Toch een gezond kindje!
In november 2001 bleek dat ik zwanger was. Wat was ik gelukkig! Eindelijk zou ik krijgen wat ik al heel lang wou...
Maar op 3 januari 2002 ging het fout: ik begon een beetje te vloeien... Wat was ik in paniek!
Meteen de verloskundige opgebeld en ik werd meteen onderzocht... Toen begon de ellende... Na mij onderzocht te hebben, vroeg ze of ze mocht zien hoeveel ik had gevloeid. Meteen daarna zei ze daar echt niet van onder de indruk was, maar dat ik morgen wel even naar het ziekenhuis moest voor een echo. Ze gaf ons daarmee toch weer hoop.
Het werd een heel lange nacht voor ons.De volgende morgen werd ik gebeld door de verloskundige en ze zei dat ik om 12.30 uur bij de gynaecoloog moest zijn.
Ruim een kwartier voor die tijd zaten we er al... En om 13.30 uur was ik eindelijk aan de beurt. Er werd gezegd dat hij even snel zou kijken want hij had het te druk. Vervolgens nam hij een echo en vroeg hoever ik was. Ik zei: "Als het klopt, moet het ongeveer 13 weken zijn..."
"Oh, dan is het niet goed..."
Wat bleek? Het vruchtje was zeker al een maand eerder gestorven maar de moederkoek groeide door en mijn lichaam wou het niet afstoten.
De arts keek in zijn agenda en besloot dat er later die middag nog wel een gaatje was om mij even schoon te maken...
Het was allemaal zo onwerkelijk en ik kreeg alles behalve de tijd om aan het idee te wennen... Niets werd me verteld. Niet wat ik kon verwachten en niet wat er ging gebeuren. En waar parkeerden ze me?? Op de kraamafdeling tussen de dikke buiken...
Kapot was ik. Zonder te weten wat er verder ging gebeuren, ging ik, nadat ik gecuretteerd was, terug naar huis.
Ik kon niet geloven dat mijn kleintje er niet meer was. De echte bevestiging kreeg ik pas toen ik voor het eerst weer menstrueerde.
Diezelfde periode, precies een jaar later bleek ik opnieuw zwanger te zijn. Ik durfde niet gelukkig te zijn, ik was bang. Er was me in het ziekenhuis beloofd dat ik rond 6 weken een echo mocht laten maken...
Zo gezegd, zo gedaan… En tot zover leek het goed. Er werd mij ook een bloedtest aangeboden onder de mom dat iedere zwangere het recht had om het testen op het Downsyndroom. Ik zei dat het goed was, met de gedachte dat het wel goed zou zijn. Niet dus…
Ik werd gebeld door het ziekenhuis uit de stad of ik wel even langs wou komen... En we zijn gegaan...
Ik vroeg om uitleg in goed Nederlands. Waar het dus op neerkwam, was het volgende. Er is een schema vanaf wanneer je dus kans hebt op een kindje met down syndroom. Dit schema begint vanaf 20 jaar. Goed, ik was toen 29 en moest volgens dat schema een kans van 1 op 1000 hebben. Dit bleek dus niet zo te zijn, ik had namelijk een kans van 1 op 230, gelijk aan iemand van 37 die kans van 1 op 240 heeft. Ik vond dat verschil wel heel erg groot! Er werd toen tegen me gezegd dat ik een vlokkentest of vruchtwaterpunctie kon laten doen om het zeker te weten, maar... Er was een risico van 1 á 2 procent kans op een miskraam.
Mijn partner en ik hebben overlegd, we keken elkaar aan en zeiden: "Zouden we het weg laten halen als het blijkt het Downsyndroom te hebben?"
"NEE! We zouden er net zo goed van kunnen en het heeft recht op een leven."
En wat als wij die test zouden doen en het kindje blijkt gezond maar dan gaat het alsnog fout? Wat dan??? Ik zou het mezelf nooit kunnen vergeven...
We hebben dat dan ook niet gedaan en gewoon alles op zijn beloop gelaten. We hebben zelfs de test op een open ruggetje niet gedaan. We durfden niet meer en ik wist van tevoren toch al dat ik het nooit weg KON laten halen. Ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen...
Na een zwangerschap van 37 weken heb ik op 26 juni 2003, na een bevalling van 5 uurtjes, een wolk van een dochter op deze wereld gezet!
Ze is helemaal gezond en doet het goed! Ik ben nog nooit zo trots geweest! Nadia is mijn eigen wondertje!
Janet
Reacties:
Door: Anoniem op 04/06/2004 @ 08:27 
Hallo Janet,
mij werd toen ook na zo’n bloedtest verteld dat mijn baby erge hoge kans op een afwijking zou hebben [1:17] en mij werd sterk aangeraden om een vruchtwaterpunctie te laten doen.Jammergenoeg heb ik naar de doktoren geluisterd want ik ben door de punctie mijn baby verloren,terwijl ze helemaal gezond was.Dat was dus na 3 weken de uitslag van de punctie.
In ’t vervolg zal ik dus nooit meer naar doktoren luisteren omdat ik niet volgens statistieken wil leven en niet meer het leven van mijn kinderen zal riskeren!
Hoi
Vorig jaar kreeg ik het heugelijke nieuws dat ik zwanger was en ja we waren in de wolken maar al na 7 weken ging het mis na 2 weken van bloedonderzoek kreeg ik eindelijk te horen dat het vruchtje afgestorven was ik werd onmiddelijk op het rooster gezet voor een curretage en daar zit je dan . Na ong 2 maanden had ik het geluk terug zwanger te zijn maar het was met een klein bang hartje toen ik de eerst keer naar de gyn ging voor de echo alles bleek toch goed te gaan tot de uitslagn van de triple test kwam ook die gaf aan dat ik een verhoogde kans had op een kindje met het downsyndroom omdat ik schrik had voor de vruchtwaterpunktie ivm een miskraam en mijn huisarts zei dat het maar statistieken waren en ik vooral op mijn gevoel moest afgaan besloten mijn partner en ik ook om geen verdere testen te laten doen . Ik zou het mezelf nooit vergeven als er iets mis zou gaan met mijn kindje door een test daarbij komt nog als ze ooit mijn kindje zouden moeten wegnemen ik mee zou gestorven zijn figuurlijk dan . Dus we namen het risico en op 7 maart 2004 ben ik mama geworden van een prachtige zoon met alles erop en eraan . Wat ben ik blij dat ik mijn gevoel gevolgd heb
groetjes Chantal
Door: Nadia op 04/06/2004 @ 13:40
Spijtig dat jullie eerst zoiets verschrikkelijks hebben moeten meemaken, maar ook een dikke proficiat met jullie dochtertje. (mooie naam trouwens
)Ik wil jullie nog veel geluk wenssen en ik hoop dat het bij mij ook goed zal aflopen. Ik verwacht in september mijn eerst kindje.Door: Greet op 04/06/2004 @ 20:34
Dag Janet,
ik herken je gevoelens; ook al is een kindje gehandicapt, het is gewenst en heeft evenveel recht om er te zijn als een "normaal" kindje. Ik ben vorig jaar, na een probleemloze zwangerschap, bevallen van een prachtig dochtertje (met downsyndroom), ik ben opnieuw zwanger, 18 weken al, en ik doe opnieuw geen punctie, dit kindje is ook gewenst. Waar gaat het met deze wereld naartoe, wanneer we alles kapotmaken wat niet ’perfect’ is. Mijn dochter met downsyndroom is nog maar een jaartje oud, en ze heeft mijn leven al zoveel ’rijker’ gemaakt, terwijl heel veel mensen denken dat het een ’kruis’ om te dragen is. Niet dus!
Ik zou haar met geen enkel ander kind willen ruilen.
Elk kind mag er zijn, handicap of niet.
heel veel geluk met je lieve dochtertje!
Greet
Door: Anneke op 05/06/2004 @ 16:22
Het al dan niet laten weghalen van een baby met downsyndroom, openrugje, enz.. is een zeer delicate kwestie.
Maar..ELKE toekomstige ouder heeft het RECHT op hun eigen, persoonlijke keuze, zonder veroordeeld te worden door anderen.
Koppels die beslissen zo’n kindje te laten weghalen (wat als bijzonder pijnlijk wordt ervaren!), moet men respecteren.
Mensen die beslissen hun kindje te houden, kan men enkel bewonderen.
Nogmaals: NIEMAND heeft het recht de éne óf de ander te veroordelen!!
Mama van 5 kindjes.
Door: Greet op 06/06/2004 @ 22:14
Beste Anneke, het gaat mij niet om bewondering,
ik stel me alleen vragen over deze maatschappij, waarin alles zo perfect moet zijn dat het echt beangstigend wordt. Deze maatschappij die zo onverdraagzaam wordt tegenover alles wat "anders" is. Nadat mijn dochtertje met downsyndroom geboren was, heb ik zeer pijnlijke reacties gekregen,(nota bene aan mijn kraambed) gaande van: "ik zou abortus gepleegd hebben" tot "zoiets zie ik echt niet zitten" of "tegenwoordig moet dat toch niet meer geboren worden, er zijn testen genoeg"
Ik respecteer ieders mening en veroordeel niemand, maar zou ook graag zien dat mijn dochtertje niet alleen in ons gezin gewenst is, maar ook in de maatschappij, is dat niet de wens van ieder ouder?
Door: Anneke op 07/06/2004 @ 15:19
Beste Greet,
mijn eerste reactie was ’algemeen’ bedoeld, dus zeker niet op jou persoonlijk!
Integendeel, met ’veroordelen’ heb ik het voornamelijk op mensen die het lef hebben reacties te geven, zoals jij jammergenoeg hebt moeten ondervinden. Maar de realiteit is dat de maatschappij wreed en veeleisend is...
Wij staan er ook voor, meisje, ik ben opnieuw (en oh, toch zo gewild) zwanger, nu bijna 16w! De tripple-test gaf een gestoorde waarde aan op het down-syndroom. Nu heeft de dokter opnieuw bloed afgenomen voor een tweede test (donderdag kennen we het resultaat). Wat er nu allemaal door ons heen gaat, is niet te beschrijven (angst, hoop, twijfel,..). Eén ding beseffen we echter heel goed: mòcht het zo zijn, en we laten de zwangerschap doorgaan, dan rekenen wij ook enkel op heel grove en pijnlijke reacties. En dat voor een lief wezentje dat wijzelf heel erg zouden koesteren. Maar, zoals je zegt Greet, de maatschappij is heel onverdraagzaam. En het is net die maatschappij die ons doet twijfelen:
de andere kinderen voeden we op, met de bedoeling o.a. dat ze uitgroeien tot mooie (qua inborst), zelfstandige individuen (ongeacht hun diploma). Die zich dan, eenmaal volwassen, perfect kunnen bewegen in die veeleisende maatschappij. Ook zonder ons.
Als ouders van een mongloïde kindje zouden ook wij ons kindje zeer intensief en liefdevol begeleiden. Alleen... wat moet er gebeuren als wij er niet meer zijn? Diè vraag stellen wij ons: ik ben 40, mijn man enkele jaartjes ouder.
Ik wil maar zeggen, Greet, ik kan heel goed begrijpen waarom er mensen zijn die door het ontdekken van het downsyndroom hun zwangerschap afbreken.
Ik vrees dat er in onze maatschappij inderdaad weinig plaats is voor mensen die ’anders’ zijn. Zeker als ze alleen komen te staan.
Toch moet je je optrekken aan al diegene die het-anders-zijn op een positieve manier benaderen. En zo’n mensen zijn toch ook wel te vinden, niet?
Wetende dat je inderdaad een pracht van een dochter hebt, laat ik je
Lieve groeten
Door: Anje op 15/06/2004 @ 12:42
gefeliciteerd met je dochter! Ik ben nu zelf 27 weken zwanger van ons tweede prutske en ik heb geen testen laten doen op down-syndroom e.d. Bij mijn eerste zwangerschap hadden we dat wel gedaan op aanraden van de gyn. Alles bleek in orde, maar stel dat er iets geweest was, daar sta je dan, halverwege je zwangerschap. Ik zou het toch niet kunnen beëindigen. Ik begrijp wel dat sommige mensen dat misschien wel kunnen en willen. Wij willen ons kindje gewoon nemen zoals het is en er zo goed mogelijk voor zorgen. En bovendien, ’t is niet omdat je kindje geen downsyndroom of open ruggetje heeft dat er niets anders kan zijn. We kunnen alleen maar hopen dat we er nog een gezond kindje bijkrijgen.
Door: kathy op 21/10/2004 @ 17:04
normaal gezien moet je geen vruchtwaterpunctie uitvoeren om zeker te zijn het je kindje het downsyndroom heeftwant normaal gezien meet de gyn het nekje tijdens de zwangerschap en daaruit kan hij of zij al zeggen van die kans is zeer groot of zeer klein bij mij is die kans zeer klein ik ben dus blij maar dat geluk is natuurlijk niet iedereen gegeven groetjes kathy
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.