< 9Maand-Sponsor >

< Publiciteit >

Home » Verhalen » Zwangerschapsverhalen » Mijn “9 maanden”-boekje

Mijn "9 maanden"-boekje

Hoi iedereen,

Ik ben Teigetje (natuurlijk niet mijn echte naam maar zo kennen de mensen mij op het forum), ik ben 22 jaar en woon in België.
In mei 2003 heeft mijn vriend mij het mooiste geschenk ooit bezorgd: ik was zwanger! Wel iets vroeger dan gepland, we wilden eerst gaan samenwonen, maar toch was het kleine mensje heel welkom bij ons.
Ik ga mijn verhaal als een soort "dagboek" opschrijven maar dan wel per maand. Veel leesplezier!

Mei 2003
Zo rond de tweede week van mei had ik plots het gevoel dat het wel eens "zover" zou kunnen zijn... Onder mijn T-shirt waren er zich precies 2 siliconen aan het vormen (hihi). Het leek soms wel of ze ieder moment uit elkaar konden springen!
Na enkele weken dat soort van voorgevoel te hebben gehad, besloot ik op een vrijdagavond na het werk toch maar even bij een apotheker binnen te springen voor een zwangerschapstest.
Zaterdagochtend was ik al vroeg uit de veren om te "testen"! Over enkele minuten zou ik de uitslag weten... Maar binnen de minuut stonden er al 2 dikke roze strepen op de test dus: "Een nieuw leven was geboren!"
Ik kon mijn ogen niet geloven. Nu het goede nieuws nog aan mijn vriend vertellen. Jongens, wat was ik zenuwachtig!
Die zaterdag zelf is het er niet van gekomen. Ik kreeg het er niet uit en 's avonds moest hij gaan 'draaien' op een ton. Ik durfde het toen niet zeggen omdat ik bang was dat hij de kluts kwijt zou zijn!
Dus zondagochtend maar proberen... Oké, dat lukte! Zo moeilijk was het nu ook weer niet en mijn vriend bleek zelf ook al een voorgevoel te hebben.
Ondertussen bleef ik gewoon verder werken. Buiten mijn vriend en mezelf, wist niemand van iets en dat wou ik voorlopig zo houden. Je weet immers nooit wat er nog verkeerd zou kunnen gaan. Het viel ook niet op dat ik zwanger was want ik was helemaal niet misselijk of zo.

Juni
Op 17 juni besloot ik om voor alle zekerheid en in verband met mijn het werk (ik werk in een kinderdagverblijf) om toch maar eens naar de huisarts te gaan.
Ik moest er op de weegschaal. Amai, ik woog al 5 kg meer dan ervoor! Er werd wat bloed getrokken, niet mijn favoriete ding maar dat hoort er nu eenmaal bij. Mijn 'moederboekje' werd ingevuld en klaar was kees. Ik was uitgeteld voor 27 januari 2004. Nu nog bellen voor een afspraak met een gynaecoloog.
Ondertussen had ik 'het' ook op het werk verteld en volgende week moest ik naar de arbeidsarts. Daarna heb ik het bij ons thuis ook verteld (de band met mijn moeder is niet echt 'het van het' en mijn vader is jammer genoeg al overleden). Ons ma die vroeg zich af waarom ik niet eerder had verteld dat ze oma ging worden, waarop mijn reactie was: "Ik weet nog niet of ik wel wil dat jij oma van onze baby word."
Prompt vloog ik op staande voet buiten! Als ik binnen het uur niet weg was en mijn sleutels had afgegeven dan liet ze de sloten veranderen! Hysterie alom!
Met de hulp van mijn vriend en zijn ouders hebben we alles opgeladen en voorlopig mocht ik bij hen blijven totdat we iets voor onszelf gevonden hadden.

Juli
De rust is teruggekeerd...
Ik voel mij nu veel beter dan toen ik nog thuis woonde. Begin deze maand ben ik op controle geweest bij de arbeidsarts en ik moest onmiddellijk stoppen met werken wegens teveel risico's. Dat vind ik heel spijtig want ik voel mij nog steeds super!
17 juli: Bezoek aan de gynaecoloog. Ik had graag een vrouwelijke arts gehad maar die waren helaas allebei volzet. Bovendien waren ze meestal ook niet aanwezig bij de geboorte omdat ze maar halftijds werkten. Ik had nu dus toch een mannelijke arts, maar het was een hele fijne.
Ik kreeg bij mijn eerste controle meteen een vaginale echo (klinkt erger dan het is) en daar verscheen hij (of zij,) op het schermpje... Het was echt mooi! Het was heel goed te zien dat het al een echt mensje was, met vingertjes en teentjes… En hij was al bijna 6 cm lang! Hij zwaaide zelfs al want plots zag je een armpje omhoog gaan. En het hartje klopte ook al tegen 200 per uur!
Oei, oei, grote paniek! Op 23 juli werd ik wakker met een onderbroek vol bloed! En ook op de wc was het niets anders dan bloed, bloed en nog eens bloed! Onmiddellijk mijn vriend terug laten komen van zijn werk en de dokter gebeld. De dokter zou het ziekenhuis opbellen en daarna mij terugbellen, maar het duurde wel een uur voordat hij terugbelde. Dat uur duurde lang, hoor! In de namiddag kon ik terecht in het ziekenhuis.
Wonder boven wonder bleek alles in orde met de baby. Hij was zelfs al flink gegroeid en goed aan het bewegen. Paniek voor niets dus maar ik was er toch niet goed van! Waarschijnlijk was het de moederkoek die zich aan het vastzetten was, vertelde de dokter.

Augustus
Ondertussen is het al bijna eind augustus en we hebben een 'nestje' voor onszelf gevonden. Af en toe voel ik de baby al. Deze week stampte hij een paar keer tegen mijn hand aan en hij draaide zich om of zo, maar ik voelde hem toch redelijk goed. Vanaf nu noem ik hem dus ook "Stampertje".

September
Alles is zo goed als opgeruimd in ons huisje. Als ik zo doorga, kan ik binnenkort aan de babykamer beginnen. Ik ben ook voor de eerste keer naar het zwangerschapszwemmen geweest, samen met een zwangere vriendin. De dag na het zwemmen was ik zo moe… Zo moe dat ik 's middags in de zetel in slaap ben gevallen.
We zijn nu nog maar in de tweede week van september en de babykamer begint er al aardig op te lijken. Hier en daar nog wat rommel opruimen, nog een commode en babybadje kopen en dan is de babykamer klaar!
Ik begin Stampertje ook meer en meer te voelen, alleen mijn vriend voelt nog niets. Ondertussen ben ik samen met mijn oma papier gaan kopen voor de suikerboondoosjes. Ik wil ze zelf maken en heb gelukkig, na lang zoeken, de 'Winnie The Pooh'-ponsjes gevonden die ik hiervoor nodig had. Ik heb nu al zo'n 120 doosjes in elkaar staan (getekend, uitgesneden, pons erin gezet, gevouwen en driehoekjes geplakt en uiteindelijk geplooid). Nu moet er alleen nog crêpepapier in en de doosjes kunnen dichtgeplakt worden. Met de ponsjes heb ik minder geluk gehad: ze waren ten eerste moeilijk te vinden en ondertussen ben ik aan mijn 4de en 5de ponsje toe! Het papier is te dik, denk ik, waardoor ze op de duur gaan haperen en blijven hangen.

Oktober
Intussen heeft mijn vriend "Stampertje" ook al eens zwakjes kunnen voelen. Regelmatig zie je aan mijn buik wanneer hij of zij in actie is, want dan komen er van die bulten uit! Deze week voelde ik ook een handje of een voetje, er kwam in elk geval iets kleins tegen mijn hand.
Sinds kort heb ik wat last van brandend maagzuur en dan vooral wanneer ik ga zwemmen. Slapen wordt ook ellendiger: rugpijn en tientallen keren omdraaien. 's Morgens heb ik soms last van 'slapende' armen en handen en af en toe een 'slapende' voet of been. Maar goed, het zijn mijn eerste kwaaltjes want voor de rest heb ik nog niets moeten verduren!
We hebben ook een commode gevonden en die stond dezelfde avond natuurlijk al in elkaar! Alle meubels zijn er nu, behalve het park, maar ja, daar is ook nog geen haast bij, hé!

November
Ik heb me nog eens beziggehouden met het maken van de doosjes voor de suikerbonen. Er zijn er nu al een hele hoop af. Waarschijnlijk teveel maar dat is beter dan dat we er tekort hebben!
Het geboortekaartje is ook al gekozen. De drukker gaf ons 7 boeken mee, waaruit we konden kiezen. Dat leek moeilijk maar al van in het begin vonden we er eigenlijk maar 1 echt te gek. Maar op dat kaartje kon net iets te weinig tekst en dus kozen we toch een ander. Het tekstje dat we gekozen hadden, past ook heel goed bij de tekeningetjes op het kaartje.
17 november: weer een bezoek aan de gynaecoloog. Deze keer kreeg ik een suikertest. Ik moest een flesje oranje suikerwater leegdrinken en een uur daarna bloed laten trekken om na te gaan hoe mijn reactie daarop was ( om suikerziekte op te sporen). De test was oké. Daarna ben ik samen met mijn zwangere vriendin de suikerbonen zelf gaan kopen. Niet dat mijn doosjes al af zijn, maar dan heb ik ze alvast in huis.
Vorige week hebben we dan toch maar gevraagd of we een jongetje of meisje gaan mogen verwelkomen maar het resultaat houd ik nog even geheim!

December
Soms denk ik van: "Oh, ik heb Stampertje nog niet gevoeld vandaag."
Maar plots is hij dan daar! Zoals net, toen dacht ik dat weer en plots kreeg ik een voet of zo onder in mijn ribben en dat is niet altijd even prettig. Soms als ik mijn buik insmeer, komt hij zo keihard tegen mijn handen aandrukken.
Ik ben al eens gaan kijken voor pyjama's met knoopjes want ik zou graag borstvoeding willen geven en dan zijn zulke pyjama's wel handig. Het was best moeilijk want je ziet nu bijna enkel flanellen pyjama's en die wil ik niet. Uiteindelijk heb ik toch 1 pyjama en 1 nachtkleed gekocht.
Slapen gaat de laatste tijd ook weer slecht. Ik slaap steeds op mijn zij en nu is Stampertje zo actief dat ik langs alle kanten beweging voel. Soms vraag ik me af of het er toch geen 2 zullen zijn!?!
Ik heb ook last van pijn aan mijn ribben en in de zijkant van mijn rug. Soms is het zo erg dat deze 'walvis' zich moet omdraaien op de andere zij, om dan na een minuut of 10 ook aan die andere kant pijn te krijgen. En 's morgens kan ik weer niet uit mijn bed, ik sta steeds later op.
Ik smeerde laatst mijn buik in en wist niet wat ik zag! Mijn hele navel stak naar buiten! Maar omdat ik zo hard moest lachen met dat uitzicht, verplaatste Stampertje zich vlug en was mijn navel weer normaal.
We zijn ook weer op controle geweest in het ziekenhuis en alles was oké. Ik was zelfs niet meer bijgekomen! Op de echo zie je niet veel meer. Ze keken alleen nog of het bloed nog goed door de navelstreng loopt. Dan kreeg ik nog een inwendig onderzoek om de ligging van de baby te bepalen en een testje op streptokokken.
Deze week dacht ik dat mijn water gebroken was! Ik moest zo hard hoesten dat ik de wc niet meer haalde, laat het ons zo zeggen. Soms zeggen ze dat als je tijdens je zwangerschap verkouden bent, je er niet meer vanaf geraakt tot na de geboorte! Awel merci, dan hoest ik vanaf januari wel zo hard dat Stampertje er zo uitvliegt, haha…

Januari
De nacht van de 30ste december dachten we even dat het zover was! Rond 10 voor 12 werd ik wakker met rare buikpijn, ik moest er zo echt door puffen! Dan ging het weer weg en kwam het weer terug. Zo rond 00u25 was het iets of wat gedaan en heb ik even kunnen slapen maar niet voor lang. Want kort daarna begon het opnieuw, alleen erger deze keer!
Ik strompelde naar de wc waar ik zeker een half uur zat te rillen, om maar te zwijgen van de pijn! Toen kreeg ik last van diarree en nog steeds had ik erg de bibber. Ik riep mij vriend om wat drinken en die was precies een beetje in paniek of zo want hij wist met zijn eigen geen raad, volgens mij. "Ja," zei hij: "Moeten we naar het ziekenhuis?"
"Ja, hallo, weet ik veel wat er aan de hand is??!"
Ik voelde mij in ieder geval niet goed en ik was niet in staat om van de wc af te komen, mij aan te kleden en naar het ziekenhuis te gaan. Ik ben uiteindelijk toch van het toilet geraakt, terug naar de slaapkamer gestrompeld, met moeite in bed gekropen en daarna nog tot 2 uur zo'n beetje liggen te 'puffen' van de pijn. Daarna heb ik terug kunnen slapen.

Vanaf nu is het aftellen geblazen... Op 7 januari is een buurmeisje bevallen en die was voor dezelfde dag als ik uitgeteld! Maar goed, ik wacht mijn tijd wel af... Hopelijk kom ik erdoor zonder al teveel pijn.
Op 17 januari nog eens bij de gynaecoloog langs geweest en potverdorie, weer bijgekomen, hé! Nu ben ik in totaal 17,5 kg bijgekomen. Voor de rest was Stampertje al mooi op zijn plaats gaan zitten en had ik 1 cm opening. Hij zit dus 'vertrekkensklaar' en het zou een 'flinke' baby gaan worden.
Eén week later zei de huisarts net hetzelfde.
Ondertussen zijn we 26 januari en ik ben al 20 kg zwaarder! Hopelijk komt hij nu snel! Niet dat ik het 'zwanger zijn' beu ben (alleen als Stampertje mijn ribben aan het verbouwen is), maar hoe langer hij bij mij blijft, hoe groter hij word, hé. Ik ben benieuwd!

Groetjes,
Teigetje
Vervolgverhaal:

Zo duw ik er nog wel eentje uit!!


[Reageer]
Heb jij een grappig, leuk of ontroerend verhaal over je zwangerschap, bevalling of baby??
En je wil het graag delen met anderen?
Mail het ons dan: eva@9maand.com.
We zorgen dat het hier een plaatsje krijgt.