Twee risicozwangerschappen
Hallo,
Ik ben een jonge vrouw van 27 jaar en dit is mijn verhaal.
Ik ben geboren met een hartafwijking en de dokters hadden me vroeger geen kans gegeven om te overleven.Toen ik geboren werd, hebben ze een 18 uren durende openhartoperatie gedaan waardoor ik een kleine kans had om te overleven. Die operatie is voor 100% gelukt!
Elk jaar moest ik op controle gaan bij de cardioloog in Leuven. Na een aantal jaren vertelde hij me dat de kans op een zwangerschap zéér gering was. Ik had veel last nog van hartritmestoornissen en mijn hart zou een zwangerschap niet aankunnen. Althans, toen nog niet.
In 1995 heb ik een hartcatherisatie ondergaan met veel succes. Mijn hartritmestoornissen waren zo goed als verdwenen. Na een gesprek met de cardioloog bleek dat de mogelijkheid om zwanger te mogen worden veel groter was. Ik moest wel rekening houden met de gevolgen. Mijn hart kon overbelast raken en mijn medicatie moest ik vanaf het begin stopzetten, wat natuurlijk een heel moeilijke taak was. Maar voor een zwangerschap had ik het allemaal over.
Een zestal maanden later was ik dan toch in blijde verwachting. Ze hielden mij en de baby goed onder controle.Toen ik zes maanden zwanger was, moest ik terug met mijn medicatie beginnen omdat mijn hart moest kloppen voor twee en moeizaam begon te pompen. Echt vermoeid heb ik me niet gevoeld.
Naarmate de bevalling naderde, moest ik meer rusten om fit te zijn voor de bevalling. Mijn bevalling heeft 13 uren geduurd. Het was een natuurlijke bevalling want een keizersnede was te riskant. Er liepen constant anesthesisten in de kamer om mijn bloeddruk op peil te houden en om te controleren dat mijn hart regelmatig klopte. Na een uur kreeg ik meteen al een epidurale verdoving omdat mijn hart te moe werd om mijn weeën op te vangen.
Na een langdurende arbeid werd Phillip geboren. Hij woog 3.610kg en mat 51cm. Een wolk van een baby. Toch moest hij 3 dagen in de couveuse. Phillip moest afkicken van de hartmedicatie die ik tijdens de zwangerschap genomen had. Zijn hartje klopte te vlug en moest weer op ritme komen. Geloof me, als je baby op een mooi geboortegewicht zit, heb je hem graag dicht bij je op dezelfde kamer.
Mijn kinderwens was in vervulling gegaan, dacht ik… Want ik had dan toch één kindje gezond en wel op de wereld kunnen zetten.
Toen mijn ex man en ik uit elkaar gingen, leerde ik iemand anders kennen en met hem wilde ik toch nog één kindje. Ik moest wéér naar Leuven op controle gaan en onder de scan. Mijn huisarts had me een tweede zwangerschap afgeraden en ook de cardioloog in Leuven vond het niet echt geweldig. Maar de scan wees aan dat alles in orde was en dus gaf hij me, een beetje tegen zijn zin, de toestemming voor een tweede zwangerschap.
Er was inmiddels al vijf jaar verstreken en dat maakte het een beetje moeilijker. Na vier maanden was ik echt moe en ik kon niet veel meer doen. Toen ik zes maanden zwanger was, moest ik om de twee weken op controle bij zowel de cardioloog als de gynaecoloog.
Mijn éérste kind was veel bij mijn ouders en schoonouders omdat ik niet veel meer kon doen. Dat was toen niet echt genieten. De bevalling hebben ze twee weken vroeger ingeleid omdat ik gewoon niets meer kon doen. Thuis de trap opgaan, was een zware opgave. En koken en poetsen ging helemaal niet meer.
Na een arbeid van ook 13 uur werd onze tweede zoon geboren. Wout had een geboortegewicht van 2.900 kg en mat 48 cm. Een groot verschil tegenover mijn oudste kind. Ook hij moest na de geboorte voor 3 dagen naar de couveuse om te af kunnen kicken van mijn hartmedicatie. Maar wat was ik blij dat die 9 maanden vermoeiende maanden voorbij waren!
> Toen onze Wout 1,5 jaar oud was, heb ik me definitief laten steriliseren. Mijn kinderwens was nu zeker uitgekomen. Wie had dat ooit kunnen denken dat ik twee kerngezonde kinderen op de wereld had kunnen zetten? Een paar jaar geleden, niemand. Zo zie je maar dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn.
Eén feit is zeker, een derde kindje zal en mag er zeker nooit komen.
Reacties:
Door: Caroline op 24/06/2004 @ 18:22 
Wat een verhaal!
Je zal inderdaad veel hebben nagedacht gedurende de periode van stilliggen ed...dan denk je nog maar aan vanalles!
Ik ben blij voor jou te lezen, dat je beide mannen gezond en wel zijn, en een mooie toekomst voor zich hebben!
Een dikke proficiat voor je doorzettingsvermogen en geniet maar van ze!
Door: Anoniem op 25/06/2004 @ 11:31
Niet goed! Een vriendin van me is eraan gestorven, je hebt veel geluk gehad!! En stereliseren is veruit de beste oplossing!
Door: Evi op 25/06/2004 @ 11:34
Zo ongelooflijk grof! Dit kan en mag je niet zeggen!! Ik vind het ongelooflijk moedig van die vrouw dat ze het toch heeft geprobeerd! Je ziet dat ze er veel voor gedaan heeft en dat het geen opwelling was!! Ze is naar cardioloog en gynaecoloog geweest om informatie in te winnen! Wat zou ze anders moeten doen? In een hoekje zitten huilen en heel haar leven voorzichtig zijn? Ik vind je keuze een heel moedige keuze en ik ben ervan overtuigd dat je een hele goeie moeder zal zijn!!
Door: Sarah op 27/06/2004 @ 10:21
Tact nul komma nul!!! Als je zolang met die kinderwens zit en je weet dat je eigen lichaam de spelbreker is, dan grijp je elke kans die je krijgt om het toch te doen, zeker als je partner er ook voor wil gaan! Ik heb ook zo’n keuze moeten maken (niet op cardiologisch vlak weliswaar), ben nu 6 weken zwanger door IVF en zal het me zoals degene die het verhaal vertelt heel zeker niet betreuren. Het doet raar, volledig vertrouwen in de artsen moeten hebben, maar dat verdringt wel het gevoel van angst voor t geen dat komen zal.
"Heel goed dat je t hebt gedaan" zijn verkeerde woorden vind ik, maar wel, geniet er enorm van van je kindjes en wees elke dag blij dat je nu ook in goeie gezondheid verkeert meisje!!!
Dikke knuffel!
Door: christel op 27/06/2004 @ 11:13
Hallo,ik ben christel.Degene die dit verhaal geschreven heeft.Ik wil iedereen bedanken voor al die mooie en positieve reacties.En ja hoor,nu geniet ik van het leven want ik besef ookdat het in één keer gedaan kan zijn en als je geen risico’s neemt,heb je er zeker en vast veel spijt van.Ik wens ook anoniem nog veel sterkte toe en ik vind het jammer dat het voor haar zo is moeten aflopen.Ik hoop dat ik hiermee alle hartpatienten die een kinderwens koesteren een beetje hoop hebgegeven.Ik geef wel de goede raad om goed naar je behandelende arts te luisteren en altijd op controle te gaan wanneer het moet.
Veel succes nog voor iedereen.
Door: a.m op 22/10/2005 @ 15:43
Zelf heb ik ook mijn kop in de nek gegooit...Ik moest en zou kinderen krijgen...Ook mijn cardioloog was er niet echt blij mee maar heeft me toch zeer goed bij gestaan..Alles is toppie verlopen..iets waar iedereen versteld van stond.Ik heb zelf de bevalling gedaan...al was er eerst sprake dat er een keizersnede gedaan werd omdat mijn hart te zwak zou zijn..Maar ik heb het zelf geflikt!
We hebben nu een wolk van een meid..mijn cardioloog is als een vader voor mij..Raad ons een 2e kindje af...maar het kriebelt zo..Het hart is sterk achteruit gegaan..wat moet ik nu doen..Word gek van de gedachten dat onze dochter geen broertje of zusje meer kan krijgen..maar ze heeft meer aan haar moeder dan aan een broertje/zusje...het is zo moeilijk..
Voorlopig houden we het zo..maar of ik hiermee kan leven...Ik weet dat ik blij moet zijn met wat ik heb..Ben ik ook!!!!
Door: christel op 20/02/2006 @ 16:45
Hallo a.m
Ik weet natuurlijk de geschiedenis van je hartprobleem niet.Als je echt een heel zwak hart hebt en de cardioloog raad het echt ten strengste af,wees dan blij met je éne gezonde kindje.Je moet beseffen dat als je er niet door komt je een man en kind achterlaat en is het dat dan allemaal wel waard geweest?
Mijn hart was niet te zwak.Het kon.
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.