Mijn zwangerschap
Hallo allemaal,
Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Linda, ik ben 28 jaar en 3 weken geleden ben ik bevallen van een mooie dochter, Dewy-May. Graag wil ik jullie vertellen over mijn zwangerschap en bevalling zodat andere aanstaande moeders, die voor het eerst zwanger zijn, er misschien iets aan hebben.
Op 18 oktober 2002 was het zover: ik was zwanger! Joepie! We waren natuurlijk erg blij. Ik was uitgerekend op 25 juli 2003 en had dus nog een lange weg te gaan. Of althans, dat dacht ik… Alle moeders die ik sprak, zeiden tegen mij: "Nou, meid, dat duurt toch lang hoor, die 9 maanden."
Nou, daar is dus niets van waar. Een leuke tip voor moeders in aantocht: zorg dat je, net als ik, elke maand wel iets te doen hebt dan vliegen de maanden voorbij zonder dat je er erg in hebt. Elke maand had ik wel iets waar ik, behalve naar de bevalling, ook naar uit kon kijken: bvb een pretecho, een weekendje naar een huisje in Nederland, lekker gaan zwemmen, een keertje uit eten, enz...
Zo ging de ene na de andere maand voorbij.
Ik was best bang voor de bevalling. Ik had echt geen idee van wat ik kon verwachten en als ik dan op tv het programma "De bevalling" zag, kreeg ik het gewoon benauwd. Wat konden die vrouwen gillen en klagen, zeg! Nu zullen ze het waarschijnlijk niet gemakkelijk gehad hebben, maar als je zelf voor de eerste keer zwanger bent dan zijn zulke beelden niet echt bemoedigend. Daarom heb ik tegen mijzelf en tegen mijn man gezegd: "Ik ga niet naar de zwangerschapsgym en lees geen boeken over de bevalling, want ik zou mij alleen maar banger maken. En dan krijg ik een hoop stress en dat is helemaal niet goed voor de baby."
Tijdens de zwangerschapsgym zit je met bvb 10 vrouwen in een kringetje. Eerst moet je met je dikke buik op zo'n matje zien te gaan zitten om vervolgens met zijn allen in koor te gaan zitten puffen… Nou, dat is dus niets echt voor mij, hé. Ik heb het dus overgeslagen. Ik dacht: "Ik laat me echt niet gek maken door al die vrouwen… De één heeft nog meer pijn dan de ander, een ander moest dan steeds maar overgeven, ... En dat wil ik nu dus niet echt weten."
Daarom wil ik met mijn verhaal, andere vrouwen die voor het eerst zwanger zijn, die angst een beetje wegnemen.
Ik ben tijdens mijn zwangerschap niet één keer over mijn nek gegaan. Wel had ik in de eerste en de laatste 3 maanden een klein beetje last van het zuur, maar dat was echt niet elke dag, hoor. Verder heb ik dus totaal nergens geen last van gehad. Ik heb echt een perfecte zwangerschap beleefd, al zeg ik het zelf. Dus mag ik echt niet klagen.
Toen begon de bevalling. Nu kreeg ik last van de zenuwen. Wat had ik gedaan? Wilde ik dit wel?
En verdorie, ik had niets gelezen over de bevalling zelf. Ik dat al van "Oooo, wat heb ik gedaan", maar die gedachten verdwenen als sneeuw voor de zon toen de bevalling echt begon.
Het was dinsdagochtend 6 uur. Ik stond de boterhammen van mijn man te smeren en dacht bij mezelf: "Ik ga zo mooi nog even terug mijn bed in."
Om 7 uur moest ik opeens vreselijk erg naar de wc. Achteraf bleek dat mijn vliezen gebroken waren, maar ik had toen nog niet echt iets door tot… Ik 5 minuten later steken kreeg onderin mijn buik. Nou, dat was feest in de tent! Alleen thuis en nu zet de bevalling in. Ik weet nog dat ik dacht: "Nou, dat heb ik weer!"
Dus mijn man teruggefloten van zijn werk, mijn moeder gebeld, zijn moeder gebeld en het feest kon, wat mij betrof, beginnen. Om 9.30 uur kwam de verloskundige eindelijk. En ja, hoor, zij bevestigde dat het begonnen was. Ik had 1 cm ontsluiting en het kon dus nog wel even gaan duren. Ze voorspelde dat het rond 7 uur 's avonds zover zou zijn en ze zou rond half één nog eens even langskomen om te kijken hoe het ging.
Om half één was ze er terug en wat bleek? Ik had al 10 cm ontsluiting en persweeën. Ze ging snel haar spullen pakken en het grote werk kon beginnen. Ik heb tijdens de hele bevalling geen kick gegeven en ook niets gevoeld van het inknippen. Om twee voor twee werd mijn dochtertje, Dewy-May, geboren!
Al met al ik heb er dus 7 uren over gedaan en het was een eitje. Het is mij voor 200% meegevallen en ik zou zo weer aan een tweede beginnen.
Ik hoop dat er vrouwen zijn die iets aan mijn ervaring hebben zodat ze zich niet zo bang laten gemaakt.
Groetjes,
Linda
Reacties:
Door: SandraL op 22/01/2004 @ 09:12 
Hoi Linda.
Leuk om jouw verhaal te lezen. Ik heb ook een hele makkelijke en fijne zwangerschap. Ben nu 41 weken zwanger precies en begin nu wel de kriebels te krijgen voor de naderende bevalling, maar na het lezen van jouw verhaal heb ik er wel weer vertrouwen in. Bedankt!
Door: Anneke op 22/01/2004 @ 17:22
Wat fijn zeg dat je zo’n goede zwangerschap en bevalling hebt gehad. Ik mag trouwens ook niet klagen. Ik heb totaal geen kwaaltjes gehad en mijn bevalling viel ook reuze mee.
Om 21.00 kreeg ik pas echt last van mijn weeen en om 23.56 was mijn dochtertje Anne geboren.
Veel plezier met je dochtertje. Geniet ervan elke dag. Doe ik ook. Ze is nu 8 maanden en echt een lieve meid. Elke dag is ze sinds haar geboorte vrolijk.
Door: els op 23/01/2004 @ 14:39
Fijn dat je zo een zorgeloze zwangerschap en een vlotte bevalling hebt gehad.
Helaas is dat toch niet voor iedereen weggelegd hoor. Ik had voor mezelf ook wel zo’n scenario in gedachten, maar het heeft me heel wat meer uren en pijn gekost...
Ik vertrok nochtans met dezelfde ingesteldheid en was er heel rustig en zeker in dat het allemaal vlot ging verlopen...
Ik ben nu zwanger van een tweede en hoop dat een tweed bevalling toch wel vlotter zal verlopen...
geniet nog van je dochtertje!!!
Door: Inge op 24/01/2004 @ 16:54
Dank je voor je verhaal.
Ben 38 weken zwanger en enorm bang. Ben moeten stoppen met het kijken naar die programma’s op tv waardoor ik wel rustiger werd.
Hb ook een perfecte zwangerschap maar ik hoop dat ze nu al komt.
Door het lezen van je verhaal heb ik er nu goede moed in en ga ik me proberen geen zorgen te maken en het gewoon te laten komen.
Bedankt
Groetjes inge
Door: Nik op 27/01/2004 @ 12:08
Ben blij dat ik niet de enige ben die bang is, want ik zie het helemaal niet zitten. Jouw verhaal prent ik dus goed in mijn hoofd, wat het hopelijk allemaal een stuk makkelijker gaat maken...
Door: Angela op 21/02/2004 @ 16:33
Hoi Linda,
Ik ben nu nog maar 4 maanden maar heb wel het zelfde idee als jou. Ik kijk geen programma’s van de bevalling verschrikkelijk vindt ik die je krijgt er nachtmerries van! Zelf heb ik het motto ik bereid me maar voor op het ergste dan valt het altijd wel mee. Maar toch is het wel fijn om te horen dat een bevalling ook soepel kan verlopen. Met de zwangerschap heb ik tot nu toe ook nog niet te klagen geen kwaaltjes!! Geniet maar lekker van je dochter.
Groetjes Angela
Door: Anoniem op 01/03/2004 @ 20:12
leuk voor je
Door: S op 20/04/2004 @ 08:18
Tja, ik weet niet wat ik hiervan moet denken. Ik hoop natuurlijk wel dat ik ook een goede bevalling zal hebben, maar ik hou wel in mijn gedachten dat het mis kan gaan of dat er complicaties zullen zijn. Ik ben nu 32 weken zwanger en geniet nog van elk moment, de pijnen meegenomen...
S
Door: Anoniem op 28/05/2004 @ 22:49
Oef, eindelijk kan ik hier m’n hart eens luchten! Ik wordt 33 jaar en m’n moedergevoel blijft uit. Wat is dit trouwens? Ik betrap wel mezelf erop dat ik vertederd naar baby’s kijk op straat of de supermarkt bv., vòòr tv kan ik goe doorhuilen - als ik alleen zit tenminste - met allerlei emotionele momenten. Ik verlang een huisdiertje bv. dwergkonijntje om te knuffelen en te verzorgen maar ik ben ongelooflijk allergisch dus da’s uitgesloten. Onlangs zei m’n ma "Wel, koop je een kind, hé !" Het leek alsof ik wakkergeschud werd. ’k Ben blijkbaar op zoek om iemand te verzorgen, knuffelen, liefde te geven en te krijgen. Die krijg ik wel van m’n man maar ’t is nog iets anders... ’k geraak er niet uit. Ik wil wel een baby maar ik kom er niet toe want ik ben ONGELOOFLIJK BANG VOOR DE BEVALLING ZELF ! Klinkt waarschijnlijk dwaas voor moeders want dit is toch de normaalste zaak van de wereld, hé ! Toch blijft het door m’n hoofd spoken en krijg ik er al nachtmerries van. De zwangerschap zelf & eens de baby er is, zit ik niet mee in maar die BEVALLING ! Allerlei gruwelijke scenes & vragen schieten door m’n hoofd: zal het echt zo’n "helse" pijn zijn - zoals m’n moeder toch beweert -, welke soort bevalling is de meest "aangename" (onderwater?), zal ik afzien en ook zal ik verouderen hierdoor & m’n platte buik & billen kwijtspelen? Nu hoor ik jullie in koor reclameren: je moet maar sporten, je moet er iets voor over hebben, je bent egoïstisch, da’s toch een normale gebeurtenis in ’t leven ! Maar ik vind dit niet zo normaal of vanzelfsprekend. Het zal een uiterst bewuste keuze worden "nu of nooit" DE hamvraag ! M’n partner wil wel een kindje. Het zal hier zeer zeker een heel warm nestje kennen. Ik wilde adopteren, m’n man is hiervoor niet te vinden. Kan er mij iemand wat peptalk of goeie raad geven, ook moeders zonder kinderen. Ik ken enkele oudere dames zonder kinderen, ze stralen, beweren gelukkig te zijn zonder kinderen. Ze projecteren op latere leeftijd wel hun liefde en zorg op het kind van iemand anders. Terwijl ik dit hier neerpen, zakt de moed me in de schoenen, dwaas dat dit onderwerp me al zo lang bezighoudt, ik krijg het maar niet uit m’n hoofd ! HELP !
Door: LINDA op 05/06/2004 @ 16:06
Jemig zeg, hardstikke bedanklt voor deze oppepper!! Je leest allemaal van die horror-verhalen. BRRR...
Ik ga zelf ook niet naar zwangerschapsgym en ook naar ’de bevalling’ op tv kijk ik niet, maar toch kan ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen om van die horror-verhalen te lezen. Stom is dat hé. Maar het is erg fijn om een positief verhaal te lezen. Dank je wel!
Door: Lyne op 12/07/2004 @ 15:30
Hallo iedereen
Ben blij om eens leukere verhalen te horen ben zelf voor de eerste keer zwanger zit nu in mijn 13de week en alles verloopt heel vlot. Voor de bevalling zelf heb ik ook een beetje schrik maar dan denk ik bij mezelf het moet er toch uit.
Anoniem, eerst had ik ook niet dat moedergevoel, ik heb ook schrik van wat na de bevalling maar ik ben ervan overtuigd dat alles wel in orde zal komen. We zien echt uit naar de komst van onze baby.
Groetjes
Door: Veerle op 16/07/2004 @ 17:01
Hoi Linda,
Wat een leuk verhaal! Echt fijn om te lezen. Ik ben momenteel 18 weken zwanger en probeer er zoveel mogelijk van te genieten. Ik heb weinig last van kwaaltjes dus alles verloopt vlot... toch kan ik het niet laten om vanalles te lezen en te zien... soms zelfs te vergelijken. Ook al weet ik dat elke zwangerschap anders is. Soms ben ik ook heel onzeker als ik een kramp voel in mijn buik..(is dat normaal?) Ik wil je bedanken voor je positief verhaal, het deed echt goed om te lezen. Bedankt!
Door: Anoniem op 22/10/2004 @ 11:29
Hallo,
Fijn om eens een positieve ervaring te lezen over de zwangerschap en de geboorte.Als je tegenwoordig bevallingen ziet op tv is het niet abnormaal dat je een schrik pakt.Ik ben nu ook 5 maanden zwanger.Ik wou ook zo graag nog een kindje.Ik heb wel geen enkele moment schrik gehad voor de bevalling.Dat komt misschien nog wel maar dan denk ik : wat er inzit ,moet er toch uit.T’is het beste dat je er ontspannen aan begint maar ja... die zenuwen toch.
Door: helene op 26/10/2004 @ 02:22
t’is toch allemaal nieuw en je informeert toch altijd bij degenen die voorgegaan zijn.De ene moment heb ik ontzettende angst, de andere keer denk ik er helemaal niet zo angstig tegenaan. Misschien is het tegen bevallingstijd wel net een opluchting als de pijnen en weeën komen, het is alvast het laatste van de angsten voor de bevalling. En idd fantastisch om een positief verhaal te horen!!
Door: Cindy op 24/11/2004 @ 13:55
Jouw verhaal heeft me echt moed gegeven.Ik ben net zoals de meeste vrouwen toch wel bang voor de bevalling.Het is ons eerste kindje dus we weten niet wat ons te wachten staat.Ookal heb ik nog wel wat tijd om me erop voor te bereiden want ik ben 26 weken zwanger en heb nog een paar maandjes voor de boeg,ben ik echt bang voor wat komen gaat.Daarom bedankt voor je verhaal.Ik voel me veel ruster erdoor.Geniet met volle teugen van je dochtertje en een dikke proficiat van ons alle 2.
Door: Anoniem op 29/05/2005 @ 22:30
Hoe is het nu trouwens met jullie die ondertussen toch al lang bevallen zijn ??!!
Door: bono op 18/09/2005 @ 01:01
super bedankt voor je verhaal! ik ben nu 3maanden zwanger en ben opgelucht dat die maanden voor bij zijn, heb het idee dat ik nu kan genieten! ik wil zelf ook geen gym en zo ben daar totaal het type niet voor.ben qua aard heel onzeker, dus als ik allemaal verhalen hoor sluit ik me daar gewoon van af. ben ook bang, bang voor wat komen gaat, zal ik wel een goede moeder zijn kan ik het wel aan? een vriendin ligt nu 3maanden in het ziekenhuis omdat ze het kind niet wil zien en aanraken, ben dus bang dat het mij ook gaat overkomen! maar jouw verhaal houd ik in mijn koppie dus komt het wel goed
bedankt! liefs Jenny
Door: Anoniem op 29/12/2006 @ 17:57
Weten jullie dat zwangerschapgym ook heel leuk kan zijn. Misschien juist wel als je onzeker bent, omdat je daar dan over kan praten. En als je een goede leidster hebt, dan komen die horrorverhalen echt niet aan bod. Nee je krijgt juist tips en dat is altijd handig. Helemaal als je zo onzeker ben. Wat ik aan de zwangerschapgym heb overgehouden? Vier fijne vriendinnen. Regelmatig spreken we iets samen af. Soms met de kinderen erbij en soms gewoon alleen de moeders. Omdat de kinderen dezelfde leeftijd hebben zijn veel problemen herkenbaar en ook nu wisselen we tips aan elkaar uit. Dus, zo gek is die gym nog niet en fijn zij zo'n mooie bevalling heeft gehad, maar in mijn geval was dat niet zo en ik heb tijdens de bevalling zeer zeker iets gehad aan de tips die ik tijdens de gym heb gekregen. Nog wel een tip voor na de bevalling: heb je vragen over hoe een en ander is verlopen, probeer daar dan ook antwoord op te krijgen, dat is beter voor je verwerking. Na drie jaar ben ik nu weer zwanger van de tweede en ik kan me wel weer heel druk maken over de bevalling, maar geen een bevalling is hetzelde en iedereen heeft een andere pijngrens. Ik geniet gewoon enorm van de zwangerschap, die duurt tenslotte 9 maanden, een bevalling (in mijn eerste geval 1 uur en 40 minuten)... ja zeg het maar, in ieder geval geen 9 maanden.
Door: droomvlinder op 26/08/2008 @ 21:41
Ik heb nog 2 dgn voor de uitgerekende datum het wordt mijn 4e ik ben toch doodsbang. Toch had ik steeds 9 ponders enne snelle bevallingen van 4 a 5 uur thuis. Waar ik bang voor ben? De persweeen net alsof ze je lichaam uit elkaar trekken. Ik ben bang dat ik ga gillen of zo. Je lichaam neemt dan een loopje met je. Ik wacht het wel af.
Door: jessica op Gisteren @ 21:55
hoi
ik heb ook een makkelijke bevalling gehad bij de eerste.
ik was op woensdag 10 mei 2006 met mijn collegas uit eten.
minm man kwam mijn rong 11 uur ophalen en tegen 12 uur waren we thuis.
ik ben toen op mijn gemak en in mijn eentje de hond gaan uitlaten.
ik ben toen tegen kwart over 12 naar bed gegaan en rond half 1 kreeg ik last van stekken, ik dacht dat het van het eten was dus gaf ik er eigenlijk geen gehoor aan,maar mijn man vertrouwde het niet en die keek onder tussen op de klok mee want ik kreeg steeds snellere stekken.
ik ben toen rond kwart van 1 naar de w,c gegaan en toen ben ik mijn slijmprop verloren.
ik ben toen weer maar boven gelopen en ik heb dat tegen mijn man verteld,die belde ondertussen de huisartsenpost op omdat ik toen 38 weken zwanger was en geen telefoonnummer van het ziekenhuis had.
ik ben toen weer naar de wc egaan en ik stond op de trap toen mijn vliezen brakken.
wij zijn toen met spoed naar het ziekenhuis gereden en ik kwam daar rond 2 uur aan,ik had toen al 8 cm ontsluiting en om 4.21 is onze dochter geboren.ik heb er van begin tot het eind 4,5 uur overgedaan.
ik heb ook heel veel bewondering voor vrouwen die de bevalling niet zo snel krijgen want ik was al na 4,5 uur uitgeput maar als je het dan langer moet meemaken ben je volgens mijn helemaal uitgeput.
roetjes jessica
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.