onder de medicijnen. Wat ik al die weken had gezegd, bleek dus wel degelijk waar te zijn!
Hij heeft nog 3 weken in het ziekenhuis gelegen en dat was zwaar! Bijkomen van de keizersnee kon bijna niet want ik wou toch zo veel mogelijk naar hem toe.
Met mijn verhaal wil ik duidelijk maken dat ik vind dat een arts veel meer moet luisteren naar de gevoelens van de moeder.
Met mijn zoon gaat het inmiddels prima en hij doet het echt goed! Maar ikzelf vind het nog erg moeilijk om het allemaal te verwerken en ik ben erg moe door dit alles. Het is nu 8 weken geleden en ik probeer zoveel mogelijk van hem te genieten! Met mijn nieren is alles gelukkig weer goed gekomen.
Liefs,
Tasja
Reacties:
Door: melina op 16/07/2003 @ 13:38 
Hoi Tasja,
jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar!
Toen ik 35 weken zwanger was werd ik opgenomen voor nierproblemen die voorweeën veroorzaakten.
De baby lag al enige tijd in stuit en duwde met de voetjes tegen mijn nieren, héél pijnlijk!
De keizersnede werd op 38 weken gepland, maar mijn dochter kondigde zich spontaan een weekje vroeger aan.
Het werd een keizersnede onder volledige verdoving en alhoewel ik ook medicatie (pijnstillers + weeënremmers) had gekregen was mijn dochter heel wakker (zelfs na die volledige narcose van mama!).
Ze woog 3200gr en was 50 cm lang, haar apgarscore was 9/10 en 10/10!!
Maar je hebt inderdaad gelijk wat die gevoelens betreft, een moeder voelt zelf toch het beste aan hoe het met de baby gaat!!
Hebben die artsen dan niets op de monitor gezien (ik werd tweemaal per dag aan de monitor gelegd)?
Ik wens je alvast het beste toe met je flinke zoon en
hoop dat je snel weer op je positieven komt zodat je deze nare ervaring achter je kunt laten!!
Veel liefs,
Melina en Aline (bijna 16 weken)
Door: mama van Jens op 02/08/2003 @ 15:46
Hoi Tasja,
Je hebt je goed gehouden hoor!
Je hebt een hartstikke leuke zoon, die het gelukkig goed doet na zijn moeilijke start.
En wat je schrijft over dat artsen eens moeten luisteren naar de moeders is absoluut waar!!
Er zouden dan veel meer kindjes gezond en levend te wereld komen! en helaas weten wij er alles van..
Toch vond ik het erg leuk om je overbuurvrouw te mogen zijn voor een paar weekjes
Enne, die artsen, die kijken het nog even aan, wachten het nog even af en overleggen ondertussen nog steeds..
groetjes en een dikke kroel voor je zoon en groetjes aan je dochter en je man en jezelf natuurlijk.
Mama van Jens
Door: tasja op 04/08/2003 @ 14:32
hoi meissie......
Wat leuk dat je dit stukje ook hebt gelezen!!
Ik vond het ondanks alle ellende die er toch over je heen komt in zo’n ziekenhuis inderdaad best een hele bijzondere periode!We hebben onwijs veel steun aan elkaar gehad.En jij was diegene die mij uitzwaaide naar de o.k. voor de keizersnee.jeetje.weet je nog......Wat was ik BANG!!Het lijkt allemaal al zo lang geleden.We spreken elkaar snel weer toch?
xx Tasja xx
Door: tasja op 16/03/2004 @ 19:59
hoi allemaal ....we zijn inmiddels ruim een jaar verder en het gaat ontzettend goed hier.kay is een lekker knul met een lekker eigen willetje!en het aller belangrijkste is dat hij en ik Kerngezond zijn!!
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.