Een mannetje erbij en een mannetje weg…
Een zwangerschap is heel mooi: een nieuw leven. Maar aan elk leven komt ook een einde. Mijn zwangerschap werd beïnvloed door beiden.
 | Mijn vriend en ik hadden vorig jaar besloten om aan kinderen te beginnen. We hadden eerst nog een reis geboekt naar Nieuw-Zeeland, pas daarna wilde ik zwanger worden. Tijdens de vakantie in Nieuw-Zeeland kreeg mijn vader slecht nieuws over zijn ziekte, hij had namelijk uitzaaiingen. We zijn daar gebleven maar je vakantie wordt er behoorlijk door beïnvloed. De laatste dagen van de vakantie hebben we in Auckland doorgebracht. Aangezien er een kans bestond dat ik zwanger was, hebben we |
De zwangerschap zelf verliep voorspoedig maar de ziekte van mijn vader zag er niet goed uit. De kuur bleek eerst aan te slaan maar na verloop van tijd ging mijn vader toch achteruit. Toen ik 6 maanden zwanger was, begon hij last te krijgen van zijn rug. De doktoren zeiden dat het Ischias was. Maar na verloop van tijd werd de pijn alleen maar erger en erger totdat het ondraaglijk was. Ook kon hij niet meer eten en drinken waardoor hij enorm vermagerde en uitdroogde. In combinatie met pijnbestrijders resulteerde dit in een vader die of helemaal afwezig was of die volledig stoned in bed lag met waanbeelden. Ook mijn moeder kon de situatie niet goed aan. Je zult begrijpen dat ik helemaal niet bezig was met mijn zwangerschap.
Omdat mijn kindje volgens de echo qua groei (stress) achter liep, ben ik 6 weken voor de uitgerekende datum gestopt met werken. Op mijn op een na laatste werkdag werd mijn vader (gelukkig) opgenomen. Toen ik op mijn laatste werkdag met bloemen in mijn handen naar mijn auto liep, belde mijn vriend dat hij voor de deur stond. Het ging niet goed met mijn vader en we zijn direct naar het ziekenhuis gereden. Mijn vader was volledig afwezig. We kregen een gesprek met een arts. Die zei dat het 2 kanten op kon gaan: of hij zou niet meer bij komen of hij zou wel bij kunnen komen en dan zouden ze kijken wat ze konden doen op het gebied van pijnbestrijding. Mijn moeder was ondertussen ingestort en verbleef ook in het ziekenhuis.
's Avonds reden we naar huis en je voelt nog eens aan je buik. Het is ongelofelijk hoe een kind hierop reageert. Er waren momenten dat hij heel actief was, maar in dit soort situaties leek het net alsof hij voelde dat hij rustig moest zijn. Je vraagt je echt af wat voor invloed je emoties op zo'n kind hebben. En je denkt verder bij je zelf: waarom ik en waarom juist nu, vlak voor de bevalling…
Het geluk was dat mijn vader opknapte en zelfs weer de oude werd. Hij heeft 5 weken in het ziekenhuis gelegen. Om de dag ben ik naar mijn ouders gegaan (het was toch een half uur rijden) en ben ik mee geweest voor de bestralingen. Toen mijn ouders weer naar huis mochten, was ik bijna uitgerekend. Wat was ik blij dat mijn vader in ieder geval de geboorte mee mocht maken.
Thuis bij mijn ouders ging het redelijk behalve dat mijn vader veel last had van een doorligplek. Omdat de uitgerekende datum naderde, kon ik niet meer zo vaak langskomen. Twee dagen nadat ik was uitgerekend, werd de doorligplek zo erg dat de wond continu verzorgd moest worden. Mijn vader moest dus weer opgenomen worden. Dit was puur voor de verzorging voor de wond en dus dachten we dat hij weer gauw thuis zou komen.
Uiteindelijk ben ik, 6 dagen na de uitgerekende datum, 's nachts bevallen van onze zoon Finn. In het ziekenhuis hebben ze mijn vader wakker gemaakt om hem te feliciteren met zijn kleinzoon. 's Ochtends heeft hij bij het ontbijt nog beschuit met muisjes gevraagd. Ook al kreeg hij roze muisjes, zo kon hij de geboorte van zijn kleinzoon toch vieren. Hij heeft mij die dag uiteraard nog gebeld.
De dag daarna belde hij me totaal onverwacht nog eens. We hebben elkaar maar kort gesproken want hij praatte wat onduidelijk, waardoor hij later terug wilde bellen. Enerzijds was ik blij dat hij me belde maar aan de andere kant was ik ook verdrietig. Met z'n allen vochten we tegen zijn ziekte maar we leefden ook 9 maanden lang samen naar de geboorte. En nu was mijn zoon geboren en kon ik hem nog niet meteen aan mijn vader laten zien, omdat hij weer in het ziekenhuis lag.
Mijn schoonzusje had al wel foto's uitgeprint en aan hem gegeven. Deze heeft hij meteen goed bekeken en boven zijn bed gehangen. Ik had de situatie met mijn kraamverzorgster en verloskundige besproken en we hadden afgesproken om de volgende dag, samen met de kraamverzorgster, een half uurtje bij hem langs te gaan.
's Ochtends hadden we Finn, amper 3 dagen oud, net goed ingepakt, toen ik gebeld werd door mijn schoonzusje die zei dat ze de vorige dag bij vader geweest was en dat het niet zo goed met hem ging. Toen we in het ziekenhuis aankwamen, werden we in de gang al door enkele verpleegkundigen opgewacht. Mijn vader was niet meer bij. Er werd besloten om de morfine op te voeren en dan zou het binnen enkele uren afgelopen zijn.
Ik kwam binnen en zag hem liggen. Boven zijn bed zag ik de foto's van Finn hangen. Ze waren nog mooier en duidelijker dan ik gedacht had. Finn kijkt recht in de camera. Ik wist dus zeker dat mijn vader Finn goed had bekeken. Ik heb Finn nog even op zijn hand gehouden, maar ik denk niet dat hij er iets van meegekregen heeft. Er werd een extra bed voor mij gehaald. Ik ben er de hele dag geweest tot 's avonds laat, maar mijn vader bleek een sterk hart en goede longen te hebben, dus hij gaf het niet snel op.
Wij zijn 's avonds naar huis gegaan, terwijl mijn moeder en broer er zijn blijven slapen. Uiteindelijk heeft het bijna 2 dagen geduurd voordat hij echt insliep.
Het is net alsof mijn vader gevochten heeft voor dit moment. Zijn leven was uitzichtloos en de geboorte was nog zijn enige zorg. Mijn broer had al 1 zoon en nu had zijn dochter ook een kind. Zijn beide kinderen hadden nu een gezin en de kinderen zijn gezond. Hij leed veel pijn en het is net of hij na de geboorte van Finn gedacht heeft: nu is het genoeg.
Mijn kraamtijd stond helemaal op zijn kop. Ik heb toch mensen laten komen. Vrienden kon ik juist wel gebruiken. Tussen de geboortekaarten ontving ik zijn rouwkaart en condoleancekaarten. Op de rouwkaart vind ik de naam terug van Finn. Amper een paar dagen oud en dan op een rouwkaart. De slingers met "Hoera, een zoon" zijn dan zo inhoudloos. Het is een heel dubbel gevoel. Als je even gelukkig bent met je zoontje dan voel je je schuldig omdat je niet rouwt en als je rouwt, voel je je schuldig omdat je je kind niet de juiste aandacht geeft.
Op de uitvaart en ook later wisten de mensen niet goed wat ze moesten zeggen, gecondoleerd en gefeliciteerd. Het is echt allemaal heel moeilijk om het allebei een goed plekje te geven.
Ondertussen zijn we enkele weken later en ik heb het er nog regelmatig moeilijk mee. Soms voel ik me schuldig omdat ik het vind dat ik net 1 dag te laat was. Wat is nou 1 dag op een mensenleven? Maar ik heb gedaan wat ik kon en ik moet er maar mee leren leven.
Mijn vader heeft een bijzonder plekje in mijn hart en ik zal Finn later alles over hem vertellen en hem vertellen hoe speciaal hij voor mijn vader was.
Reacties:
Door: Anoniem op 11/05/2004 @ 16:14 
Amai wat een verhaal !! Je pa heeft echt gewacht tot hij zijn kleinkind heeft gezien, en is dan vredig heengegaan, je hebt u niks te verwijten hoor!!
Wel moeilijk zoals je zegt, dat je geen raad weet met je gevoelens, alvast veel sterkte !
Door: Anoniem op 11/05/2004 @ 17:42
Ojee... wat heb ik gesnotterd met jouw verhaal.
Maar ik ben er rotsvast van overtuigd dat je vader je nog steeds kan zien en dat hij bij elk speciaal moment zal zijn!
Ik ben er even niet goed van en zit hier met tranen in de ogen. Dit moeten heel moeilijke momenten zijn, maar je mag jezelf niets verwijten. Geniet van je zoontje en troost je bij de gedachte dat hij gelukkig is heengegaan, hij heeft immers zijn kleinzootnje nog gevoeld voor hij vertrok...
Sterkte!
Door: sabrina (profiel) op 11/05/2004 @ 18:06
Heel herkenbaar is jouw verhaal voor mij.....spijtig genoeg. Ik was 4maanden zwanger van ons eerste zoontje toen ik voor het eerst hem kon voelen in mijn buik. Wij woonden thuis nog bij in, omdat papa longkanker had en mijn moeder hem niet alleen kon verzorgen. Het was half 11 s’avond, ik zei tegen stefan, kom we gaan naar boven, ik heb hem voor het allereerst gevoeld!! Blij dat we waren! We konden ons geluk niet op. Om half 1 diezelfde nacht is papa overleden
Leven en dood staat soms zo dicht bij mekaar....Door: sabrina (profiel) op 11/05/2004 @ 18:09
Ik wens je heel veel sterkte, en binnen enkele jaren ga je van die kleine dingen van je vader terug vinden in je eigen Finn. Dat zijn momenten waarin je met vreugde terug denkt aan die fantastische vader van je
Vertel hem maar heel veel leuke dingen die je zelf als kind met je vader hebt meegemaakt. En je zoontje heeft een heel bijzondere beschermengel, daar mag je zeker van zijn!
Door: febe (profiel) op 12/05/2004 @ 11:01
mijn vader is ook na een slepende ziekte overleden, vier jaar geleden. Ik ben nu zwanger en verwacht een zoontje, ik vind het verschrikkelijk erg dat hij zijn kleinzoon nooit zal gekend hebben, want hij zou enorm trots geweest zijn.
en jouw vader ook hoor, hij kijkt rustig mee van boven, he’s watching over you and your little boy ...
veel sterkte!
Door: Leen op 12/05/2004 @ 16:56
Mijn grootmoeder is één dag voor de geboorte van haar eerste achterkleinkind gestorven. Ik herken je verhaal dus heel erg, ook wij als familie wisten niet hoe we ons moesten voelen, blij met kleine Zoë of verdrietig omdat "ons bomma" heel onverwachts gestorven was? Vooral mijn tante (voor het eerst oma) zat in de put, want waarom mocht haar moeder niet meemaken dat zij voor de eerste keer oma werd? Het was allemaal heel dubbel. Voor mij persoonlijk voelde het aan alsof mijn kleine nichtje de scherpe kantjes van het verdriet er af haalde, hoewel ik heel verdrietig bleef...
Ook de andere kant van je verhaal herken ik: mijn grootvader is anderhalf jaar geleden overleden na een lange ziekte. Je verhaal heeft bij mij dus veel emoties losgemaakt. Hou je sterk en veel moed voor de toekomst!
Liefs, Leen
Door: Sarah op 31/05/2004 @ 23:17
mijn opa had longkanker en had ook geen beterschap meer. hij heeft blijven vechten om mij zijn 1ste kleinkind te kunne zien. toen enkele dagen na mijn geboorte en na hij mij heeft kunnen vasthouden is hij ook heen gegaan.
ik heb hem dus spijtig genoeg nooit echt zelf kunnen leren kennen. maar ik weet dat hij uikeek en vocht om mij toch nog tehebben kunnen zien en dat doet me goed.
ik wens je heel veel sterkte toe en geniet van je kleintje.
http://users.pandora.be/yorditje./
Door: herman op 03/11/2004 @ 16:43
Moeilijk, ja heel. Zelf ook een dergelijk iets meegemaakt. En het blijft mooeilijk, ik heb een psychiater bezocht om de gevoelens beter t everwerken. Of ga een heel goed gesprek aan met iemand, maar die je niet te persoonlijk kent, maar wel vertrouwd. Je zult er beter uitkomen. De kans dat je vast loopt is anders te groot.
veel sterkte ermee!
Door: nieki op 05/11/2004 @ 16:18
Ik begrijp je verhaal heel goed. Ik ongeveer hetzelfde met mijn moeder meegemaakt. De grootste steun na de geboorte had ik toch wel van de kraamhulp die mij heel goed bijstond met advies en goed kon luisteren. Praat er veel over en je zult zien dat het dan iets makkelijker wordt om het een plaatsje te geven. Vergeet niet dat mensen die in coma liggen wel degelijk kunnen voelen en waarnemen. Je vader heeft je zoon beslist gevoeld en met de foto’s heeft hij er ook een goed beeld van hoe je mannetje echt is geweest. Nu nog steeds heb ik het gevoel dat mijn moeder over mijn schouder meekijkt. Hoewel ik absoluut niet gelovig ben.Daarom weet ik dat ze bij mijn nieuwe zwangerschap weer even hard meeleeft.
Ik wens je succes met de verwerking en vergeet vooral niet van je kindje te genieten ondanks deze moelijke tijd
Door: tineke op 14/09/2005 @ 13:46
Ik vind het heel moedig dat je er zo kan over praten.
Mijn papa is vier maanden geleden gestorven. Onverwachts, op 7 weken tijd, nooit ziek geweest. We hebben afscheid kunnen nemen. NOrmaal zouden mijn vriend en ik getrouwd geweest zijn tijdens zijn ziektebed. Nu drie weken geleden zijn we toch, heel klein getrouwd. Maar het was heel heel moeilijk.
We zijn reeds 11 jaar samen en zouden heel graag aan kinderen beginnen. Mijn vader zal zijn kleinkinderen nooit leren kennen. Alhoewel ik wel weet dat ze een speciale beschermengel zullen hebben. Maar soms voel ik me schuldig dat we er nu al zouden aan beginnen.
Mijn mama begrijpt ons, maar ik denk dat ze het toch wel wat vroeg vind..Ik wens je nog heel veel sterkte en geniet van je zoontje!
Door: Azi op 25/11/2005 @ 10:45
Hey, Het is misschien een beetje laat dat ik dit lees. Maar ik wilde even kwijt dat ik het heel erg vind voor wat er gebeurt is met je vader. Ik was zo ontroerd van je verhaal dat ik tranen in mijn ogen had. Normaal heb ik dat nooit als ik een verhaal lees.In elk geval nog veel geluk met de kleine
Ik hoop dat ik straks ( In mei) ook een wolk van een kleine in mijn armen kan nemen. Groetjes
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.