Hoi Cindy,
Wat ben ik blij voor jullie dat jullie een gezonde dochter hebben!
In augustus van dit jaar is na een zwangerschap van 40 weken ons lieve dochtertje overleden. Totaal onverwachts, ’s ochtends op controle klopte het hartje nog prima, ’s nachts zomaar weg. We missen haar zo, maar zijn ook reuze trots op haar!. Eigelijk is het bij ons zo als bij deze uitdrukking; Wij treuren, maar niet als degene die geen hoop hebben. Wij hopen zo op een broertje of zusje voor ons lieve meisje. Nooit om haar plaats in te nemen hoor, zij is onze oudste! Enerzijds kijken we hier heel erg naar uit, anderzijds lijkt dat ook zo beangstigend.
Nu lees ik toch best veel verhalen op internet. Je komt dan veel verhalen tegen over mensen die ook hun tweede kindje verloren, dit maakt me mij soms wel heel bang. En dan ben ik heel erg blij ook zo’n hoopvol verhaal te lezen als van jou.
Probeer echt volop te genieten van jullie Luna. Deze gezegde spreekt mij altijd wel aan, misschien kun je er ook wat mee: "een mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest".

Groetjes

hoi ik heb net een mola zwangerschap achter de rug,maar gelukkig zijn mijn hormonen snel gedaalt dus ik hoop biinen 6 maanden weer zwanger te worden zijn er nogandere meiden die me willen emailen over hun ervaring zwanger worden na een miskraam ik hoor graag van jullie groetjes marit

Nadat ik in juli gecuriteerd ben kreeg ik op nacontrole te horen dat ik een partieele mola heb. Na 3 keer myn hcg gemeten te hebben die heel mooi gedaald is mag ik in januari weer proberen om zwanger te raken

Ook ik ben erg blij voor je dat het nu wél is gelukt, gefeliciteerd!
In 2001 was ook ik zwanger van mijn tweede kindje. Tijdens een doptone in mijn 19e week werd niets gehoord, terwijl je denkt: "de eerste 12 weken zijn voorbij!!!" Tijdens een echo noch diezelfde dag werd ook bij mij een partieële mola zwangerschap vastgesteld. Mijn zoontje was gestorven in de 15e week, en ik maar wachten op de eerste schopjes. Op het jongetje (Daiko genaamd) werd sectie verricht. Waarna ik te horen kreeg dat er geen genetische nog fysieke afwijken waren gevonden. Daiko was gewoon doodgegaan van de honger, want een placenta die niet werkt kan de vrucht ook geen voedingsstoffen geven. HIk heb er lang voor nodig gehad om mezelf dit te vergeven, hoe idioot het nu ook klinkt. Het enige wat nog pijn doet is het beeld dat op mijn netvlies gebrand staat. Er werd mij namelijk gevraagd of ik het babytje nog wilde zien, waarop ik ja zei. Na de uitdrijving moest ik echter gecurriteerd worden, wat door complicaties nogal uitliep. Tegen de tijd dat ik bijkwam in de ok was er al veel tijd verstreken, maar ik wist niet hoe lang. Ik wilde mijn daiko nog zien om afscheid te nemen, ik schrok van het kleine wezentje in het mandje, het leek op een taaitaai poppetje met helder blauwe oogjes. En wat tijdens de hele nabehandeling pijn deed was telkens terug naar datzelfde ziekenhuis, telkens geconfronteerd worden met het verlies. Zoiets wens je geen enkele vrouw toe.
Wél ben ik erg dankbaar voor het internet het scheelde destijds zoveel om mensen tegen te komen die hetzelfde hadden meegemaakt. Dat helpt echt met het verwerken van de hele periode uit je leven.

Maar goed....... veel plezier met alle nieuw geborenen, laat ze je leven kleuren. En iedereen die een kind heeft verloren al geboren of niet. Onthoud: na regen komt zonneschijn, en kleuren kan op vele manieren

Hallo marcha,

En of ik geniet van mijn twee meiden!!! Ze zijn intussen zes en twee en een half jaar.
Bendankt ook voor de intrisse in mijn verhaal.

Groetjes CIndy & meiden xxx

Ook bij mij hebben ze vorige week partiele mola vastgesteld (curretage was 1 juni 2006). In vind het allemaal doodeng....

Hoi Cindy, wat fijn om te lezen hoe andere mensen dit ervaren. Ik was op vakantie in Turkije toen het bij ons misliep. Wij kwamen in het ziekenhuis in Turkije en daar zagen we dat het hartje van ons kindje niet meer klopte ik was toen 11 weken. ze wilde me daar gelijk opereren maar dat wilde wij niet wij wilde naar HUIS. Maar wat bleek ik had een negatief reisverbod gekregen ik mocht nog geen eens meer vliegen. Veel gebeld met onze verloskundige en die adviseerde ons ook om in turkije gecuriteerd te worden omdat het gevaarlijk was om in deze situatie te vliegen omdat er tijdens de luchtdruk het allemaal heel anders kan verlopen en zij had angst dat het soms gedeeltelijk los zou komen. Toen zijn we terug gegaan naar het ziekenhuis maar we verstonden er allemaal niets van was heel erg eng toen ben ik daar gecuriteerd. Heel moeilijk want je wilt het helemaal niet. Heb ook heel erg veel bloed verloren en was heel erg zwak. We kregen toen wel een positief reisadvies maar de piloot zou wel als laatste beslissen of ik mee mocht ja of nee. Toen we met de bus opgehaald werden om naar het vliegtuig te brengen was ik zo zwak dat ik bijna zelfs niet kon lopen achteraf is het gewoon onverantwoord dat we zo snel al weer gingen vliegen. Bij het vliegtuig waren ze heel lief voor ons. Wel was ik heel bang dat ik niet naar huis mocht omdat we nog een uur op de grond stonden voor dat we gingen vliegen elke keer kwam weer een auto met een brief en dacht ik oh nu moet ik er uit. maar uiteindelijk gingen we de lucht in. Was heel moeilijk om daar je kindje achter te laten. eenmaal thuis moesten we de verloskundige bellen. Hebben we gedaan ik moest van haar in een heet bad gaan zitten en zaterdag de volgende dag zou ze met me bellen. Oh ik had zo'n pijn in mijn onderbuik dat ik dacht van wat hebben ze met mij gedaan.
zaterdag belde de verloskundige op en zij vertrouwde het niet en zij had met de gynaeceloog gebeld en ik moest naar het ziekenhuis ik was zo blij want wij verstonden niets in turkije en ik wilde weten of alles goed was gegaan. Op een gegeven moment belde de verloskundige weer op dat we niet in het ziekenhuis mochten komen omdat ik in een buitenlands ziekenhuis had gelegen was ik mogelijk besmet met de ziekenhuisbacterie de MRSA. Weer storte alles in. we mochten nu naar de verloskundige voor onderzoek. Zij heeft een inwendige echo gemaakt en zag dat wel alles weggehaald was. maar zij vond de pijn niet normaal ze heeft toen weer gebeld met het ziekenhuis en toen mocht ik 's avonds pas komen omdat ze een gesloten afdeling moesten maken. Ik moest ook blijven in het ziekenhuis omdat ik koorts had en ze wilde me onderzoeken. Ik kwam op een gesloten kamer te liggen en iedereen moest van die pakken aan. was echt heel erg. ze dachten dat mijn baarmoeder was geperforeerd dat houd in dat ze tijdens de curetage een gaatje in mijn baarmoeder is gekomen wat nu aan het onsteken was. Dinsdag ochtend was mijn koorts weg en mocht ik naar huis Donderdag zou ik de uitslag krijgen of ik MRSA had. Eenmaal thuis gekomen schrokken we weer heel erg. Ik kreeg telefoon uit Turkije. de arts vertelde me dat ze wisten waarom ons babytje was overleden en dat het gevaarlijk voor mij was en ik mocht niet opnieuw zwanger raken. wij wisten het niet meer. ze vroegen ons of wij een fax hadden gelukkig hebben wij die en ze zouden het pathalogisch rapport op de fax zetten. oh was tie fax ook nog eens heel onduidelijk. alleen 1 regel in het engels was te lezen. wij de arts opgebeld en die vertelde ons dat we eerst moesten wachten op de MRSA uitslag. Maar het voelde in mijn hart niet goed er was wat aan de hand en ik wilde het weten. Ben op internet gaan zoeken. maar vond alleen maar tumors en kanker werd alleen maar heel bang.
Toen belde mijn verloskundige op en die hoorde dat ik overstuur was en die vroeg er naar haar het verhaal verteld en de regel van de fax verteld en ze zei dat dat betekende in het nederlands dat ik een gedeeltelijke Mola zwangerschap had. Wat was dat dan weer zo veel vragen en zo eng allemaal. en vanuit het ziekenhuis hoorde we niets mijn man is zelfs de dag dat wij de fax binnenkregen met die fax naar het ziekenhuis gegaan maar zij vertelde ons niets.
Toen belde het ziekenhuis donderdag op dat ik geen MRSA bacterie had oh wat is dat fijn want nu word ik als een normale patient behandeld en niet meer geisoleerd. zelfs toen vertelde ze ons niet dat ik een gedeeltelijke mola had. ik heb er zelfs naar moeten vragen. en ze wilde een afspraak maken voor de volgende week donderdag een week later dus dan konden wij de vragen stellen aan de arts. Maar dat wilde ik niet had de hele week al niet geslapen was doodop. uiteindelijk moesten we de volgende dag ( gisteren) om 8uur bloed gaan prikken en 'smiddags om half 4 bij de arts zijn. hij heeft het nu allemaal uitgelegd het hcg is al goed aan het zakken. maar het risico blijft. nu moet ik maandag ochtend weer om 8 uur bloed prikken en een longfoto maken. vind het allemaal heel eng. ik wilde ook aan je vragen of jij ook toen longfoto's moest laten maken. Zou het fijn vinden om als je het wilt natuurlijk wat contact te houden want ik ben heel erg bang wat me allemaal te wachten staat. Het is ook allemaal zo moelijk uiteindelijk na ruim 2 jaar waren we zwanger we hebben zelfs het hartje zien kloppen. Waarom

Sorry ik wilde het kort houden maar het is fijn om van me af te schrijven.
liefs van een
Hopeloze Hannie

Hoi Allemaal bij mij hebben ze afgelopen donderdag een curretage gedaan omdat ik een mola zwangerschap had... er zat geen levent vruchtje alleen "Raar"weefsel. Dat word nu onderzocht en vrijdag a.s. krijgen we de uitslag of het goed of slecht is....

Dit kindje was zo gewenst!! Ik ben er echt kapot van en kan aan niks anders denken dan aan wat er in mijn buik heeft gezeten... Ikvoel me leeg, ik had echt al een buikje ook al was ik pas 9 weken en ik ben doodziek geweest dus wij dachten echt dat het goed zat.

Nu maar hopen dat het vrijdag een goede uitslag is en dat we weer snel kunnen proberen.

xxxx

Hallo, ik ben een vrouw van 34 en vorig jaar was ik voor de eerste keer, na zolang gewacht te hebben, zwanger. Deze droom eindigde met 10 weken in een miskraam. Ondanks ons verdriet voelde ik me ook wel trots dat mijn lichaam het helemaal zelf schoon had gemaakt zodat ik geen curettage hoefde. Toen begon het herstel. Gelukkig is er na een miskraam geen reden om niet meer zwanger te worden; ik had zoveel mensen gehoord die hetzelfde hadden meegemaakt bij de eerste zwangerschap. Ik werd dus ook weer acht maanden later zwanger. In tegenstelling tot de eerste keer hielden we het nog even stil totdat we het hartje hadden gehoord en de eerste echo hadden gehad. Toen ik 10 weken was, hoorden we een sterk hartje en zagen we die ook kloppen op de echo. Wat waren we blij! Alles verliep voorspoedig en dat ik drie tot vier keer per dag moest overgeven, totaal geen energie had en in korte tijd een flinke buik kreeg, nam ik voor lief; dat hoorde erbij en het betekende in ieder geval dat de zwangerschap floreerde...Maar dat was het gemene misleidende, want juist omdat ik zo ziek was en juist die dikke buik, waren voortekenen dat de placenta buiten proporties groeide. Toen de vk bij 16 weken geen hartje hoorde, kreeg ik een spoedecho. Daar bleek dat ik een mola zwangerschap had. Een wat? Nog nooit van gehoord. Ik hoefde het ook niet te weten, ik hoorde alleen dat mijn baby dood was! Mijn vriend heeft nog wel wat vragen gesteld, maar ook hij was erg overdonderd en verdrietig, zodat we eigenlijk verslagen thuis nog steeds niet precies wisten wat het nou precies was. Hij heeft het op internet opgezocht en daardoor weten wij inmiddels alles over mola. Afgelopen woensdag ben ik gecuriteerd. De operatie is op zich goed verlopen en gelukkig heb ik niet al teveel pijn of bloedverlies, maar geestelijk zijn we op. Hoe kan het nou dat we twee keer achter elkaar zo'n pech hebben? En het ergste is dat we dus een lange tijd moeten wachten terwijl mijn leeftijd ook vordert. Dat brengt dan weer andere risico's met zich mee! Zou een lief schattig gezond kindje er voor ons wel inzitten? Ik voel me nogal radeloos, maar het is allemaal nog erg vers. Ik moet 1 febr. op controle en daar krijgen we de resultaten van de onderzoeken te horen en hoe het nu verder moet. Ik hoop dat iemand dit leest, die hetzelfde heeft meegemaakt en misschien ook wel met haar leeftijd zit (hoeft natuurlijk niet). Ik heb het echt nodig om wat positief, hoopvol nieuws te krijgen! Groetjes Maud.

Lieve Cindy,

Het is voor jou gelukkig alweer jaren geleden dat je een partiele molazwangerschap hebt gehad en je bent waarschijnlijk heel gelukkig met je dochters. Toch wil ik laten weten dat ik heel veel steun heb aan je verhaal. Ik heb net de uitslag van weefselonderzoek gehad na mijn curettage van 3 weken geleden. Ook ik heb een partiele molazwangerschap gehad. Ons kindje is gestopt met groeien met 6 weken. We kwamen er achter op onze eerste echo met 11 weken. Ik heb nog een week moeten wachten en heb toen een curettage gehad.
Ik moet nu volgende week weer naar het ziekenhuis en zal ook wekelijks bloedonderzoek krijgen.
Het is echt heel erg schrikken en het verdriet van de mislukte zwangerschap komt weer helemaal boven. Toch is het fijn om het verhaal van een lotgenote te lezen. Heel erg bedankt en ik hoop dat ik volgend jaar ook zo gelukkig mag zijn om weer zwanger te worden van een gezond kindje.

Esther